Συγκεκριμένα: Ένας (ιδιωτικός) δικτυακός τόπος, δύναται να διέπεται από κανόνες χρήσης, τους οποίους — όφειλα να συγγράψω νωρίτερα (ήλπιζα πως δε θα ήταν απαραίτητο, αλλά προφανώς έσφαλλα) και — οι επισκέπτες οφείλουν να τηρούν, και οι οποίοι κανόνες σαφώς μπορούν να εμπεριέχουν τον περιορισμο του τροπου έκφρασης των επισκεπτών.

Τα σχόλια στον δικτυακό αυτό τόπο δεν είναι δικαίωμα αλλά προνόμιο. Σκοπός μου, προφανώς, δεν έιναι η φίμωση κανενός, αλλά η διατήρηση ενος υψηλού επιπέδου στα σχόλια καθώς η εικόνα των ελληνικών blog συχνά απογοητεύει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε θέμα ‘δριμείας κριτικής’, ή έκθεση ‘στοχασμών’, ούτως ή άλλως. Σε αντίθεση με το δικό σου σχόλιο, το οποίο, αν και σαφώς περιορισμένης έκτασης και σχέσης με τη κριτική μου — είναι εμφανές πως εν πολλοίς ήθελες να σχολιάσεις την αφαίρεση του σχολίου και όχι τη κριτική των ταινιών — είχε κάποια ουσία, το σχόλιο της Sissy ήταν κενό περιεχομένου.

Επιπλέον ο (ελληνικός) Άρειος Πάγος δεν έχει αρμοδιότητα πάνω στον δικτυακό αυτόν τόπο. Περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης δεν υφίσταται: Δε περιορίζω (προφανώς δεν δύναμαι να κάνω κάτι τέτοιο και να το ήθελα) σε κανέναν να εκφράσει την άποψη του για τη κριτική μου στο δικό του ή άλλον δικτυακό τόπο και να προσθέσει έναν σύνδεσμο προς τη σελίδα μου. Αν επιλέξει να το πράξει στις σελίδες μου, είναι υποχρεωμένος/η να τηρήσει τους κανόνες που ορίζω σχετικά με το ύφος και τη γλώσσα που θα χρησιμοποιεί, όπως και μια εφημερίδα δεν δημοσιεύει υβριστικά γράμματα στις στήλες της ή ενα επιστημονικό περιοδικό επιλέγει τις δημοσιεύσεις που θα συμπεριλάβει στην επόμενη του έκδοση. Αν ο οποιοσδήποτε επισκέπτης πιστεύει πως δε μπορεί να μεταφέρει επιτυχώς, με το εύρος της γλωσσικής μορφής που επιτρέπεται, μια γνώμη, στοχασμό, προσβολή ή κριτική, μπορεί πάντα να καταφύγει σε κάποιο άλλο μέσο έκφρασης. Ως νομικός ίσως καλό θα ήταν να μη καταφεύγεις σε τέτοιου είδους διδακτική σε ύφος, αλλά ταυτόχρονα νομικά άκυρη φλυαρία. Θα έπρεπε να γνωρίζεις τόσο ότι η ελευθερία έκφρασης δεν επεισέρχεται εδώ και δεν αφορά στον έλεγχο των σχολίων χρηστών ενός ιδιωτικού δικτυακού χώρου. Ως καλός νομικός θα ήταν λογικό να μην υποθέτεις πως ο όποιος συνομιλητής σου είναι παντελώς αδαής και θα ‘τρομάξει’ ή θα ‘αποδεχθεί’ τις όποιες ασυναρτησίες γράψεις. Κάτι τέτοιο μόνον κύρος και αξία δε προσφέρουν στο σχόλιό σου.

Τέλος, από καθαρά προσωπικό ενδιαφέρον, θα το εκτιμούσα αν είχες προσθέσει κάποια παραπομπή σχετικά με τις αποφάσεις στις οποίες αναφέρεσαι, ασχέτως του εαν δεν έχουν καμία μα καμία σχέση η εφαρμογή με τον δικτυακό αυτό τόπο ή τον έλεγχο δημοσίευσης σχολίων σε ιδιωτικές σελίδες. Μια (περισσότερο φιλοσοφική) συζήτηση περι της ‘ελευθερίας έκφρασης’ και του θέματος της ‘δικαιολογήσιμης προσβολής’ με αφορμή τα τεκταινόμενα με τα σκίτσα με τον Μωάμεθ, μπορείς να βρείς στο θεωρείν.

@gourouna, ευχαριστώ για τη τεκμηριωμένη άποψη σου και τα καλά σου λόγια. :)

Καθώς η συζήτηση είναι εκτός θέματος ας σταματήσουμε εδώ.

Από δω και στο εξής θα μιλάτε με τον e-δικηγόρο μου πρώτα. Μετά θα κάνω authorize τα λεγόμενά σας και ίσως σας απαντώ μέσω της γραμματέως μου.

Είστε τόσο κακός κριτικός πάντως που θα μπορούσατε να το κάνετε και επαγγελματικά.

Το Match Point δεν είναι η αγαπημένη μου ταινία του Γούντι Άλεν (τις έχω δει όλες), αλλά είναι σίγουρα ιδιαίτερη και έχει αρετές που ποτέ δεν θα αποκτούσε ο Σπίλμπεργκ.

Μα ποιός συνέκρινε τους δύο; Η συνύπαρξη των δύο ταινιών στο ίδιο άρθρο είναι καθαρά λόγω της μικρής χρονικής απόστασης στην οποία είδα τις δύο ταινίες.

Διαφωνώ ότι “δεν είναι ταινία Γούντι Άλεν”.

Με ποιόν διαφωνέις, γιατί κι εγώ γράφω πως απλώς ταινία Άλλεν είναι. Με τουίστ.

Αν πιστεύεις λοιπόν φίλε μου πως έχεις κάτι καλύτερο από το προηγούμενο ‘σχόλιο’ σου να προσθέσεις, είσαι ευπρόσδεκτος να το κάνεις. Ούτως ή άλλως το Σαββατόβραδο σου το έφτιαξα ήδη. :)