Κι’όμως, τα έκτροπα δεν γίνονται μόνον στην Ελλάδα
Χωρίς αυτό να έχει την οποιαδήποτε σημασία σχετικά με, ή να ελαφρύνει έστω και στο ελάχιστο, την απαράδεκτη στάση της αστυνομίας στη χώρα μας — ιδιαίτερα μετά τα επεισόδια στο Σύνταγμα και την σύλληψη των φοιτητών — τα χθεσινά επεισόδια που προκλήθηκαν στο Gare du Nord όταν ένας επιβάτης του Métro του Παρισίου δεν είχε εισιτήριο με αποτέλεσμα η αστυνομία να του σπάσει το χέρι, αποδεικνύουν πόσο λεπτή είναι η ισορροπία μεταξύ πολιτών και αστυνομίας και στη Γαλλία, λίγες μόνον εβδομάδες πριν από τις προεδρικές εκλογές και όπου οι δημοσκοπίσεις θέλουν τον αμφιλεγόμενης αξίας συντηρητικό υποψήφιο (και μέχρι τη περασμένη εβδομάδα Υπουργό Εσωτερικών), Nicolas Sarkozy, να εκλέγεται νέος πρόεδρος της χώρας.
Image is copyrighted by Hugo* on Flickr. Licensed under Creative Commons.
μερικοί ξεχνάνε εύκολα τα επεισόδια στα γκέτο έξω από το Παρίσι, που έγιναν με πρωτομάστορα τον φίλο μας τον Nicola…
Τώρα βέβαια ο υποκριτής πάει και τους έχει από κοντά για τις ψήφους τους
O tempora o mores
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου, Βαγγέλη, όμως πιστεύω πως είναι εν πολλοίς άτοπη η άμεση σύγκριση των πρόσφατων γεγονότων στο Gare du Nord με αυτά του φθινοπώρου του 2005 στα εξαθλιωμένα προάστια του Παρισιού καθότι — φαινομενικά — ήταν ιδιαίτερα διαφορετικό το παρασκήνιο, το κοινωνικό υπόβαθρο, και τα αίτια αλλά και η έκταση αυτών.
Όπως γράφω και παραπάνω, βρίσκω τον Σαρκοζύ ιδιαίτερα αμφιλεγόμενης αξίας πολιτικό. Οι απόψεις και οι μέχρι σήμερα πολιτική και δηλώσεις του Σαρκοζύ με ανησυχούν (εαν όχι τρομάζουν) , όμως αυτό είναι διαφορετικό (και ιδιαίτερα σημαντικό) θέμα που δε μπορώ να καλύψω σε ένα σχόλιο. Είναι ενδιαφέρον το εαν (και πως) θα διαμορφωθεί η κοινή γνώμη στις ερχόμενες εβδομάδες, στη περίοδο ακριβώς πριν τις εκλογές.
Κι όμως ο κοινός παρονομαστής υπό τον Nicola είναι η συνεχώς αυξανόμενη αστυνόμευση της καθημερινότητας και η εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας σε όσους αντιστέκονται στο κατεστημένο. Και αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν τόσο στους εξαθλιωμένους των γκέτο όσο και στον απλό τζαμπατζή του μετρό.
Ο Sarkozy είναι υπερσυντηρητικός και λατρεύει τη βία. Αντί να ηρεμίσει τα πνεύματα το 2005, με τις εμπρηστικές του δηλώσεις κλιμάκωσε τη βία και έγραψε μαύρες σελίδες στη γαλλική δημοκρατία η οποία μέχρι πρότινος φημιζόταν για την κοινωνική ανεκτικότητά της.
Πιστεύω πως υπερβάλλεις. Το 2005 ο Σαρκοζύ όντως ήταν ερειστικός και βασικός λόγος για την παράταση και κλιμάκωση των επεισοδίων. Έπαιξε όμως τα χαρτιά του σωστά και κέρδισε πολλές εντυπώσεις από τις δημογραφικές ομάδες που θα τον ψηφίσουν. Αυτό πιστεύω πως ήταν και ο σκοπός του και όχι κάποια κρυφή λατρεία προς τη βία. Τώρα, δε φαίνεται να είχε απολύτως καμία σχέση με τα όσα έγιναν στο Gare du Nord προ ημερών και δε πιστεύω πως τον ωφέλησε το όλο γεγονός. Δε γνωρίζω εαν λατρεύει τη βία· ιδιαίτερα συντηρητικός είναι σίγουρα, πόσο μάλλον στα πλαίσια της Γαλλικής κοινωνίας. Σίγουρα ευνοεί τη καταστολή και τον απόλυτο έλεγχο, κρίνωντας από τα μέτρα και τη πολιτική που ακολούθησε ως Υπουργός Εσωτερικών τα τελευταία χρόνια.
Τώρα, σε ό,τι αφορά το σχόλιο σου σχετικά με την ανεκτικότητα της γαλλικής κοινωνίας δε μπορώ να συμφωνήσω μαζί σου. Πρώτα απ’όλα δε μπορούμε να γενικεύουμε χαρακτηρισμούς για ένα έθνος τόσο εύκολα. Οι αντιθέσεις στη Γαλλία είναι πολλές και παντού. Από το σύνταγμα και τις αρχές της Δημοκρατίας, μέχρι τον ελιτισμό της πολιτικής και ακαδημαϊκής κοινωνίας τους. Παρ’ότι ένα μεγάλο μέρος των Γάλλων είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο σε πολλά κοινωνικά θέματα, συμπεριλαμβανομένου του ρατσισμού, πολλοί συμπατριώτες τους εμφανίζουν ιδιαίτερα έντονα — παρα ταύτα συχνά κεκαλυμμένα — χαρακτηριστικά ρατσισμού, σε βαθμό που επηρεάζει σημαντικά το κοινωνικό σύστημα στο οποίο ζούν και εργάζονται. Αυτό διαφαίνεται όχι μόνον από το τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τους μετανάστες στη χώρα τους καθημερινά, αλλά και στην αγορά εργασίας (π.χ. αρκετές (υψηλές) θέσεις εργασίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα — παρ’ότι θεσμικά ανοιχτές σε όλους — είναι διαθέσιμες μόνον σε Γάλλους και όχι σε ‘ξένους’). Διακρίσεις συμβαίνουν παντού σε κάποιο βαθμό (και φυσικά η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μάλλον παράδειγμα προς αποφυγή, ως συνήθως), όμως στη Γαλλία θαρρώ πως το φαινόμενο της κοινωνικής διάκρισης βάσει εθνικότητος και ο διαχωρισμός μεταξύ ‘Γάλλου’ και ‘ξένου’ είναι σαφώς εντονότερο απ’ότι είναι π.χ. στη Βρετανία ή τη Γερμανία. Άλλωστε, το πρόβλημα της εμφάνισης, του παραγκωνισμού και της περιθωριοποίησης των μειονοτήτων στη Γαλλια και τη δημιουργία των γκέτος προϋπάρχει της πολιτικής σταδιοδρομίας του Σαρκοζύ. Ήταν, και παραμένει, ένα καζάνι που βράζει, έτοιμο να ξεχυλίσει.
Δε πιστεύω πως έχει νόημα η δαιμονοποίηση του, όσο κι αν διαφωνούμε με πολλές από τις απόψεις του. Ας περιμένουμε να δούμε πως θα πράξει στο μέλλον και ας τον αφήσουμε να τη προκαλέσει πιθανώς ο ίδιος με τις δηλώσεις ή τη πολιτική του.