Το ρεπορτάζ σου και το κάθε ρεπορτάζ κρίνεται *και* με βάση την αξιοπιστία των πηγών του. Αν εγώ αποφασίσω και δηλώσω πως μεθαύριο στις δέκα το βράδυ θα γίνει σεισμός 10 ρίχτερ επειδή είδα ένα σύννεφο σε σχήμα εκκρεμούς και εσύ το χρησιμοποιήσεις αυτό ως πηγή για το ρεπορτάζ σου περι σεισμών, τότε μάλλον θα φταίς όταν η επιστημονική κοινότητα (και όχι μόνον) θα σε κατακρίνει για το κακό ρεπορτάζ που θα έκανες (υπερβάλλω επιτηδευμένα προφανώς).

Σε ό,τι αφορά τις διαφημίσεις και την υποκρισία των παροχέων προφανώς είμαι σύμφωνος με τον Νίκο και εσένα και την κ. Μήτρου κλπ. Δε τίθεται τέτοιο θέμα, τα έχω γράψει εξάλλου πολλάκις στο cosmix.org.

Ο ΟΠΙ κατά δήλωση της προέδρου του που βρίσκεται σε ηχητικό που παραθέτω στο blog mου, έχει την εξουσιοδότηση να εισηγηθεί νόμο στο ΥΠΠΟ.

Να εισηγηθεί ναι. Να ψηφίσει όχι.

Οι επιστολές προς βουλευτές είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα μεν, αλλά πρέπει να λάβεις υπόψη σου οτι εδώ δεν είναι Αμερική και ελλοχεύει ένας κίνδυνος σε μια τέτοια κινητοποίηση. Οι βουλευτές μας είναι κομματικά πειθαρχημένοι, πράγμα που σημαίνει οτι αν πάς στον Χ βουλευτή του Ψ κόμματος, μπορεί να κλείσεις την πόρτα στους υπόλοιπους που μπορεί να ενδιαφέρονται. Το lobbying εν προκειμένω πρέπει να είναι ταυτόχρονα προς διαφορετικούς βουλευτές, διαφορετικών κομμάτων.

Συμφωνώ απόλυτα, υπάρχουν πολλές παράμετροι (και αναφέρεις νομιζω τις σημαντικότερες) που οφείλουν να συμπεριληφθούν στην όποια προσπάθεια. Μου κάνει εντύπωση όμως πως, μέχρι σήμερα, αυτό το — ιδιαίτερα σημαντικό μέσο πίεσης για τους πολίτες — παραμένει στο ντουλάπι ενώ είμαι βέβαιος πως έχει πολύ μεγαλύτερη αξία και δύναμη από τον πατροπαράδοτο τρόπο διαμαρτυρίας (πορείες, καταλήψεις, μπάχαλο, παράθυρα, κλπ).

Επιπλέον απουσιάζουν απο τη συζήτηση οι άμεσα ενδιαφερόμενοι – δηλαδή οι καλλιτέχνες, κάτι που είναι πρόβλημα.

Όπως συμβαίνει συνήθως οι καλλιτέχνες δεν αποτελούν ιδεολογικά συμπαγή ομάδα. Επιπλέον, εκπροσωπεύονται (ως προς το συγκεκριμένο θέμα) από εταιρίες διαχείρησης πνευματικών δικαιωμάτων, τύπου ΑΕΠΙ οι οποίες έχουν συγκεκριμένη, γνωστή θέση και επιθυμούν την συντήρηση ενός σαφώς επίμαχου τρόπου συγκέντρωσης και απόδοσης εσόδων πνευματικής ιδιοκτησίας από τους καλλιτέχνες.

Σου προτείνω να κλείσεις αυτό το post εδώ και να επανέλθεις με ένα νέο με κάπως πιο συμπαγείς προτάσεις για το τι πρέπει να κάνουμε απο εδώ και μπρός. Θα λειτουργήσει καλύτερα πιστεύω αφού θα αφήνει πίσω του την “αρνητικού επικοινωνιακά χαρακτήρα” της διαφωνίας ημών και θα προχωράει με θετικό τρόπο σε διατύπωση προτάσεων, κάτι που νομίζω οτι θα συναντήσει περισσότερους απο όσους συνάντησε η κριτική σου.

Δεν δέχομαι τον χαρακτηρισμό ‘αρνητικού επικοινωνιακά χαρακτήρα’ ούτε θεωρώ πως μπορώ να ‘κλείσω’ ένα πόστ επειδή σχολιάζει επικριτικά κάποιο άλλο. Οι διαφωνίες υπάρχουν πάντα και οφείλουμε να τις επιλύουμε μέσω του διαλόγου — αυτός είναι και ο σκοπός μου και χαίρομαι που φτάσαμε ως εδώ. Θαρρώ πως μόνον έτσι θα φτάσουμε στο σημείο να έχουμε μια καθαρή και ουσιαστική εικόνα της θέσης μας αλλά και των μελλοντικών κινήσεων μας.

Προφανώς θεωρώ απόλυτα σημαντικό η όποια κριτική, κινητοποίηση κλπ. που θα συμπεριλαμβάνει Βουλευτές, ISP, ΟΠΙ, ΑΕΠΙ κλπ. οργανισμούς και άτομα να παραμείνει αυστηρά εντός των ορίων της πραγματικότητας των γεγονότων και της λογικής και να μην υπάρχουν ούτε υπόνοιες, ούτε αβάσιμες κατηγορίες προς οποιονδήποτε δίχως αποδεικτικά στοιχεία. Με γνώμονα το παραπάνω, θεωρώ πως η κριτική μου μόνον αρνητικού χαρακτήρα δεν ήταν. Αν μη τι άλλο προσπάθησα να προστατεύσω την ακεραιότητα ενός — για εμένα — σημαντικού θέματος με τρόπο σαφώς τεκμηριωμένο και νηφάλιο.

Από εκεί και πέρα πιστεύω πως μέχρις ότου φτάσουμε στο σημείο να μιλούμε για ‘συμπαγείς προτάσεις’ θα πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη συλλογική κατανόηση και επικοινωνία των απόψεων μας και μια κοινή βάση — δε θα είχε κανένα νόημα η σύνταξη ενός κειμένου σε κάθε άλλη περίπτωση. Τα βασικά ζητήματα έχουν αναφερθεί (κι εδώ αλλά και αλλού) πολλές φορές εδώ και καιρό. Κάποια στιγμή ίσως τα συγκεντρώσω στη μορφή που αναφέρεις. Μέχρι τότε όμως, προτείνω τη δημιουργία ενός δικτυακού ‘χώρου’ όπου θα μπορούμε να συζητήσουμε και να καταλήξουμε συλλογικά σε κάποιο κείμενο.

Στο θέμα μας τώρα. Στην Ελλάδα δε τίθεται θέμα αντίστοιχο του Universal Service, όπως υφίσταται στις ΗΠΑ, όμως επίσης το ζήτημα της χρηματοδότησης και της υποχρέωσης παροχής υπηρεσιών σε όλους, τα οποία θίγει το απόσπασμα που παραθέτεις, αφ’ενός δε μας αφορά στο προκείμενο, αφ’ετέρου δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση (η αγορά τηλεπικοινωνιών στις ΗΠΑ είναι ίσως το μελανότερο σημείο της χώρας — στο βαθμό που συζητείται η θέσπιση εθνικής στρατηγικής ευρυζωνικότητος ώστε να μην μείνει ακόμη πιο πίσω από την Ευρώπη και την Ασία).

Οι σχετικόι νόμοι που μας αφορούν, όπως έγραψα παραπάνω, είναι ο DMCA του 1998 και πιο συγκεκριμένα ο δεύτερος ‘τίτλος’ (Title II) OCILLA (Online Copyright Infringement Liability Limitation Act) σε ό,τι αφορά την αποποίηση (ή ορθότερα περιορισμό) ευθυνών και ο πρώτος ‘τίτλος’ (WIPO Treaty Implementation) που αφορά στον περιορισμό της δικαιοχρησίας. Το πλήρες κείμενο του νόμου μπορείς να το βρείς εύκολα με μια αναζήτηση στην αγαπημένη σου μηχανή.

Federal-State Joint Board on Universal Service, Computer Inquiry No.2, 12 FCC Rcd 8776, 788-
90.

ousiastika i megali computers pou kanoun serving mikroterous apalasonde apo ta common carrier obligaitons tous

k

@Κορίννα: Καλώς την. Θα σταθώ κυρίως στα εξής:

H διαμάχη περί θεσμικής μα και ουσιαστικής θέσης των ΙΣΠιδων αρχίζει στις ΗΠΑ σχεδον πριν το Ιντερνετ και ακόμα δεν έχει τελιώσει.

Όταν γράφεις ‘σχεδόν πριν το Ιντερνετ’ τι εννοείς; ISP εξ’ορισμού προϋποθέτει το διαδίκτυο ως όρος κατα συνέπεια δε δύναται θεσμικός προσδιορισμός της θέσης τους πριν την ύπαρξη του διαδικτύου (τουλάχιστον στην εμπορική του μορφή, βλ. 1992-1993). Η βασική νομοθετική πράξη που θωράκισε τους ISPs στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά επίσης διαμόρφωσε το καθεστώς προστασίας πνευματικών έργων στις ΗΠΑ είναι το — εν πολλοίς απαράδεκτο — DMCA του 1998, το οποίο επίσης περιόρισε σε τεράστιο βαθμό τη δικαιοχρησία.

3) Στην Ελλάδα υπαρχει θεσμικό πλαίσιο. Μπόρει να είναι κακό, μπορεί να έχει αντιφάσεις μα υπαρχει. Υπαρχουν 5 φορείς που εποπτεύουν το Ιντερνετ (ασύλυπτό κέιμενο είναι αυτό που έχει εκδόση η αρχη διασ΄φαλησης ασφάλειας των επικοινωνίων περί ορθής χρήσης του Ιντερνετ) και 1 εκτελεστικος φορες με δικάιωμα να ασκεί εξουσία πανω στους χρήστες. Μην το ξεχνάμε αυτό.

Κορίννα εδώ έχεις παρανοήσει. Θεσμικό πλαίσιο για τη λειτουργία του διαδικτύου φυσικά και υπάρχει — αν και εμβρυακό (κάτι καλό σε μια χώρα όπως η Ελλάδα). Όμως αυτό δεν είναι το αντικείμενο του άρθρου. Το άρθρο καταπιάνεται με το θεσμικό πλαίσιο για τη προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο που προτείνει ο ΟΠΙ (και το οποίο δεν υφίσταται, πέραν του 2121/93) αλλά και κατ’επέκταση τις συνέπειες που η έλλειψη σαφούς θεσμοθέτησης των υποχρεώσεων των ISPs σε συνδυασμό με της συνεργασία τους με παραγωγούς μουσικής/ταινιών πιθανόν θα έχει στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που απολαμβάνουμε σήμερα (βλ. ουδετερότητα, ανοιχτός ιστός κλπ.).

Ευχαριστώ για το σχόλιο.

1) H διαμάχη περί θεσμικής μα και ουσιαστικής θέσης των ΙΣΠιδων αρχίζει στις ΗΠΑ σχεδον πριν το Ιντερνετ και ακόμα δεν έχει τελιώσει. Σε οποιαδήποτε περίπτωση όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με την διαμάχη περί ΙΣΠιδων οποιασδήποτε ευρωπαικής χώρας λόγο του συνταρακτικά διαφορετικού θεσμικού πλαισίου ρύθμισης των τηλεπικοινωνίων μα και της ραδιοτηλεώρασης που ισχύει στις ΗΠΑ και δεν ισχύε στην Ευρώπη (θεικό βιβλίο του McChesney περί του νόμου του 36 για τηλεπικ. και θεική και η μετέπιτα αναλησή του).
Το ένα πλαίσιο είναι καθαρά ελευθεριακό , το άλλο είναι καθαρά πατερναλιστικό

2) Συμφωνώ απόλυτα ότι το να προσπαθούμε να καταλάβουμε την Ελλαδα μέσα από απλοικές δαιμονοποιίσεις είναι τελείος άρχηστο και το κυριότερο αποδέχεται τους όρους συζήτησης κάποιον στην ΟΠΙ (και αλλού) που σίγουρα δεν εχουν ασχοληθεί με την πολυπλοκότητα των ζητημάτων. Επίσης δίνει το δικαίωμα σε αναλύτες νομικού τύπου δικαιολογιμένα να μας πουνε ότι δεν καταλαβαίνουμε την πολυπλοκότητα των νόμων.

3) Στην Ελλάδα υπαρχει θεσμικό πλαίσιο. Μπόρει να είναι κακό, μπορεί να έχει αντιφάσεις μα υπαρχει. Υπαρχουν 5 φορείς που εποπτεύουν το Ιντερνετ (ασύλυπτό κέιμενο είναι αυτό που έχει εκδόση η αρχη διασ΄φαλησης ασφάλειας των επικοινωνίων περί ορθής χρήσης του Ιντερνετ) και 1 εκτελεστικος φορες με δικάιωμα να ασκεί εξουσία πανω στους χρήστες. Μην το ξεχνάμε αυτό.

4) Το πρόβλημα με το Αμερικάνικο μοντέλο το οποιό και φτιάχτικε πριν το μαζικό Ιντερνετετ είναι ότι προσπαθόντας να αποφύγει τον πατερναλισμό και ελευθερόνοντας την χρήση από τους δαίμονες του κεντρικού ελένχου αφήνει τους χρήστες έρμαιους στην εξουσία όλων των άλλων φορέων. Μεχρι τώρα για να λύσει αυτό το πρόβλημα το Ανωτατο δικαστίριο μία φορά έχει απογορεύσει αυτές τις πρακτικές. Εμείς όμως τέτοιο δεν εχουμε.

5) Η ελληνική αριστερα παρά έιναι συντηριτική ώστε να απελυεθερώσει την πνευματική εργασία από του δάιμονες της ανταλακτικής αξίας, μην λέμε βλακίες ξέρουμε όλοι ότι οταν θα έρθει η ώρα να κάνυμε κατι σοβαρό όλοι οι αριστερισ΄τες θα λακίσουν, και θα μέινουμε να συμφωνούμε με τον Μανο (φρίκη)

κορινννα

(mallon o kliros gia to prwto draft peftei se sena xaxaxa, isnt it?)

polla polla xairetismata

Όπως και να έχει, γνωρίζεις πως με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το θέμα και σκοπός μου δεν ήταν η κριτική των κειμένων αυτή καθεαυτή αλλά η ‘διόρθωση’ κάποιων εντυπώσεων που δημιούργησαν τόσο το δικό σου όσο και το άρθρο του Νίκου και η έναρξη μιας συζήτησης πάνω σε αυτό το θέμα.

Η θέση των ISP διεθνώς είναι δεδομένη. Είναι στο κάτω κάτω κερδοσκοπικές εταιρίες σε μια αρκετά (εως πολύ, ευτυχώς) ρυθμιζόμενη αγορά. Η σύμπραξη παραγωγών πολυμέσων και παροχέων συνδεσιμότητος στο διαδίκτυο προσωπικά με αφήνει αδιάφορο, στον βαθμό που δεν επηρεάζει τα δικαιώματά μου για ελεύθερη, ουδέτερη και απόρρητη πρόσβαση στο διαδίκτυο, μεταφορά δεδομένων και χρήση υπηρεσιών τρίτων.

Με άλλα λόγια, δεν με ενδιαφέρει με ποιόν θα υπογράψει η Vivodi, αρκεί εγώ να μπορώ μέσω του δικτύου της να κατεβάζω ταινίες από την Τσιμιτάκης Α.Ε. που ουδεμία σχέση έχει με τη Vivodi, ή τον ίδιο τον Τσιμιτάκη επειδή ειναι φίλος μου, χωρίς η Vivodi να έχει κανέναν λόγο πάνω στη δική μου χρήση του δικτύου. Ούτε με ενδιαφέρει π.χ. η παροχή τηλεφωνικής γραμμής VoIP από τον εκάστοτε πάροχεα — π.χ. προσωπικά χρησιμοποιώ παροχέα VoIP στην Ισπανία επειδή μου παρέχει τη καλύτερη υπηρεσία στις καλύτερες τιμές. Κατα συνέπεια δε θα δεχόμουν σε καμία περίπτωση οποιοδήποτε μέτρο θα μου στερούσε την ελευθερία επιλογής υπηρεσιών, της απομάκρυνσης του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών ή της υποχρέωσης χρήσης υπηρεσιών τύπου Triple Play.

Αντίθετα, θα ήθελα να δω νομοθεσία που να οριοθετεί σαφώς αυτές τις παραμέτρους της παροχής συνδεσιμότητας στο διαδίκτυο και από εκεί και πέρα να αφήνει την αγορά να κάνει τη δουλειά της.

Αυτός είναι ο ρόλος των παροχέων. Μου παρέχουν τη σύνδεση. Το τι θα κάνω εγώ με αυτή είναι δικό μου θέμα και το αν θα θέλω ή όχι να χρησιμοποιήσω τις όποιες επιπλέον υπηρεσίες προσφέρουν είναι επίσης δικό μου θέμα.

Αυτό που οφείλουμε — ως πολίτες — να κάνουμε είναι να οριοθετήσουμε αυτά τα δικαιώματα που ζητάμε να διαφυλαχθούν με τη μορφή νομοθεσίας και έπειτα να τους αφήσουμε να υπογράψουν ό,τι συμβάσεις θέλουν με όποιον θέλουν. Σε αυτή τη περίπτωση εαν οι συμβάσεις με τα μεγάλα στούντιο ή τις δισκογραφικές απαιτούν να παρανομήσουν και αυτοί το δεκτούν, το κρίμα (και το πρόστιμο) στο λαιμό τους.

Το ότι οι μεγάλες πολυεθνικές, και τα φερέφωνά τους διεθνώς, θα πιέζουν συνεχώς και αδιαλλείπτως είναι δεδομένο και συμβαίνει εδώ και χρόνια. Πολλές χώρες όμως αντιστέκονται. Παράδειγμα αποτελεί η Σουηδία (κοίτα τι συμβαίνει με το The Pirate Bay). Παραδειγμά επίσης, αποτέλεσε για λίγο και η Γαλλία προ κάποιων ετών. Στη χώρα μας η θέσπιση ενός νομοθετικού πλαισίου — θεωρητικά — δεν επαφύεται ούτε στον ΟΠΙ (ο οποίος δεν είναι κρατικός οργανισμός, απλά ρυθμίζεται/ελέγχεται από το κράτος) ούτε στον οποιοδήποτε μεγαλοεπιχειρηματία, αλλά σε εμάς ως πολίτες. Βουλευτές υπάρχουν, τους γνωρίζουμε, ας οργανωθούμε και ας τους πιέσουμε όπως οφείλουμε. Δε βλέπω ούτε στο αρθρο σου, ούτε γενικότερα στον τύπο ή το διαδίκτυο παρουσίαση αυτής της διάστασης. Εφ’όσον έχουμε απορρίψει (εύλογα) τη προσπάθεια του ΟΠΙ, νομίζω καιρός είναι για κάποια εναλλακτική που να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι από τους Βουλευτές όντας αντιμέτωποι με την οργή κάποιων χιλιάδων ψηφοφόρων τους μάλλον θα καταψήφιζαν ένα ελληνικό Olivennes — δυστυχώς στην Ελλάδα δε φαίνεται να λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός παρά το γεγονός πως είναι ο πλέον αποτελεσματικός.

Επίσης, αναγκαστική συμμαχία μεταξύ ISPs-πολιτών φυσικά δεν υφίσταται, όμως σε χώρες όπου έχει υπάρξει τεχνιτός περιορισμός της ελευθερίας πρόσβασης στο διαδίκτυο και λειτουργεί, έστω μια υποτυπώδης, αγορά υπο μιας αρκούντως καλής ρυθμιστικής αρχής (η ελεύθερη αγορά προφανώς δε λειτουργεί απ’ότι φαίνεται π.χ. στις ΗΠΑ), παρατηρούνται θετικά σημάδια κυρίως από μικρότερους ISPs που απειλούνται από το ‘μεγάλο κεφάλαιο’ και την οριζόντια ολοκλήρωση των υπηρεσιών από πολυεθνικές. Αυτό το αναφέρω και στο άρθρο παραπάνω.

Θα χαρώ να συνεχίσουμε τη συζήτηση τόσο εδώ, όσο και στο blog σου και αυτό του Νίκου αλλά και όποιου άλλου ενδιαφέρεται. Είμαι πάντα ανοιχτός στα σχόλιά σας.