Νομίζω πως το πρόβλημα πρακτικά είναι ακριβώς αυτό που αναφέρεις: η νομοθεσία δίνει βάσεις για το παντελώς αδιαφανή έλεγχο που απομακρύνει τη Δικαιοσύνη (και τα θεσμικά όργανά της) από τη θέση τους ως αρχή κρίσης, αλλά επιπλέον αφήνει στη κρίση της εκάστοτε εμπορικής εταιρίας, σύνολο αυτών ή/και του κράτους το πότε, πως και εαν κάποιος πολίτης παρανομεί και εαν του/της ‘αξίζει’ η πρόσβαση στο διαδίκτυο. Με άλλα λόγια τα amendments, ενδέχεται να αφαιρέσουν μεγάλο μέρος του κοινωνικού ελέγχου από το διαδίκτυο, ακριβώς επειδή χρησιμοποιούν αμφίβολη γλώσσα και αόριστες έννοιες που σκοπό έχουν πρωτίστως να ικανοποιήσουν τη βιομηχανία χωρίς να καταστήσουν σαφές το τι συνεπάγεται η νομοθεσία αυτή.

Το εφιαλτικό σενάριο που περιγράφει το FFII σίγουρα δεν είναι άμεση απόρροια της νομοθεσίας. Παρ’όλα — νομίζω θα συμφωνήσεις — είναι κάλλιστα μια (ίσως η πλέον απαισιόδοξη) εκδοχή της μεσοπρόθεσμης κατάστασης σε χώρες όπου οι θεσμοί στερούνται της αξιοπιστίας που απαιτείται ώστε το διαδίκτυο να μη καταντήσει ένα απόλυτα ελεγχόμενο, παρακολουθούμενο μέσο εμπορικής διανομής μουσικής και ταινιών και όχι ανεξάρτητο μέσο έκφρασης και επικοινωνίας. Θαρρώ πως σκοπός των άρθρων του FFII είναι η ευαισθητοποίηση του κόσμου, που μάλλον — σε μεγάλο βαθμό — δε συλλαμβάνει τη σημασία των αλλαγών ούτε παρακολουθεί την επικαιρότητα. Ως προς αυτό κατανοώ (παρ’ότι διαφωνώ με αυτή) την υπερβολή.

“σκεφθείτε ένα διαδίκτυο όπου εφαρμογές όπως το Skype ή ο Firefox απαγορεύονται από τον νόμο, εκτός κι αν έχουν ελεγχθεί και εγκριθεί από κάποια αρμόδια αρχή”

Δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με τα legalese, αλλά διαβάζοντας τα επίμαχα amendments, το outrage μου φαίνεται τραβηγμένο. Ασαφές ως ύποπτο σε κάποια σημεία (lawful/unlawful content, “no mandatory [sniffers].. are imposed… which could impede.. placing.. on the market”) ναι, αλλά τα περί forced surveillance και άλλα ωραία που διαβάζω στο FFII και στην Quadrature* είναι και λίγο FUD. We assume the worst, και αν η προτεινόμενη νομοθεσία δεν τα αποκλείει explicitly, τα βλέπουμε επί θύραις.

* άλλο παράδειγμα: “The “compromise” amendments open the door to contractual agreements between technical operators and content producers for massive emailing campaigns requiring the users to install surveillance and content filtering systems” (emphasis mine)