The Thirteenth Floor. Existenz. The Matrix. Movies that more or less, in their respective segments, defined a time, set a trend. That was 1999 and while the first two movies became ‘cult’, mostly due to their lower budgets and respective promotion, the latter ended up being a megahit that drew praise from geeks, critics and philosophers alike, before the writers decided to sell out and botched the story and the universe they created with two poor sequels.

One basic premise of all of those films was the multi-layered existence of the characters, their ability to ‘live’ in mulitple worlds; usually, for the sake of audience comprehension, those worlds were limited to two: the ‘real’ world and a virtual one. A mechanism for moving between these two ‘worlds’ was presented and it always had to do with technology (technology being an easy way to ‘explain’ the impossible without going into much detail). Christopher Nolan could not have escaped the effect that those movies had, when he first imagined Inception in 2001, just a year after Memento, a film he directed and co-wrote, was met with great acclaim. Originally imagined as a horror film, Nolan decided to film Inception as a heist movie instead and this ended up being one of the most important decisions he could have made.

‘Inception’ is a ‘product’ of that first generation of Hollywood productions involving the multi-level existence of the protagonists, but it goes a step further: it marries a complex concept — that of a thief stealing ideas from people while they are dreaming — with masterfully simplified narration, intense action employed as a plot device, as opposed to an entertainment feature of the film, and a superficial, underdeveloped but fundamental to the story backdrop of human emotion. This movie is a brilliantly engineered hollywood blockbuster, rather than a cinematic masterpiece. Great entertainment, it ultimately lacks the originality, the depth, the masterful storytelling that would propel it to levels beyond those of a blockbuster; Action, emotion and scientific/philosophical components are amply sprinkled in support of an average story aimed to satisfy almost everyone watching it.

For those accustomed to brainless Hollywood films, Inception may seem brilliantly nuanced and complex. On the contrary, those trapped within the cinephile, high-brow notions of classic european films, will probably find the marriage of uncelebrated action to a deeper, more complex and, above all, ‘emotional’ setting acceptably thrilling. In the end Inception is a film designed to be liked by the majority of its audience; and that is perhaps its greatest flaw, for it could have been a rare example of great contemporary cinema instead of a polished blockbuster for the masses.

Θυμάμαι σαν εχθές τη στιγμή που κατέφθασα στην Πάτρα, τον Ιούνιο του 2005. Είχα μπροστά μου έναν γεμάτο μήνα: μετά από επτά χρόνια διαμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο, έπρεπε να μαζέψω και να αποστείλλω τα πράγματά μου — ένα ολόκληρο σπίτι — στην Ελλάδα, να χαιρετήσω τους φίλους και γνωστούς μου, να απολαύσω το Λονδίνο μαζί τους, όπως δεν το είχα απολαύσει ποτέ, πριν το αποχαιρετήσω και ξεκινήσω το ταξίδι της επιστροφής.

Το πρατήριο ήταν στην είσοδο της πόλης και η απλή αμόλυβδη βενζίνη μόλις άγγιζε τα €0.85/λίτρο. Το ΦΠΑ είχε μόλις αυξηθεί στο 19% και οι τιμές είχαν ανέβει κάπως, όμως αυτό δεν με πτοούσε. Γνωρίζοντας τι με περίμενε στην άλλη πλευρά του Ιονίου, γέμισα το ρεζερβουάρ. Είχα μπροστά μου λίγο παραπάνω από δυόμιση χιλιάδες χιλιόμετρα (και άλλα τόσα για την επιστροφή) και λιγοστά χρήματα έτσι στόχος ήταν να ελαχιστοποιήσω τα έξοδα όσο γινόταν. Στην Ιταλία και την Γαλλία έβαλα βενζίνη αρκετές φορές — σαφώς περισσότερες από τις στάσεις. Η βενζίνη εκεί ήταν τρομακτικά ακριβότερη: €1.15 ακόμη και €1.25/λίτρο. Εντύπωση μου είχε κάνει η πολύ μικρή διαφορά της τιμής της απλής βενζίνης από την πολύ ακριβότερη σούπερ αμόλυβδη (αυτή των 98 και των 100 οκτανίων): κάποιες φορές είχε νόημα να βάλει κανείς την ακριβότερη βενζίνη καθώς ήταν δεδομένο πως, με τόσο μικρή διαφορά στην τιμή, θα κέρδιζε (σε χιλιόμετρα).

Επιστρέφωντας, έναν μήνα αργότερα, και έχοντας ξοδέψει αρκετά σε βενζίνη — τόσο στην πανάκριβη Βρετανία, όσο και στην υπόλοιπη Ηπειρωτική Ευρώπη — ένιωσα ανακούφιση ανακατεμένη με αηδία οδηγώντας πίσω στους Ελληνικούς δρόμους: είχα επιστρέψει πίσω στο ‘χωριό’ της Ευρώπης που ονομάζουμε Ελλάδα, τη χώρα που η ‘εθνική οδός’ αποτελεί δρόμο μιάμισης λωρίδας, που οι οδηγοί δεν ήξεραν να οδηγούν και που η βενζίνη ήταν φθηνή.

Από τότε μέχρι σήμερα το αυτοκίνητο — όπως και σε πολλούς από εμάς — ήταν και παραμένει αναγκαίο μέσο. Όσο και να το αποφεύγω, όσο και να προτιμώ να χρησιμοποιώ το Μετρό, το ποδήλατο ή να περπατώ στον προορισμό μου (όταν αυτό είναι εφικτό), σε μια χώρα με ελλιπές δίκτυο Μαζικών Μέσων Μεταφοράς, έλλειψη αγωγής και υποδομών (που κάνουν το ειδάλλως εξαιρετικό ποδήλατο ένα εν πολλοίς γραφικό και επικίνδυνο μέσο) το αυτοκίνητο αποτελεί εύκολη και πρακτική λύση.

Πολύ γρήγορα όμως, από τα τέλη του καλοκαιριού του 2005, έγινε σαφές πως η τιμή της βενζίνης είχε πάρει την ανίουσα και με ελάχιστες εξαιρέσεις αποδείχθηκε μονοτονική η τάση της. Μπορεί η τιμή του 1 ευρώ ανά λίτρο να φάνταζε ακριβή το 2006 και το 2007, όμως ‘χρειάστηκε’ η ‘κρίση’ του 2008 και το €1.25/λίτρο εκείνου του Αυγούστου για να γίνει περισσότερο σαφές: το αυτοκίνητο στην Ελλάδα άρχισε να κοστίζει πολύ, όπως τόσα άλλα πράγματα άρχισαν να ‘κοστίζουν’ πολύ. Δύο χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2010 ζούμε την αμόλυβδη του €1.5. Σε κάποιον βαθμό η αύξηση οφείλεται στην ανάγκη της κυβέρνησης να αυξήσει τα έσοδά της και δεν αντικατοπτρίζει την αγορά: η αύξηση του ΦΠΑ στο 21 και το 23% τον Μάρτιο και τον Ιούλιο, αλλά και οι απανωτές αυξήσεις των έμμεσων φόρων μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου, έφτασαν την βενζίνη να βρίσκεται σχεδόν δυο φορές ακριβότερη απ’ότι ήταν το καλοκαίρι μετά τους Ολυμπιακούς.
»

Μια split air-conditioning ‘οικιακής χρήσης’ μονάδα κλιματισμού της τάξεως των 8K BTU μπορεί να αποδώσει μέχρι και 10 λίτρα ημερισίως! Σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις (βλ. κεντρικός κλιματισμός σε κτήρια γραφείων) τα κλιματιστικά αποδίδουν μέχρι και 40 λίτρα ανά 100 τ.μ. Σαράντα λίτρα νερού που συχνά πάει χαμένο.

Αρκετό νερό για να ποτιστούν αρκετά μεγάλες εκτάσεις των καλλωπιστικών, μη-φαγώσιμων^* φυτών. Νερό σχεδόν απεσταγμένο (με σχεδόν μηδαμινά ολικά διαλυμένα στερεά, αλλά ενδεχομένως κάποια μικρή ποσότητα βαρέων μετάλλων). Πέραν από το πότισμα είναι δεκάδες οι βιομηχανικές/εμπορικές χρήσεις του νερού αυτού.

Πόσα μεγάλα κτήρια στην Αθήνα αξιοποιούν το συμπύκνωμα των κλιματιστικών τους για το πότισμα των καλλωπιστικών φυτών γύρω τους ή για άλλες χρήσεις για τις οποίες σήμερα χρησιμοποιείται υψηλής ποιότητας πόσιμο νερό της βρύσης; Πόσοι μαζεύουν το νερό των κλιματιστικών τους και το χρησιμοποιούν (π.χ. για να πλύνουν το αυτοκίνητό τους, για να σφουγγαρίσουν ή να καθαρίσουν εξωτερικούς χώρους ή φυσικά να ποτίσουν τον κήπο ή τα παρτέρια τους);

Το νερό του κλιματιστικού είναι σχεδόν απεσταγμένο, δίχως χλώριο ή άλλα χημικά που συχνά συναντούμε ακόμη και στο νερό της βρύσης. Χρησιμοποιείτε το όπου μπορείτε, μη το πετάτε. Για περισσότερες πληροφορίες κοιτάξτε αυτό (στα αγγλικά).

* Παρ’ότι το νερό που συμπυκνώνεται από τα κλιματιστικά δεν είναι επικίνδυνο για πλήθος χρήσεων, υπάρχει πιθανότητα μικρού κινδύνου που προέρχεται από σωματίδια που βρίσκονται στο νερό αυτό όπως βαρεά μέταλλα από τις κολλήσεις των coils καθώς και αρκετά σωματίδια τα οποία — εάν δεν συντηρείτε/καθαρίζετε το κλιματιστικό τακτικά — παραμένουν στην ‘αποχέτευση’ του κλιματιστικού και ενδέχεται κάνουν το νερό αρκετά βρώμικο. Προσέχετε, ιδιαίτερα μετά από χρόνια χρήση του νερού για άρδευση των φυτών. Γι’αυτό προτείνεται να μην χρησιμοποιείται για την άρδευση φαγώσιμων φυτών που ίσως έχετε, όπως π.χ. λαχανικά, δυόσμος/μέντα, θυμάρι κλπ. Τα φυτά που ποτίζονται αποκλειστικά με νερό που αποτελεί το συμπύκνωμα κλιματιστικού (όπως και με απεσταγμένο νερό) θα χρειαστούν συμπλήρωμα των ουσιών/αλάτων που στερούνται. Μην πιείτε ποτέ νερό που προέρχεται από κλιματιστικό, δεν είναι πόσιμο.

Bing, Microsoft’s portal/search/mapping service has announced that they will start providing OpenStreetMap (OSM) data, as an optional layer, in Bing Maps. OSM data will be downloaded from Microsoft’s fast Azure CDN, as opposed to OSM’s ‘slow’ servers.

Now, there’s nothing wrong with Microsoft using OpenStreetMap data. That’s why it’s Open. But then again, I am surprised how Microsoft can be so obtuse as to not give something back to OpenStreetMap, be it in technical services, financial support or just mapping data — as a token of appreciation for their work. Yahoo did, since 2006, when they allowed OSM to use their (somewhat dated) aerial photography to enrich the database. Many organisations, including Google and Multimap, have in one way or another supported OSM, in parallel with their own commercial mapping activity. Countless smaller organisations and individuals, including us, contribute to OSM whenever possible (I first wrote about OSM here, in late 2007).

On the other hand, Microsoft, one of the world’s largest corporations and — arguably — a leading ambassador of mediocrity — both technically and in terms of marketing — suffices to an announcement that they’ll make use of OSM data in their product, without giving back anything. Clearly because they don’t have to. Also because they, most probably, fail to understand what ‘community’ means. Most certainly because they don’t realise how good any support to OSM, be it technical, financial or just in terms of data, like Yahoo did some years ago, would do to their tarnished public image and their dwindling mindshare among the people that matter, both within the industry and beyond. Quite sad as their support would probably mean a lot to both OSM and Microsoft in its effort to redefine itself in the post-PC era.