Το θέμα των φαρμακείων.

Τον τελευταίο καιρό συζητείται το ‘άνοιγμα’ των κλειστών επαγγελμάτων. Οι ‘φασαρία’ που έχει προκαλέσει η επαναλαμβανόμενη απεργιακή κινητοποίηση των μεταφορεών, ιδιοκτητών φορτηγών δημοσίας χρήσης και λοιπών επαγγελματιών/επιχειρηματιών του κλάδου μπορεί να έχει, στο μυαλό των περισσοτέρων, ταυτίσει το ‘άνοιγμα’ των κλειστών επαγγελμάτων με αυτήν την κοινωνική/οικονομική ομάδα, όμως τα επαγγέλματα είναι πολλά και ποικίλα και οι κοινωνικές ανάγκες που καλύπτουν εξίσου διαφορετικές.

Ένα από αυτά τα επαγγέλματα είναι οι φαρμακοποιοί. Επέλεξα να γράψω για τους φαρμακοποιούς, αφ’ενός επειδή έχω αρκετούς συγγενείς και φίλους που ιστορικά βρίσκονται στον χώρο και θεωρώ πως γνωρίζω, περισσότερο ίσως από τον μέσο όρο, τις ιδιαιτερότητες του κλάδου, αλλά και επειδή — παρ’ότι συμφωνώ απολύτως με την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και θεωρώ πως η Ελλάδα έχει ήδη αργήσει πολύ — θαρρώ πως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων δεν είναι σε καμία περίπτωση μια μονοσήμαντη διαδικασία, πως το κάθε επάγγελμα έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και η όποια κανονιστική ρύθμιση πραγματώνει την απελευθέρωση του οφείλει να τις λάβει υπόψη της (κάτι που σίγουρα εν διαμέσω κρίσης και πανικού δεν πραγματοποιείται στην Ελλάδα του 2010).

Διάβασα στην Καθημερινή το άρθρο ‘Οι τιμές των φαρμάκων‘ του Στέφανου Μάνου. Σε αυτό παραθέτει την συζήτησή του (και τον παραλογισμό) ενός φοιτητή της Φαρμακευτικής, του οποίου η οικογένεια έχει φαρμακείο και πρόκεται να ‘θιχτεί’ από την απελευθέρωση, ως εισαγωγή σε ένα, ως επι το πλείστον αφελές, κείμενο που αντιπαραθέτει ως παράδειγμα προς μίμηση τα περιθώρια κέρδους των φαρμακείων στην Σουηδία. Και παρ’ότι τα παραδείγματα του κ. Μάνου είναι ενδιαφέροντα και εικάζω πως είναι ειλικρινής και πιστεύει αυτά που γράφει, φαίνεται να αγνοεί τι ακριβώς συνεπάγεται το επαγγέλμα των φαρμακοποιών, η αγορά του φαρμάκου, ο τρόπος που δουλεύουν και τι σημαίνει η απελευθέρωσή του.

Τα φαρμακεια σημερα

Με το υπάρχον σύστημα, τα φαρμακεία είναι περιορισμένα ως προς τον τόπο στον οποίο μπορούν να ανοίξουν, βάσει του πληθυσμού του κάθε τόπου αλλά και βάσει της παλαιότητος του φαρμακείου — αυτός πρακτικά είναι ένας τρόπος να εξυπηρετηθούν οι παλαιοί φαρμακοποιοί που σήμερα μπορούν να μεταφέρουν το φαρμακείο τους πρακτικά όπου θέλουν ανά πάσα στιγμή μετά από κάποια χρόνια λειτουργίας. Με αυτόν τον τρόπο πριν ‘πουλήσουν’ την άδειά τους (με σημαντικό κέρδος) μεταφέρουν το φαρμακείο σε ένα πολύ καλό σημείο και το πουλούν ακριβότερα. Αυτή η νομοθετική ρύθμιση καθιστά το φαρμακείο ‘κλειστό’ επάγγελμα, δηλαδή επιβάλλει την ‘αγορά’ μιας υπάρχουσας άδειας από έναν νέο φαρμακοποιό που επιθυμεί να ανοίξει φαρμακείο, καθώς νέες άδειες δεν εκδίδονται (παρά μόνον υπό προϋποθέσεις: βλ. γεωγραφικοί, πληθυσμιακοί περιορισμοί κλπ). Φυσικά κάτι τέτοιο είναι άδικο και καθιστά την απόκτηση άδειας δύσκολη υπόθεση για όσους δεν έχουν τα μεγάλα ποσά που εδώ και χρόνια απαιτούνται για την αγορά τους.

Ελάχιστα αναφέρει αυτόν τον περιορισμό όμως ο Στέφανος Μάνος στο άρθρο του. Αντί αυτού καταπιάνεται με τις τιμές των φαρμάκων: οι τιμές χονδρικής επιδέχονται ένα — αγορανομικά ορισμένο — ποσοστό κέρδους για τον φαρμακοποιό το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 30-35% — φυσικά από αυτό το ποσοστό πρέπει να αφαιρεθεί η φορολογική συνεισφορά, τα κόστη λειτουργίας του φαρμακείου κ.ο.κ. κάτι που ρίχνει το πραγματικό κέρδος για τον φαρμακοποιό συχνά κάτω από το 20%.

Ο Στέφανος Μάνος γράφει πως στην Σουηδία τα φάρμακα έχουν κυμαινόμενο περιθώριο κέρδους με τα ακριβότερα φάρμακα να έχουν πολύ μικρότερο κέρδος (στην ακραία περίπτωση κοντά στο 1-2%) για τον φαρμακοποιό απ’ότι τα φθηνότερα. Στα ‘φθηνά’ φάρμακα, όπως π.χ. αυτά κάτω των €7, το περιθώριο κέρδους για τον φαρμακοποιό στην Σουηδία είναι τρομακτικά μεγαλύτερο απ’ότι το 35% στην Ελλάδα ενώ καθώς αυξάνονται οι τιμές αυτό αντιστρέφεται· αυτό που δεν περιγράφει επακριβώς ο κ. Μάνος όμως, είναι πρώτον πως η χονδρική τιμή των φαρμάκων στην Σουηδία είναι σαφώς χαμηλότερη από χονδρική τιμή των ίδιων φαρμάκων στην Ελλάδα. Όπως επίσης πως η κατανομή των φαρμάκων (κατά τιμή) που πωλούνται από το μέσο φαρμακείο (όπου μέσο εννοείται φαρμακείο που δεν βρίσκεται δίπλα στην πύλη μεγάλου νοσοκομείου ή συγκροτήματος ιατρείων) δεν είναι αυτονόητη και πως πολλά φάρμακα που συντηρούν το μέσο ελληνικό φαρμακείο κοστίζουν σαφώς περισσότερο από €20.

Στην πραγματικότητα, παρά την απώλεια ελευθερίας στην αγορά — από τους γεωγραφικούς/πληθυσμιακούς περιορισμούς — παρά τον ‘ελεγχόμενο’ αριθμό των φαρμακείων, παρά τα πλεονεκτήματα των φαρμακοποιών σε σχέση με άλλα ‘ανοιχτά’ (και με μεγαλύτερο ρίσκο) επαγγέλματα, δεν είναι όλοι οι φαρμακοποιοί πλούσιοι. Φυσικά υπάρχουν και (αρκετές) εξαιρέσεις· εξαιρέσεις που εκμεταλλεύονται το άδικο καθεστώς περί γεωγραφικής κατανομής και αδειοδότησης για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη. Κέρδη που με μια ορθή φορολογική πολιτική και η εφαρμογή του νόμου θα φορολογούνταν αντίστοιχα.

Σήμερα τα φαρμακεία έχουν να αντιμετωπίσουν και την ολοένα μεγαλύτερη αναξιοπιστία του δημοσίου που σήμερα χρωστά πάνω από εννέα μήνες πληρωμών (ένας εξαιρετικός τρόπος να κρύψει τα χρέη του από τους δανειστές του). Ο κ. Μάνος γράφει πως το ότι υπάρχουν πολλά φαρμακεία στην Ελλάδα δείχνει πως το επάγγελμα αποφέρει κέρδος και είναι ελκυστικό. Αυτό είναι εντελώς λάθος ως ισχυρισμός (αλλά επιπλέον και εντελώς παράλογος): ο αριθμός των φαρμακείων δεν εξαρτάται από το πόσο κέρδος αποφέρει το κάθε φαρμακείο ακριβώς επειδή το επάγγελμα είναι κλειστό· ο αριθμός τους είναι σταθερός και ορισμένος από τον νόμο, όχι την αγορά. Παρ’ότι θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί πως ο νόμος μεταβάλλεται από τα ‘ειδικά συμφέροντα’ των κοινωνικών ομάδων που θίγονται, είμαι βέβαιος πως αν ίσχυε αυτό τα ‘ειδικά συμφέροντα’ δεν θα είχαν συμφωνήσει στην ‘αδειοδότηση’ περισσότερων φαρμακείων εξ αρχής.

Πολλά φαρμακεία βασίζονται στις ελάχιστες ‘ακριβές’ συνταγές που έχουν μηνιαίως για να μην ‘μπούν μέσα’. Βασίζονται στους χρόνιους ασθενείς-πελάτες τους που κάθε μήνα αγοράζουν φάρμακα αξίας εκατοντάδων ή και χιλιάδων ευρώ. Άνθρωποι στους οποίους οι φαρμακοποιοί συχνά προσφέρουν — αφιλοκερδώς — πολύ παραπάνω από την απλή πώληση του φαρμάκου, όπως αυτή θα πραγματοποιούνταν μέσω του διαδικτύου — αλλά πλήθος υπηρεσιών, συμβουλών, επικοινωνίας, παρακολούθησης που τα ξεχωρίζει από ένα κατάστημα ρούχων ή ηλεκτρονικών που απλώς ‘σπρώχνει’ προϊόντα: Παραδοσιακά τα φαρμακεία στην Ελλάδα παρέχουν ένα σωρό ‘υπηρεσίες’ στους πελάτες τους απολύτως δωρεάν. Και αυτό είναι μέχρι σήμερα μέρος της λειτουργίας τους. Ας αναλογιστούμε λοιπόν που πάει αυτό το 35% του κέρδους των φαρμακοποιών, περαν της φορολογίας, των ενοικίων, της προμήθειας στοκ, της πίστωσης του κράτους (δίχως τόκο φυσικά).

Γράφει ο Στέφανος Μάνος και για την υπερσυνταγολόγηση και τα generics, και τα δύο έγκυρα και εύστοχα σημεία, βασικοί λόγοι της υπερχρέωσης των ταμείων. Όμως δεν γράφει πως και στις δυο περιπτώσεις υπεύθυνοι για την υπερχρέωση των ταμείων δεν είναι οι φαρμακοποιοί, αλλά οι γιατροί. Γιατροί που συνταγογραφούν (οι φαρμακοποιοί εκτελούν) ακριβά φάρμακα αντί για generics, όχι επειδή είναι καλύτερα αλλά επειδή οι φαρμακευτικές εταιρίες τους πάνε συχνά-πυκνά βόλτες σε συνέδρια, τους χαρίζουν ένα σωρό ‘δώρα’ κλπ. Ως ‘πρακτικός’ νούς λοιπόν πιστεύει πως με το €1 μεγαλύτερο κέρδος ανά φάρμακο, ο φαρμακοποιός θα αποφασίσει να ‘τα βάλει’ με τον γιατρό (και τις φαρμακευτικές που στέκονται από πίσω του) που του ‘στέλνει’ πελάτες και στον οποίο βασίζεται και που πολύ εύκολα μπορεί να ‘προτείνει’ ένα άλλο φαρμακείο παραδίπλα, και θα δώσει αντίστοιχο generic φάρμακο αντί του branded συνταγογραφημένου;

Στην Μ.Βρετανία — όπου έζησα για επτά χρόνια και — όπου το μοντέλο των αλυσίδων φαρμακείων τύπου Boots/Superdrug έχει επικρατήσει, τα ανεξάρτητα φαρμακεία είναι ελάχιστα. Στα ‘πολυκαταστήματα’ Boots μπορείς να αγοράσεις από ομπρέλες μέχρι φωτογραφικές μηχανές, το μεσημεριανό σου γρήγορο γεύμα και πλήθος συσκευών προσωπικής φροντίδας, όπως ξυριστικές μηχανές, σεσουάρ κλπ. Ο λόγος που τα φαρμακεία εκεί πωλούν όλα αυτά τα — άσχετα με το φάρμακο — προϊόντα είναι μάλλον πως το φάρμακο δεν αποφέρει κέρδος ενώ τα σάντουιτς και τα τρίμμερ το αποφέρουν. Το ‘φαρμακείο’ στα Boots δεν είναι παρά ένας μικρός χώρος στην άκρη ενός μεγάλου καταστήματος/σούπερμαρκετ, όπου αδιάφοροι φαρμακοποιοί-υπάλληλοι-πωλητές εκτελούν μηχανικά συνταγές. Δεν γνωρίζουν τους πελάτες τους. Δεν έχουν προσωπική επαφή. Δεν παρέχουν συμβουλές, ούτε παίρνουν πιέσεις ασθενών που νιώθουν άσχημα. Δεν συζητούν με τις ώρες με καταθλιπτικούς ηλικιωμένους και στην μεγάλη τους πλειοψηφία δεν διανυκτερεύουν.

ο ορισμος του φαρμακειου

Το ερώτημα λοιπόν δεν θα έπρεπε να είναι μόνον εάν ‘αξίζει’ το σταθερό ποσοστό του έλληνα φαρμακοποιού, εάν κοστίζουν πολύ τα φάρμακα στα ταμεία λόγω των φαρμακείων, αλλά εάν αυτό που ζητουμε από ένα φαρμακείο είναι καθαρά — και μόνον — η πώληση φαρμάκων ή κάτι παραπάνω. Ας κοιτάξουμε πόσο καλά δούλεψε το φαρμακείο τύπου Boots στην Μεγάλη Βρετανία και πόσο καλά δουλεύει στην ηπειρωτική ευρώπη που διατηρεί, ακόμη και σήμερα, το ανεξάρτητο φαρμακείο. Ας κρατήσουμε τα θετικά, ας εξαφανίσουμε τα αρνητικά του σημερινού συστήματός· ας αντιγράψουμε αυτά που δουλεύουν σε άλλες χώρες, μόνον όμως εφ’όσον αυτά είναι πραγματικά, συνολικά και καθολικά επιθυμητά για την κοινωνία (εν γένει), όχι επειδή φαίνονται να μειώνουν βραχυπρόθεσμα έναν ισολογισμό.

Ας ορίσουμε ένα επιθυμητό πλαίσιο λειτουργίας για τα φαρμακεία, ας οριοθετήσουμε ορθολογικά τον ‘χώρο’ που θα επιτρέψουμε στην αγορά να λειτουργήσει και ας προχωρήσουμε στην απελευθέρωση. Ας φορολογηθούν αυτοί που βγάζουν πολλά χρήματα και ας αναδιανεμηθούν τα χρήματα στα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν πτωχεύσει. Αν ο Στέφανος Μάνος προσπαθεί να ‘κοιτάζει γύρω του τι είναι σωστό, λειτουργικό και δίκαιο’ όπως γράφει, μάλλον χρειάζεται (καλύτερα) γυαλιά και λιγότερο λαϊκισμό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η αγορά των φαρμάκων και ειδικότερα τα φαρμακεία χρειάζονται άμεσα επαναπροσδιορισμό και — σαφώς — απελευθέρωση· με γνώμονα το καλό της κοινωνίας, και όχι ειδικών ομάδων όπως οι υφιστάμενοι/παλαιοί φαρμακοποιοί — πόσο μάλλον οι φαρμακευτικές εταιρίες. Αυτό όμως οφείλει να γίνει σωστά. Δυστυχώς, το άρθρο του Στέφανου Μάνου δεν προσφέρει παρά μια μια μερική, στρεβλή και — απ’ότι φαίνεται — ισοπεδωτική οπτική πάνω σε ένα θέμα για το οποίο δεν φαίνεται να γνωρίζει πολλά.

21 Responses to “Το θέμα των φαρμακείων.”

  1. atma says:

    Nα πω ότι έχουμε 2 φαρμακεία στην Οικογένεια, κι ότι ξεκινάω φαρμακευτική στην Σόφια, Βουλγαρίας τον χειμώνα οπότε η άποψη μου υπόκειται σε ‘framing’ έως ένα σημείο.

    Με εντυπωσίασε η εύστοχη προσέγγιση που έχει το άρθρο σου, σε όλα τα βασικά προβλήματα του ζητήματος. Επίσης να αναφέρω ότι ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος. Το διάβασα σήμερα το πρωί το άρθρο του Στέφανου Μάνου.

    Σημαντικό είναι επίσης ότι στην Ελλάδα έχουμε περίπου 10.500 φαρμακεία: Μια αντιστοιχεία 1.000 ατόμων ανά Φαρμακείο την στιγμή που στην Ε. Ε. ο Μ.Ο. είναι 4.500 άτομα ανά φαρμακείο.

    Γι αυτό και σε κάποια φάση είχε ακουστεί ότι θα μειωθεί ο αριθμός τον φαρμακείον(!!!!)

    Επίσης, πολλοί είναι αυτοί που έχουν την εντύπωση ότι θα μειωθούν οι τιμές των φαρμάκων με τον ανταγωνισμό: Παραλογία, αφού καθορίζονται από εξωγενείς παράγοντες (Υπουργείο, Αγορά, Φαρμακευτικές εταιρίες) κι όχι από τα φαρμακεία.

    Πάντως για τους νέους με πτυχίο Φαρμακευτικής είναι άδικο να μην μπορούν να ανταγωνιστούν τους παλαιότερους φαρμακοποιούς επί ίσης όροις απλά και μόνο λόγο ‘ηλικίας’. Θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα να ανοίξει κάθε φαρμακοποιός Φαρμακείο imho.

  2. javapapo says:

    Με όλη την καλή διάθεση ως ένας απλός πολίτης ο οποίος δεν έχει ούτε φίλους ούτε συγγενείς στον χώρο. Θα ήθελα μια ειλικρινή απάντηση στο εξής.

    Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να προασπίσω το δικαίωμα κάποιων – οι οποίοι λειτουργούν σε μια αγορά με γνωστές στρεβλώσεις όπως την κρατική χρηματοδότηση, τα καρτέλ των βιομηχανιών, τους άπληστους γιατρούς και μερικές φόρες ΚΑΠΟΙΟΙ όχι όλοι επιλέγουν να πάρουν μέρος στον να δημιουργηθούν ακόμα πιο πολλά προβλήματα – ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ του σταθερού κέρδους.

    Σίγουρα δεν είναι 30% το κέρδος τους (εφορία , έξοδα, πλαφόν τιμές από το κράτος) αλλά αν δεν κάνω λάθος , από τα λίγα που έχω διαβάσει και δει – ένα φαρμακείο κατά Μ.Ο λειτουργεί με ένα σταθερό ποσοστό κέρδους 10-12%. Αυτό που αλλού υπάρχει γενικότερα εκτός απο τις στρεβλώσεις των καρτελ κάθε είδους!!!!!!

    Με πολύ απλά λόγια – όποιες και αν είναι οι συνθήκες και όσο κακό ακούγεται – μπορείτε να μου πείτε εγώ ο απλός καταναλωτής ο οποίος δεν δουλεύω καν με σταθερή δουλειά ( σήμερα είμαι αύριο δεν είμαι) τι θα κερδίσω για τον αγώνα ακόμα μιας κάστας επαγγελματιών.

    Αφού οι φαρμακοποιοί δουλεύουν με σταθερό κέρδος υποθέτω ότι δεν είναι το layer το οποίο θα φέρει κάτω ή πάνω τις τιμές. Οι ρυθμιστές είναι τα καρτελ – φάρμακο βιομήχανοι και φυσικά το κράτος.

    Χωρις να θέλω να φανώ αρνητικός ούτε με κακία – πραγματικά υπάρχει μια τεράστια μερίδα ανθρώπων πολιτών – μισθωτών όπως εγώ που βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα με τα επιχειρήματα του καθένα – της κάθε κάστας και όλοι μας ζητούν κατανόηση για το καλό μας.
    Προσωπικά με βρίσκει αδιάφορο.

    Όσο για τις άλλες κοινωνικές υπηρεσίες που προσφέρει ο σύγχρονος φαρμακοποιός, όπως το να βοηθήσει τον γέροντα ή να πάρει την πίεση ή δεν ξέρω εγώ ti , δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορεί αν συνεχίσει να τις προσφέρει σε μια ανοιχτή αγορά – σε αντίθεση με τα φαρμακεία super market.

    Ευχαριστώ

  3. dtsomp says:

    Υπάρχουν δύο παράγοντες που διαφοροποιούν πολύ περισσότερο την Σουηδία από την Ελλάδα στον τομέα των φαρμάκων:
    α) τα φαρμακεία είναι κρατικό μονοπώλιο και μόλις τον τελευταίο χρόνο άρχισαν να δίδονται – με το σταγονόμετρο- άδειες σε ιδιώτες.
    β) η κυκλοφορία των φαρμάκων είναι θεαματικά μικρότερη. Από την μία, ελάχιστα φάρμακα μπορείς να αγοράσεις χωρίς συνταγή γιατρού (μέχρι Depon), κι από την άλλη οι γιατροί (έχουν εντολή να) γράφουν πολύ δύσκολα συνταγές για φάρμακα. Τις αντιβιώσεις που παίρνουμε για ψύλλου πήδημα στην Ελλάδα δεν τις βλέπεις ούτε σε φωτογραφία στην Σουηδία.

    Αν ήμουν φαρμακοποιός, θα προτιμούσα το ανταγωνιστικό μοντέλο που θα επιφέρει το άνοιγμα του επαγγέλματος από το σουηδικό μοντέλο.

  4. Αντώνης says:

    Σε όσα είπαν οι παραπάνω, με τους οποίους συμφωνώ, έχω να προσθέσω μία ακόμα προσέγγιση. Τελευταία ακούμε διάφορους εκπροσώπους από μία ποικιλία κλειστών επαγγελμάτων να ωρύονται για το πιθανό άνοιγμα του χώρου τους. Βασικό επιχείρημα όλων των θιγόμενων σε αυτή την προοπτική είναι η προσωπική τους απώλεια. Μηδενός εξαιρουμένου, τα παράπονα εστιάζονται στα χρήματα που θα χάσουν οι ίδιοι (ή δε θα προλάβουν να αποσβέσουν) αν χάσουν την δυνατότητα να μεταπωλήσουν την πανάκριβη άδεια που κατέχουν. Αυτό είναι το ουσιαστικό επιχείρημα, που μεταμφιέζεται πίσω από προφάσεις κοινωνικής δικαιοσύνης, οφέλους του τελικού καταναλωτή κλπ.

    Το μόνο κλειστό επάγγελμα που γνωρίζω και έχει λογική που είναι κλειστό, είναι του ψαρά. Δεν το ήξερα και το έμαθα πρόσφατα ότι ψαράς δεν μπορεί να γίνει όποιος θέλει. Βασικές απαιτήσεις είναι 2: να υπάρχουν διαθέσιμες ελεύθερες άδειες αλιείας στον τόπο που θέλεις να ψαρέψεις και να είσαι αποδεδειγμένα άνεργος. Το πρώτο εξασφαλίζει την επιβίωση του θαλάσσιου πλούτου απέναντι στην υπεραλιεία. Το δεύτερο εξασφαλίζει την πρώτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις και είναι η τελευταία σου ελπίδα για δουλειά.

    Και οι 2 αυτές προϋποθέσεις λειτουργούν για το καλό του συνόλου. Τόσο του φυσικού, όσο και του κοινωνικού κατ’ επέκταση. Κάθε επιχείρημα που ακούω τελευταία από τους θιγόμενους, περιστρέφεται γύρω από την προσωπική οικονομική απώλεια του κάθε εργαζομένου. Ουδείς μοιάζει να νοιάζεται για το αν το άνοιγμα θα κάνει τον κλάδο καλύτερο για την ευρύτερη κοινωνία.

    Όσο για την προσωπική φροντίδα του φαρμακείου, αυτό γιατί πρέπει να συνδέεται με το αν είναι κλειστό ή ανοιχτό το επάγγελμα; Το ότι υπάρχουν τα μεγάλα απρόσωπα supermarket (Σκλαβενίτης, ΑΒ κλπ) δεν σημαίνει ότι έχουν κλείσει όλα τα τοπικά μπακάλικα που σε ξέρουν με το όνομά σου και σου κρατάνε την εφημερίδα μέχρι να έρθεις να την πάρεις ο ίδιος. Όπως είπε και ο Javaneze, γιατί θα πρέπει το κράτος να εγγυάται το κέρδος ολόκληρων κλάδων; Ας θέσει σωστούς κανόνες και ας αναλάβει η ελεύθερη αγορά μετά.

  5. Δημήτρης says:

    Με καλύπτει ο javapapo.

    Κάτι ακόμα:

    Πιστεύεις ότι ο φαρμακοποιός θα σταματήσει να σου παίρνει την πίεση και να σε ακούει; Γιατί; Το λογικό είναι ότι ο ανταγωνισμός -ειδικά σε αυτά τα θέματα- θα κάνει θαύματα.

    Όπως πχ στα κομμωτήρια οι κομμώτριες είναι φιλικές & ομιλητικές – ο ανταγωνισμός δε τους το έκοψε αυτό. Ούτε επικράτησαν οι αλυσίδες.

  6. cosmix says:

    @atma: Η απελευθέρωση του επαγγέλματος των φαρμακοποιών σίγουρα θα μειώσει τον αριθμό τους, όπως άλλωστε πρέπει να γίνει, καθ’ότι πολλά φαρμακεία επιζούν σήμερα μόνον και μόνον λόγω του προστατευτισμού του κλάδου. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως τα γραφόμενα του Μάνου έχουν κάποια λογική βάση.

    @dtsomp: Συμφωνώ πως ο ανταγωνισμός είναι υγιής, σε κάθε κλάδο. Επειδή όμως το θέμα είναι σύνθετο, επειδή εξαρτάται πολύ από το ρυθμιστικό πλαίσιο στον ευρύτερο κλάδο της υγείας (βλ. γιατροί, φαρμακευτικές κλπ.) έχω αρκετές αμφιβολίες για το πόσο η αγορά μπορεί βοηθήσει πραγματικά στην περίπτωση των φαρμακοποιών, ιδιαίτερα με δεδομένο το απαράδεκτο χάλι αγορών όπως το ΗΒ και οι ΗΠΑ στον τομέα. Όπως γράφω παραπάνω, η άποψή μου είναι πως χρειάζεται συνολική προσέγγιση που να λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους, όλους τους εμπλεκόμενους και που τελικώς θα διασφαλίζει πέραν από διαφάνεια και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας και όχι απλώς μικρότερο κόστος. Αυτό σίγουρα δεν θα γίνει με τον τρόπο που προτείνει ο Μάνος, ή ακόμη και τον τρόπο που η σημερινή κυβέρνηση πάει να απελευθερώσει το συγκεκριμένο επάγγελμα.

    @πάπο: Βρε Πάρη, θέλεις απάντηση, ή αδιαφορείς; (τα γράφεις και τα δυο). =)

    Από την πλευρά μου δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν υπερασπίζομαι κανενός τα (ειδκά) συμφέροντα αλλά με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το τι συμβαίνει στην χώρα μου και το πως — στο όνομα της εξυγίανσης και της αντιμετώπισης μιας οικονομικής κρίσης — ενδεχομένως να παρθούν αποφάσεις που αντί να βελτιώσουν την κατάσταση (και πάλι αναφέρομαι σε μια βελτίωση για την ευρύτερη κοινωνία όχι ειδικά για τον όποιο κλάδο επηρεάσουν) θα καταστρέψουν μια εκπληκτική ευκαιρία να βάλουμε σωστά θεμέλια.

    Κατά συνέπεια νομίζω πως τα ερωτήματά σου, είτε δεν έχουν μεγάλη σχέση με το κείμενό μου ή τα έχω — εν πολλοίς — ήδη απαντήσει. Όμως, επειδή μου έκανε εντύπωση ένα σημείο που αναφέρεις θα σου θέσω κι εγώ μια ερώτηση: θεωρείς πως ένας ‘μισθωτός’ παίρνει μεγαλύτερο ρίσκο από οποιονδήποτε μικρό επιχειρηματία, έστω και έναν φαρμακοποιό (που αποτελεί ειδική περίπτωση επιχειρηματία) ή έναν ελεύθερο επαγγελματία που δεν έχει σταθερή εργασία; Εάν όντως το πιστεύεις, τότε νομίζω πως χρειάζεται να το ξανασκεφθείς λίγο: Δεν είναι μόνον το ρίσκο που παίρνεις επενδύοντας τεράστια ποσά σε μια επιχείρηση χωρίς καμία βεβαιότητα επιστροφής της επένδυσής σου, δεν είναι μόνον το περιθώριο κέρδους που καθορίζει πόσα θα βγάλεις, είναι και η αβεβαιότητα του *αν* θα βγάλεις ο,τιδήποτε, η οποία — πίστεψέ με — είναι πολύ πιο σκληρή από την αβεβαιότητα του αν θα σε απολύσουν την επόμενη ημέρα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Συν τοις άλλοις, στην περίπτωση που μια μικρή επιχείρηση φαλιρίσει, μιλάμε για χρέη εκατοντάδων χιλιάδων *πλέον των τακτικών εξόδων*, ενώ στην περίπτωση που κάποιος απολυθεί τα πράγματα είναι σαφώς ευκολότερα, other things being equal προφανώς.

    Στο προκείμενο, το δικό μου ζήτημα είναι οι σαχλαμάρες που τόσο εύκολα γράφει ο Μάνος, χάριν εντυπωσιασμού και χωρίς πολλή σκέψη και όχι η ανάγκη για την απελευθέρωση του επαγγέλματος των φαρμακοποιών· όπως γράφω πολλάκις στο άρθρο είμαι υπέρ της απελευθέρωσης. Πιστεύω όμως πως οφείλει να γίνει με τρόπο που να αναγνωρίζει την δουλειά που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι — για την οποία σήμερα αμείβονται μέσω του ποσοστού κέρδους τους από τις πωλήσεις φαρμάκων και εν πάση περιπτώσει τις κοινωνικές ανάγκες των πολιτών και όχι την βραχυπρόθεσμη ανάγκη κάλυψης των τεράστιων κερδών.

    @Αντώνης: Κατάλαβα λάθος ή μόλις έγραψες πως τα μανάβικα είναι ένας ακμάζων κλάδος που χαίρει ανάπτυξης στην Ελλάδα; Reality check: Ελάχιστα μπακάλικα *δεν* έχουν κλείσει ακόμη και συχνά απευθύνονται σε ιδιαίτερα εύπορους (και βαφτίζονται delicatessen κλπ.) ή μεμονωμένες, ειδικές αγορές που λόγω γεωγραφικών ή άλλων ιδιαιτεροτήτων μπορούν να τα συντηρήσουν. Στην γειτονιά μου πλέον έχει μείνει ένα. Πριν από είκοσι χρόνια είχε 4. Στην μεγάλη του πλειοψηφία, το μανάβικο είναι νεκρό — ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, με τα καλά και τα άσχημά του.

    Το κράτος δεν οφείλει να εγγυάται το κέρδος κανενός και ποτέ δεν έγραψα το αντίθετο. Οφείλει να καλύπτει τις ανάγκες της κοινωνίας με σωστές ρυθμίσεις. Σήμερα οι ρυθμίσεις είναι σαφώς λανθασμένες, άδικες και παρωχημένες, όμως αυτό δεν σημαίνει πως οποιαδήποτε αλλαγή τους είναι απαραίτητα βελτίωση της κατάστασης. Η αγορά πάλι είναι νομίζω ξεκάθαρο πως επίσης — σε πάρα πολλές περιπτώσεις — έχει αποδείξει πως είναι εντελώς ανίκανη να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες. Το παράδειγμα των φαρμακείων στο ΗΒ είναι νομίζω χαρακτηριστικό: Αν αναλογισθείς πως σήμερα στην ηπειρωτική ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) το φαρμακείο είναι ο πρώτος σταθμός πολλών ανθρώπων που χρειάζονται μια συμβουλή, μια ειδική γνώμη, μια βοήθεια — κάτι που δεν συμβαίνει στην Βρετανία όπου αναγκαστικά θα πρέπει να απευθυνθεί κανείς στον GP του, με τεράστιο κόστος για το κράτος/NHS — τότε μάλλον θα ξανασκεφθείς πόσο πετυχημένα έχει ‘αναλάβει’ η αγορά το θέμα. (Το NHS είναι από τους πλέον υπερχρεωμένους οργανισμούς δημόσιας υγείας στην Ευρώπη· οι Βρετανοί με κάθε ευκαιρία δίνουν τα εύσημα στην Γαλλία και την Γερμανία. Χώρες που συνταγογραφούν πολλές φορές παραπάνω φάρμακα, χώρες που το φαρμακείο έχει σταθερό περιθώριο κέρδους και έχει παραμείνει ‘παραδοσιακό’ και όχι ‘σουπερμάρκετ’).

    Απορώ εάν έχεις διαβάσει το άρθρο κατ’ολοκληρίαν γιατί τα γραφόμενά σου μάλλον υποδηλώνουν πως δεν το διάβασες — ουδέποτε έγραψα ή έστω υπονόησα υποστήριξη οποιουδήποτε επαγγελματία στο θέμα των αδειών, μεταπώλησης, κλειστών επαγγελμάτων κλπ., είτε μιλάμε για φαρμακοποιούς είτε όχι. Περιττή είναι νομίζω η εκτός θέματος κριτική.

    @Δημήτρη: Εάν μιλάμε για ποσοστό κέρδους 1-2% που περιγράφει ο Μάνος, δίχως να λάβει υπόψη του φυσικά τα όσα γράφω στο άρθρο, τα γραφόμενα του dtsomp κ.ο.κ., πάρα πολλά φαρμακεία, ιδιαίτερα σε μητροπολιτικές περιοχές σίγουρα θα κλείσουν. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Το εάν θα πέσει το επίπεδο των υπηρεσιών είναι κάτι που μένει να δούμε· θεωρώ πως ναι αναπόφευκτα τα φαρμακεία θα είναι λίγα, μεγαλύτερα σε μέγεθος και ως επιχειρήσεις και λιγότερο ανθρώπινα. Θα μοιάζουν περισσότερο με Boots/Superdrug stores και όχι με φαρμακεία γιατί θα πρέπει να καλύψουν τις ανάγκες τετραπλάσιων και πενταπλάσιων ανθρώπων.

    Το επάγγελμα του φαρμακοποιού δεν είναι μόνον η πώληση των φαρμάκων αλλά πληρώνονται μόνον γι’αυτή, δεν έχουν ‘μισθό’. Ο ανταγωνισμός βάσει τιμής νομίζω πως στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον κακό θα κάνει, ιδιαίτερα όταν — όπως γράφει και ο πάπο που κατά τα άλλα σε καλύπτει — οι κανόνες της τιμολογιακής πολιτικής θεσπίζονται αλλού και όχι στο φαρμακείο.

    Η σύγκριση με τα κομμωτήρια είναι απόλυτα εύστοχη (τόσο ως προς την λειτουργία, την κοινωνική προσφορά, όσο και ως προς το είδος των υπηρεσιών), όπως και το περιθώριο κέρδους των κομμωτηρίων που φυσικά έχει μεγάλη σχέση με το 1-2% που αναφέρει ο Μάνος ως παράδειγμα προς μίμηση. =)

  7. javapapo says:

    Αγαπητέ cosmix δεν μπορώ να καταλάβω το ρίσκο μιας επιχείρησης με σταθερό κέρδος 10-12% !!!!!!! Απο τα λίγα οικονομικά που γνωρίζω δηλαδή.

    Άλλο το να διαφωνείς με τις υπερβολικές ίσως θέσεις του Μάνου και άλλο να λέμε το αυτονόητο και το δίκαιο – μιας και στην Ελλάδα έχουμε χάσει την έννοια του αυτονόητου!

    Δυστηχώς όχι δεν μου απαντάς μιας και τελικά συμφωνείς ή διαφωνείς με το άνοιγμα του επαγγέλματος ή απλά είσαι κάπου στην μέση ναι…και ασχολείσαι με τον Μάνο!!

  8. cosmix says:

    @παπο: Ψευδής μετριοφροσύνη αγαπητέ το ‘με τα λίγα οικονομικά που γνωρίζω’ — δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση οικονομικών ούτως ή άλλως — αλλά εν πάση περιπτώσει, πιστεύεις αλήθεια πως ένα ‘σταθερό κέρδος 10-12%’ εξαφανίζει το όποιο ρίσκο έχει μια επιχείρηση;

    Δεν βλέπω πως τα σχόλιά μου είναι παράλογα ή εν πάση περιπτώσει πέραν του αυτονόητου. Όπως έγραψα πολλές φορές (διάβασες τίποτα ή τα έγραφα για πλάκα;), συμφωνώ με το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων συμπεριλαμβανομένων των φαρμακείων, που όμως οφείλει να γίνει σωστά· στην περίπτωση των φαρμακείων που ίσως γνωρίζω κάπως καλύτερα από τις μεταφορές ή τους συμβολαιογράφους, θεωρώ πως πρέπει να γίνει προσεκτικότερα απ’τον τρόπο που γράφει ο Μάνος για τους λόγους που έγραψα αρκετές νομίζω φορές παραπάνω. Να σημειώσω κλείνωντας πως δεν αντιπαθώ τον Μάνο γενικότερα, ούτε θεωρώ πως γράφει/λέει πάντα αηδίες· συχνά συμφωνώ με τις σκέψεις του και τα μέτρα που προτείνει. Απλά πολλές φορές έχει την τάση (όπως σε αυτή τη περίπτωση) να ξεφεύγει από τα γεγονότα, να παρουσιάζει ημιτελή στοιχεία, άστοχες συγκρίσεις και παραπλανητικές πλευρές των ζητημάτων με τα οποία καταπιάνεται.

  9. Δημήτρης says:

    Ξαναδιάβασα το άρθρο και δεν κατάλαβα γιατί ο φαρμακοποιός είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Αν οδηγηθούμε σε αλυσίδες δε θα μας παίρνουν την πίεση δωρεάν και ίσως επιβαρυνθεί το ΕΣΥ. Αυτό μόνο;

  10. atma says:

    @Δημήτρης: Ο φαρμακοποιός-υπάλληλος ναι θα σταματήσει να σε ακούει :-) Standard αυτό…

    @Javapapo: Όσο για τις άλλες κοινωνικές υπηρεσίες που προσφέρει ο σύγχρονος φαρμακοποιός, όπως το να βοηθήσει τον γέροντα ή να πάρει την πίεση ή δεν ξέρω εγώ ti , δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορεί αν συνεχίσει να τις προσφέρει σε μια ανοιχτή αγορά – σε αντίθεση με τα φαρμακεία super market.

    Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που το φάρμακο είναι “κλειστό” κι όχι ανοιχτό τον οποίο προφανώς τον αγνοείς: Το φάρμακο είναι κοινωνικό αγαθό. Αν μπούμε στην λογική του super-market τότε σε πληροφορώ ότι θα δεις σε λίγα χρόνια ηρεμιστικά 3 ταχυτήτων (άλλα με μικρές παρενέργειες, άλλα με μεγάλες, κι άλλα σχεδόν καταστροφικά) στα ράφια των Super Market. Το φαρμακείο σήμερα αποτελεί μια μονάδα φροντίδας υγείας: Εάν θέλεις να κάνεις μια ένεση το 90% των φαρμακοποιών δεν θα στην χρεώσουν (σήμερα).

    Τα παραπάνω τα γράφω γιατί, το να μπει το φαρμακείο στο super-market είναι ισοπεδωτικό.

    Επίσης, είμαι φιλελεύθερος, και παρόλα αυτά μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι στην Δράμα από τότε που άρχισαν τα super-market να ανοίγουν σε γειτονιές, μέσα στην πόλη ανεξέλεγκτα όλα τα τοπικά mini-market έχουν κλείσει. Οπότε συνέπειες υπάρχουν…

    Αν το μοντέλο τιμολόγησης δεν αλλάξει, που ΔΕΝ θα αλλάξει τίποτε για τον καταναλωτή αφού οι τιμές του φαρμάκου είναι προ-καθορισμένες, οι μακρο-οικονομικές επιπτώσεις αυτές που φέρνουν τα super-market: Ένα super-market που κλείνει 3 mini-market παίρνει μαζί του και τον αφρό της τοπικής κοινωνίας και τον στέλνει στο εξωτερικό (καλός ή κακώς). Κι αυτό γιατί το Ελληνικό κράτος δεν είναι άσχημα οργανωμένο και διεφθαρμένο μόνο στον δημόσιο τομέα… Με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκρατήσει έστω μέρος των κερδών/επενδύσεων εντός συνόρων.

    Οπότε αν π.χ. τα κέρδη πάνε από τα 78 φαρμακεία της Δράμας π.χ. στα 5 super-market τύπου Carefour, τότε ΕΓΩ θα προσπαθήσω να ανοίξω ένα Carefour, αλλά για την τοπική κοινωνία είναι αυτοκτονία.

    Άρα σύμφωνοι στο ‘άνοιγμα’ του κλάδου, αν αυτό βοηθήσει τον καταναλωτή κι επιφέρει μεγαλύτερη ανάπτυξη στον κλάδο με αποτέλεσμα να βελτιώσει τις συνθήκες για τον καταναλωτή, αλλά αφού οι τιμές είναι ελεγχόμενες και τα φαρμακεία είδη πολλά, δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο μπορεί θα γίνει αν ανοίξει φόρα-παρτίδα…

    Συμφωνώ με τον Cosmix σε όλα όσα γράφει.

  11. javapapo says:

    Αγαπητέ cosmix δεν ήξερα ότι το blog έχει rating μετριοφροσύνης παρόλα αυτα για ειμαι πιο καθαρός ναι πιστεύω καθαρά ότι το ΣΤΑΘΕΡΟ και ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ καθαρό κέρδος του 10-12% – αντισθαθμίζει οποιοδήποτε ρίσκο. Simple as that.

    @atma κανείς δεν είπε ότι οι τιμές των φαρμάκων θα πέσουν να ανοίξει το συγκεκριμένο επάγγελμα – αλλα καταλήγουμε πιστεύω στο ένα και μοναδικό επιχείρημα. Να μην θίξουμε συγκεκριμένη μερίδα επαγγελματικών γιατί θα πάρουν την μεγάλη μερίδα της αγοράς τα μεγάλα ψάρια – τα μικρά θα πεθάνουν ή θα γίνουν πιο αδύναμα. Αν και με στεναχωρεί η άποψη του στα @@ μας δυστηχώς η ελληνική αγορά και κοινωνία μας ωθεί όλους σε αυτό. Αναρωτιέμαι – τι θα αλλάξει λοιπον αν πράγματι πάρουν το μερίδιο τα super market για μένα – βασικά τίποτα. Αναρωτιέμαι νο2. έστω και το επάγγελμα μείνει κλειστό τι ΘΑ ΚΑΝΕΙ ο κλαδος για να με ωφελήσει σαν καταναλωτή – να υποθέσω ΠΑΛΙ τίποτα όπως και δεν έκανε δηλαδή εδώ και χρόνια. Άρα γιατί να μην ανοίξει….γιατί να μην δούμε και το έργο ανάποδα για μία φορα. Εξάλλου θέλουμε να λέμε ότι έχουμε ελευθερη αγορά.

    Αυτά απο μένα…χωρίς μετριοφροσύνη. LOL

    Ευχαριστώ.

  12. Αντώνης says:

    @cosmix: Δεν είπα ότι είναι ακμάζων κλάδος τα μανάβικα. Είπα ότι προσαρμόστηκε στην νέα κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, στην παρουσία δηλαδή των supermarket. Προσαρμόστηκε διαφοροποιώντας τις υπηρεσίες που παρέχει: Είτε στρεφόμενος προς τα delicatessen, είτε με το βάρος στην προσωπική επαφή, είτε με άλλες υπηρεσίες όπως η κατ’ οίκον παράδοση. Όπως έκαναν και οι φουρνάρηδες, όπως έκαναν και οι ψαράδες που συνεχίζουν να υπάρχουν στις γειτονιές. Σε πολύ μικρότερους αριθμούς φυσικά, γιατί οι συνθήκες έχουν αλλάξει από τότε που εμφανίστηκαν τα supermarket. Παρουσία των supermarket ο αναγκαίος αριθμός αυτών των μαγαζιών αναγκαστικά φθίνει μέχρι το σημείο που χρειάζεται. Και λοιπόν; Μήπως θα έπρεπε να έχουμε ακόμα και τους παγοπώλες ή τους πεταλωτές αλόγων;

    Τα οικονομικά περιθώρια δεν τα ξέρω για να συγκρίνω περιθώρια κέρδους. Ξέρω όμως ότι (όπως και στις άλλες πρόσφατες περιπτώσεις ανοίγματος επαγγελμάτων), τα παράπονα που ακούγονται είναι για την διάσωση του κέρδους εκάστοτε κλάδου. Δεν είδα ποτέ τους φαρμακοποιούς ή τους βενζινοπώλες να ζητάνε εκ των προτέρων και εκ του ασφαλούς λύση για τα καρτέλ που τους υποχρεώνουν να πουλάνε ακριβά στον τελικό καταναλωτή. Όλοι ζητάνε να μπορούν να συνεχίσουν να πουλάνε ακριβά γιατί αλλιώς δεν βγαίνουν. Ίσως τώρα που απειλείται η όποια οικονομική σιγουριά είχαν, να κάνουν κάποια νύξη για τα καρτέλ αυτά.

    Έχοντας ζήσει στην Σκωτία για 5 χρόνια, το γνωρίζω το μοντέλο με τα Boots. Ευτυχώς δεν χρειάστηκα ποτέ σοβαρή φαρμακευτική περίθαλψη εκτός από ένα ελαφρύ σπάσιμο χεριού. Χρειαζόμουν μόνο τα βασικά. Τις ελάχιστες φορές που χρειάστηκα πιο προσωπική φροντίδα, υπήρχε και το ανεξάρτητο φαρμακείο που είχε πιο εξειδικευμένα προϊόντα και υπηρεσίες. Το ένα δεν αναιρούσε το άλλο, έμεινα ικανοποιημένος και από τις δυο λύσεις για τις διαφορετικές ανάγκες που είχα.

    Το άρθρο σου το διάβασα, και όχι μία φορά μόνο. Διάβασα και την πρόταση του κ. Μάνου στα Σουηδικά πρότυπα. Κάπου συμφωνώ, κάπου διαφωνώ. Η δικιά σου πρόταση για το αυτό το άνοιγμα που όπως λες συμφωνείς με το να γίνει, ποια είναι; Ποιες θυσίες πιστεύεις ότι είναι λογικό να κάνουν οι φαρμακοποιοί και για ποια οφέλη;

  13. Δημήτρης says:

    Και κάτι ακόμα αναφορικά με το υποτιθέμενο ρίσκο των φαρμακοποιών: εκτός από το σταθερό καθαρό κέρδος 12% (30% μεικτό, 12% τσέπη) υπάρχουν και οι εφημερίες με τις οποίες εξασφαλίζεται ότι θα γίνει και ένας minimum τζίρος. Όπως μου λεγε ένας φίλος φαρμακοποιός στην Καλαμάτα, μόνο από τις εφημερίες βγαίνει ένας καλούτσικος μισθός.

    Για τα μίνι-μάρκετ: χωρίς να έχω στοιχεία, βλεπω ότι τα τελευταία χρόνια ανθούν. Πιο μεγάλα, με τεράστια ποικιλία προϊόντων (απλά λίγες μάρκες) και ανοιχτά Κυριακές, αργίες και αργά. Επίσης σου φέρνουν ότι ζητήσεις αρκεί να το ψωνίζεις. Όσα έχω γύρω μου πάνε εξαιρετικά καλά. Δε ξέρω γιατί να μη γίνει το ίδιο με τα φαρμακεία.

  14. cosmix says:

    @πάπο: Το σταθερό ποσοστό κέρδους δεν συνεπάγεται ούτε σταθερό εισόδημα, ούτε εγγυημένα έσοδα. Δεν χρειάζεσαι γνώση οικονομικών για να διαπιστώσεις το παραπάνω. Απλή λογική χρειάζεσαι. Αν πιστεύεις πως δεν υπάρχει ρίσκο με αυτήν την εγγύηση, απλά κάνεις λάθος. Simple as that.

    Επειδή όμως δεν φτάνει αυτό, όπως μάλλον γνωρίζεις, το ποσοστό καθαρού κέρδους ποτέ δεν είναι σταθερό σε καμία επιχείρηση (πόσο μάλλον σε μια επιχείρηση όπως τα φαρμακεία που οι τιμές των προϊόντων δεν καθορίζονται από τους ίδιους τους επιχειρηματίες αλλά από το κράτος), ούτως ή άλλως, καθώς εξαρτάται από εξωγενείς (της επιχείρησης) παράγοντες — κόστος λειτουργίας — που μεταβάλλεται συνεχώς.

    @Αντώνη:

    Το παράδειγμα σου περί πεταλωτών είναι άτοπο, όχι μόνον καθώς δεν αντικατοπτρίζει τα χαρακτηριστικά της περίπτωσης που συζητούμε (ή των επιχειρημάτων μου) αλλά επειδή αναφέρεται σε ένα επάγγελμα που δεν ικανοποιεί καμία κοινωνική ανάγκη της εποχής μας και ευλόγως έχει εξαφανιστεί.

    Αντίθετα, νομίζω πως είναι σαφές από το κείμενό μου, το φαρμακείο στην Ελλάδα σήμερα δεν ευθύνεται ούτε για την υπερσυνταγογράφηση ούτε για τις υψηλές τιμές των φαρμάκων στην μεγάλη τους πλειοψηφία (γι’αυτές ευθύνονται οι γιατροί και οι φαρμακευτικές αντίστοιχα) και καλύπτει σειρά αναγκών των πολιτών που σε ένα σύστημα με φαρμακεία τύπου Boots είτε δεν θα απολάμβαναν είτε θα οδηγούσε σε σημαντικά έξοδα τόσο για τους ίδιους όσο και για το κράτος/ασφαλιστικά ταμεία που τώρα απλά δεν φαίνονται.

    Σημεία σημαντικά που προφανώς αγνοεί (ή επιλέγει να αγνοεί) ο Μάνος (και οι λοιποί παπαγάλοι) στην περιγραφή που δίνει.

    Η δική μου πρόταση, όπως την περιγράφω σε σημαντικό βαθμό παραπάνω στα πλαίσια της κριτικής μου για το άρθρο του Μάνου, και στα πλαίσια των (σαφώς περιορισμένων γνώσεών μου, σε σχέση με τους ειδικούς του χώρου) είναι αφ’ενός μια συνολική μεταρρύθμιση του χώρου της υγείας που θα συμπεριλαμβάνει τόσο την τιμολόγηση της χονδρικής των φαρμάκων, την συνταγογράφηση φαρμάκων (‘ηλεκτρονικά’ βιβλιάρια, έλεγχος υπερσυνταγογράφησης), την απελευθέρωση των όποιων περιορισμών υπάρχουν για την ίδρυση νέων φαρμακείων από πτυχιούχους φαρμακοποιούς (ανταγωνισμός, ομαλοποίηση αριθμού φαρμακείων, διαφανής κάλυψη αναγκών), την προώθηση φθηνότερων generics με στόχο την πραγματική μείωση των χονδρικών τιμών των φαρμάκων (μείωση κόστους, απεξάρτηση από φαρμακευτικές) αλλά και — εφ’όσον στις ημέρες μας η σημασία του φαρμακείου ως πρώτος σταθμός για μια ολόκληρη κλάση υπηρεσιών στον χώρο της υγείας αμφισβητείται — μια συζήτηση σχετικά με το τι θέλουμε (ως κοινωνία) να είναι το φαρμακείο: ένα απλό μαγαζί που απλώς πωλεί φάρμακα (ενδεχομένως μεταξύ άλλων προΪόντων), όπως τα Boots ή τα μανάβικα και όπου δεν υπάρχουν επιπλέον υπηρεσίες υγείας ή κάτι παραπάνω.

    Η δική μου άποψη ως προς το φαρμακείο είναι σαφής: Πιστεύω πως το φαρμακείο είναι κάτι παραπάνω από ένα μαγαζί, ειδάλλως δεν θα χρειαζόμασταν φαρμακοποιούς αλλά πωλητές. Θεωρώ πως αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν πολύ μεγαλύτερο ρίσκο (και δεν έχουν καμία εγγύηση εισοδήματος, όπως ας πούμε οι μισθωτοί γιατροί) παρέχοντας υπηρεσίες υγείας δωρεάν και βασιζόμενοι στην (πιθανή) πώληση φαρμάκων για αυτό το εισόδημα. Μέχρι σήμερα ανταμείβονταν μέσω ενός ποσοστού κέρδους επί της χονδρικης και γι’αυτές τις υπηρεσίες. Δεν διαφωνώ με το επιχείρημα πως το εγγυημένο ποσοστό κέρδους ίσως να μην είναι η καλύτερη λύση, αλλά α) δεν βλέπω κάποια καλή εναλλακτική που και να είναι οικονομική/οικονομικότερη για το κράτος και να διατηρεί το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρουν και β) δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημα με το συγκεκριμένο επάγγελμα, αλλά το γεγονός πως μέχρι σήμερα ένας πτυχιούχος φαρμακοποιός χρειαζόταν να πληρώσει αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για μια ‘άδεια’ ενώ θα έπρεπε να μην χρειάζεται να πληρώσει τίποτα, ενώ ο αριθμός των φαρμακείων είναι ελεγχόμενος ως προς το μέγιστο (κάτι που δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι — τώρα φυσικά υπάρχει ζήτημα με το ‘ελάχιστο’ το οποίο είναι νομίζω πως βασικό σημείο της όλης συζήτησης).

    Η ‘ελεύθερη’ αγορά που φαντάζεσαι για τα φαρμακεία ίσως να μην μπορέι να πραγματοποιηθεί ποτέ· στην περίπτωση των supermarket, κλάδος εντελώς διαφορετικός από τα φαρμακεία ούτως ή άλλως, αποκτήσαμε ένα ολιγοπώλιο με δυσλειτουργούσα αγορά (βλ. την περίπτωση με το γάλα στην Ελλάδα που ζήσαμε πριν από μερικά χρόνια που ήταν 20% ακριβότερο από πολλές δυτικοευρωπαϊκές χώρες), πανάκριβα προϊόντα και τεράστια ποσοστά κέρδους. Μια αγορά με 2-3 μεγάλες αλυσίδες φαρμακείων είναι, στα μάτια μου, σαφώς πιο επικίνδυνη (βλ. Walmartization), κοστοβόρα και πολύ χαμηλότερου επιπέδου για τον μέσο πολίτη απ’ότι η εγγύηση ενός μικρού ποσοστού κέρδους στους φαρμακοποιούς. Φυσικά ένα σωστό σύστημα θα επέτρεπε την ύπαρξη φθηνών πρατηρίων φαρμάκων γι’αυτούς που δεν χρειάζονται επιπλέον υπηρεσίες και κάποιων φαρμακείων που να προσέφεραν τις επιπλέον υπηρεσίες υγείας που προσφέρουν σήμερα· αυτό θα ήταν το καλύτερο. Εγώ αμφιβάλλω αν η αγορά, και πόσο μάλλον η ελληνική αγορά μπορεί να υποστηρίξει την ουτοπία που παρουσιάζεται στα σχόλια παραπάνω.

    Ας σημειωθεί πως ακόμη και στις πλέον φιλελευθέρες (οικονομικά) χώρες, οπως το ΗΒ και οι ΗΠΑ, οι τιμές των φαρμάκων είναι ορισμένες από το κράτος. Στις ΗΠΑ δε, τα φάρμακα είναι από τα ακριβότερα παγκοσμίως.

    Ό,τι και να πιστεύεις πάντως, νομίζω πως χρειάζεται σαφώς σοβαρότερη προσέγγιση του θέματος από αυτή που κάνει ο Μάνος και αυτό εν τέλει ήταν και το θέμα του άρθρου.

  15. Αντώνης says:

    @atma: Από την μία λες ότι θεωρείς τον εαυτό σου φιλελεύθερο, από την άλλη σε προβληματίζει και χαρακτηρίζεις “ανεξέλεγκτο” άνοιγμα οργανωμένων ιδιωτικών επιχειρήσεων στη Δράμα. Τι προτείνεις, να γίνει και ο χώρος των supermarket κλειστό επάγγελμα; Να ανοίγεις μπακάλικο και supermarket μόνο με άδεια; Αυτό είναι εξ΄ ορισμού αντίθετο με την φιλελεύθερη λογική.

    Όσο για το νοηματικό υπερ-άλμα λογικής FUD (Fear Uncertainty Doubt) που συνδέει το άνοιγμα νέων supermarket με την ώθηση του “αφρού της κοινωνίας στο εξωτερικό”, το σχόλιο μου είναι μονολεκτικό: lolwhat?

    @cosmix: Δεν θεωρώ άδικη την σύγκριση καθώς ήταν και εκείνη μία υπηρεσία που σιγά-σιγά έπαψε να χρειάζεται. Μπορεί οι φαρμακοποιοί να μην φτάσουν στο σημείο να είναι εντελώς αχρείαστοι, αλλά όπως φαίνεται, θα μπορούν να είναι σαφώς λιγότεροι.

    Για το μερίδιο ευθύνης των φαρμακοποιών για τη σημερινή κατάσταση, ευθύνονται στον βαθμό που τόσα χρόνια δεν έχουν πει ή κάνει κάτι για αυτές τις εμφανώς άδικες συνθήκες. Άδικες για τους ίδιους και άδικες για τους πελάτες τους. Αντ΄ αυτού προτίμησαν να μεταφέρουν κοντόφθαλμα και κατευθείαν το αυξημένο κόστος αγοράς (για αυτούς) στους τελικούς καταναλωτές, ανεβάζοντας την τιμή πώλησης. Δεν έχουν πει και δεν έχουν κάνει τίποτα για τους εκβιασμούς από τις φαρμακευτικές εταιρίες και τους γιατρούς που συνταγογραφούν σε συνεργασία με αυτές. Δεν μιλάνε για το ένα, δεν μιλάνε για το άλλο, άρα τελικά τι είναι αν όχι απλοί μεταπωλητές με μία επιπλέον τεχνική/φαρμακευτική γνώση; Δεν έχουν κανέναν λόγο και έλεγχο στην λειτουργία του κλάδου τους;

    Θέλω να ελπίζω ότι θα παρουσιαστεί συνολική επανασχεδίαση του συστήματος Υγείας, της οποίας οι φαρμακοποιοί είναι από τους τελευταίους τροχούς της αμάξης ούτως η άλλως.

  16. cosmix says:

    Αντώνη, συμφωνώ με τα περισσότερα απ’όσα γράφεις στο τελευταίο σου σχόλιο, τόσο για την ευθύνη των φαρμακοποιών για την κατάσταση, όσο και για την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του τι προσφέρει ένα φαρμακείο (κάποια στιγμή όλοι θα είναι αχρείαστοι και το φαρμακείο σίγουρα είναι πολύ διαφορετικό απ’ότι ήταν πριν από πενήντα ή εκατό χρόνια, αλλά παρ’όλα αυτά παραμένει — νομίζω — συνολικά σαφώς παραπάνω από ένα ‘πρατήριο’ φαρμάκων — ίσως όχι τόσο για τους νεότερους αλλά σίγουρα για πολλούς ηλικιωμένους). Σημειώνω τα εξής:

    Μπορεί οι φαρμακοποιοί να μην φτάσουν στο σημείο να είναι εντελώς αχρείαστοι, αλλά όπως φαίνεται, θα μπορούν να είναι σαφώς λιγότεροι.

    Θα είναι σίγουρα λιγότεροι άπαξ και ανοίξει το επάγγελμα — δηλαδή όταν θα μπορεί ο κάθε πτυχιούχος φαρμακοποιός να ανοίξει το φαρμακείο του χωρίς να έχει διακόσια ή τριακόσια χιλιάρικα πλέον αυτών που πραγματικά χρειάζονται για την λειτουργία του. Η αγορά, αναμφίβολα, θα καθορίσει ποιά φαρμακεία θα επιζήσουν — είτε οι τιμές είναι καθορισμένες από το κράτος είτε όχι.

    Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με τα όσα γράφει ο Μάνος και τα οποία σχολιάζω. Το άρθρο του, εξ’άλλου, σε καμία περίπτωση δεν είναι φιλελεύθερο (όπως σωστά παρατηρεί ο dtsomp παραπάνω)· καταπιάνεται με ποσοτικές αλλαγές στην πολιτική τιμολόγησης και όχι σε ποιότικές.

    Μακάρι να υπάρξει σοβαρή προσέγγιση του θέματος της υγείας. Ο δικός μου φόβος είναι η συνολικη ‘αμερικανοποίηση’ του κλάδου της υγείας (βλ. medicare, ιδιωτικές ασφάλειες, ακτινογραφίες των 500 ευρώ, πανάκριβα φάρμακα κλπ.) εν όψει πτώχευσης και cost-savings, κάτι όχι απλώς κοινωνικά άδικο αλλά επιπλέον ιδιαίτερα επικίνδυνο και κοστοβόρο μακροπρόθεσμα.

  17. Panagiotis Atmatzidis says:

    @Αντώνη: Εκφράζω τους προβληματισμούς μου… Στο φιλελεύθερο μοντέλο το κράτος έχει συγκεκριμένο ρόλο: Είναι watchdog για να ‘προστατεύει’ τις ισορροπίες όταν αυτές διαταράσσονται. Μια τεραστίων διαστάσεων επιχείρηση, δημιουργεί έτσι κι αλλιώς ανισορροπίες (βλ. Microsoft/Apple). Εκτός κι αν στο δικό σου λεξιλόγιο φιλελεύθερο σημαίνει Ζούγκλα.

    Επίσης δεν προτείνω ‘κάτι’, κάνω μια παρατήρηση σε ότι αφορά τα super-market.

    Επίσης, για το FUD είναι απλά μαθηματικά ΑΝ γνωρίζεις πως λειτουργούν αλυσίδες super-market τύπου LIDL. Αν πάλι δεν γνωρίζεις, τότε τα υπερ-άλματα είναι τα μόνο που μπορούν να σε βοηθήσουν… (θα προτιμούσα να λείπουν οι ειρωνείες πάντως).

    @Javapapo: Αν πιστεύεις ότι για το κοινό, δεν θα αλλάξει τίποτε αν πάρουν τα μερίδια τα super-market ή οι αλυσίδες καταστημάτων τότε έχει καλώς. Πιστεύω πως ο καταναλωτής θα χάσει και σε βάθος χρόνου θα χάσει πολύ.

    Μπορεί όμως να κάνω και λάθος, δεν μένει παρά να δούμε τις καινούριες συνθήκες που θα διαμορφωθούν, εξ άλλου σας είπα κι εγώ ότι είμαι υπέρ του ανοίγματος του επαγγέλματος…

    Σας παραθέτω εδώ την απάντηση που έλαβε από τον αντιπρόεδρο του Φαρμακευτικού Συλλόγου Θεσσ/νίκης η δημοσίευση του Σ. Μάνου: http://pastebin.com/hi0KsCpM (sorry δεν βρήκα το link στην σελίδα της Καθημερινής κι εγώ την πήρα από το ‘Φαρμακευτικός Κόσμος’ που θέλει password για να δεις το link)

    Το πιο ενδιαφέρων όμως, που θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στο παρών άρθρο (ανάμεσα στα άλλα) είναι το εξής (συγκριτικά πάντα με το Σουηδικό μοντέλο):

    […] Δε γνωρίζει όμως ο κ. Μάνος κάτι πολύ σημαντικό και θεμελιώδες. Τα φαρμακεία στη Σουηδία είναι ΚΡΑΤΙΚΑ ενώ στην Ελλάδα είναι ΙΔΙΩΤΙΚΑ. […]

  18. Panagiotis Atmatzidis says:

    1 minor adjustment: ο Κ. Θεοδοσιάδη, είναι προέδρος του ΦΣ Θεσσαλονίκης & Αντιπροέδρους του Π.Φ.Σ.

  19. saperduper says:

    Όταν όλα τα επιχειρήματα σου, cosmix, γίνονται κομμάτια σε 2 φράσεις ενός πρώην… http://saperduper.org/post/2621889376

  20. cosmix says:

    Δεν το βλέπω αυτό Σέιπερ. Εξ’άλλου δεν μπορώ να κατανοήσω τι σχέση έχει ο λαϊκισμός και η συνδικαλιστική βλακεία με τα δικά μου επιχειρήματα.

    Η πλήρης απάντησή μου κάτω από το κείμενό σου — για να κρατάμε context =)

  21. saperduper says:

    Καμία.
    Να δεχτώ από τους φαρμακοποιούς τα επιχειρήματα τα οποία εσύ διατύπωσες. Και, ενδεχομένως, να συμφωνήσω σε ορισμένα. Αλλά στη διαβούλευση για το “άνοιγμα” του επαγγέλματος, μάλλον το “παιχνίδι” είναι διαφορετικό από αυτά που σκέφτεσαι εσύ. Και ορισμένες φορές, γίνεται και “βρώμικο”.

Have your say.

Write in the language of the post. Comments are meant to encourage on-topic discussion. For general comments, observations, complaints (e.g. about the site), you can use the form found in the Contact page. Make sure you've read the Terms of Use before commenting.

Comments Feed for this post Comments Feed for this entry.