The Macintosh has always been unique in terms of software, ever since it came out in 1984. From the now almost disappeared ‘Resource Fork’ of MFS/HFS, the pascal slant of Mac OS releases up until the early 1990s, the multiple architectural and design transitions, the Carbon/Cocoa duality of early Mac OS X, ‘Classic’ and ‘Rosetta’, the irrelevant HIG, to the numerous, continuous self-contradicting choices that Apple has kept making throughout its development in the past twelve or so years that Jobs and Co. returned to Cupertino.

Apple has, ever since the mid-1990s had decent support for Java on its platform. For a long time the company has provided its own versions of the JRE/JDK. When Mac OS X came out the reason was simple: Sun wasn’t going to do it, it was already burdened with a number of versions and the post-bubble era was a tough time for the company, so Macintosh support was out of the question. In the early years of Mac OS, say until 2004, Java was a rising star in the OS X community; Apple was doing an relatively good job providing recent-enough versions of the JRE/JDK for its computers and most people were happy. The ‘Java bridge’ and the nascent — for Macheads that is; the technology was much older and extremely well-designed, for its time — Cocoa framework allowed beautiful, usable rich Java applications to be written for OS X, at a time when SWT was somewhat immature and Swing was, well.. Swing.

Then some people at Apple decided that Objective-C was worth a revamp, it started working on Objective-C 2.0, which gave ‘managed code’ a new meaning among Mac developers, and — in the process — dropped the Java bridge; Jobs didn’t want people to code rich Java apps with Cocoa widgets on the Mac anymore, in the same way he didn’t want anyone to keep writing (let alone start writing) applications using the Carbon framework. Cocoa and Objective-C was the way.

The end of quasi-decent Java on the Mac was heading our way at breakneck speeds, but few would expect that Apple would stop providing newer versions of Java for its computers, without someone else picking up the task of doing so. Or would they?
»

Για την ομάδα του AthensBook οι τελευταίοι μήνες είναι ένα rollercoaster από πολλές πλευρές. Μια αέναη ακολουθία projects, χτίζοντας υποδομές, λογισμικό, συνεργασίες. Προχθές ανακοινώσαμε τον κύκλο Private Beta για το Android, μια έκδοση για την οποία πλέον λαμβάνουμε πολλαπλά email την εβδομάδα — και ήδη μέσα σε περίπου δυο ημέρες από την ανακοίνωση έχουμε δεκάδες ενδιαφερόμενους! Τις επόμενες ημέρες περιμένουμε να διατεθεί στην αγορά η επόμενη έκδοση της εφαρμογής για iOS μια μια ανακαινισμένη κατηγορία που θα ενθουσιάσει ελπίζουμε τους φίλους οδηγούς στην Αθήνα (όσοι ήσαστε στην — εξαιρετική — ομιλία του Γιώργου στο TEDx Academy πριν από μερικές ώρες ίσως προσέξατε το σχετικό sneak peek).

Ένα από τα σημεία που νομίζω πως ο μέσος χρήστης δεν ‘βλέπει’ όταν χρησιμοποιεί το AthensBook είναι πόση δουλειά υπάρχει από πίσω. Τις υποδομές, τους αλγόριθμους, την αποδοτικότητα του συστήματος, το server-side μέρος που εξασφαλίζει ενημερωμένη και ακριβή πληροφορία. Όταν ξεκίνησε η εφαρμογή είχε μόλις τρείς κατηγορίες· κατηγορίες ‘χρηστικές’ όπως τα ανοιχτά φαρμακεία, τα ανοιχτά πρατήρια με τιμές και τα νοσοκομεία. Κατηγορίες για τις οποίες τα δεδομένα ήταν ημι-’δημόσια’ και των οποίων την ενημέρωση αυτοματοποιήσαμε γράφωντας δικό μας λογισμικό.

Βασική επιθυμία χρηστών μας ήταν οι κατηγορίες διασκέδασης. Προσθέσαμε πολλές κατηγορίες από την πρώτη εκείνη έκδοση του AthensBook. Τα μουσεία για παράδειγμα με την ένδειξη τιμής εισόδου (το AthensBook ξέρει ακόμη πότε είναι ελεύθερη η είσοδος!), τις δημόσιες υπηρεσίες με τα περίεργα και μη-ντερμινιστικά ωράριά τους (με δεκάδες τηλεφωνήματα και ελέγχους που κάναμε σε ΚΕΠ, δημαρχεία κλπ.), την κίνηση στους δρόμους και τα ΜΜΜ σταθερής τροχιάς (κατηγορία που έχει πάρει ήδη σειρά προτεραιότητας για ανακαίνιση). Προσθέσαμε Ζαχαροπλαστεία, Κάβες, Εστιατόρια και Κινηματογράφους, κατηγορίες διασκέδασης που βασίσαμε σε μεγάλο βαθμό σε user-generated content το οποίο επεξεργαστήκαμε και εμπλουτίσαμε καθώς και συνεργασίες με εταιρίες και συνεργάτες και που από τον Φεβρουάριο συμπεριλαμβάνουν την δυνατότητα εκδήλωσης προτιμήσεων από τους χρήστες (βλ. την καρδούλα στα αριστερά). Μέσα σε ελάχιστους μήνες από την πρώτη κυκλοφορία συλλέξαμε χιλιάδες καρδούλες. Καταστήματα που είχαν αρκετές άρχισαν να έχουν εικονιδιάκια ‘thumbs up’, πρώτα ένα και μετά δυο — μια γρήγορη απεικόνιση του πόσο δημοφιλή είναι.

Πιστεύω ειλικρινά πως παρά τη γερή δόση καινοτομίας και ποιότητας των υπηρεσιών μας, παρά το γεγονός πως οι χρήστες (και οι χρήσεις) της εφαρμογής ανεβαίνουν με τρομακτικούς ρυθμούς (μόνον η κυκλοφορία του iPhone4 τριπλασίασε τον ρυθμό registrations), είναι δύσκολο μια εφαρμογή όπως το AthensBook σήμερα να γίνει καθημερινή ‘συνήθεια’ για σημαντικό μέρος από τους δεκάδες χιλιάδες χρήστες μας. Γιατί;

Η απάντηση είναι πιο σύνθετη απ’ότι φάινεται. Εν μέρει διότι πολλά κομμάτια της υπηρεσίας μας δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένα και δεν αντικατοπτρίζουν επαρκώς το όραμα που έχουμε. Ίσως γιατί η αρχική εντύπωση (που προσπαθούμε σκληρά να ξεπεράσουμε) ήταν μιας εφαρμογής που είχε έξυπνη μεν αλλά μόνον ‘χρηστική’ δε πληροφορία και πολύς κόσμος δεν έχει ασχοληθεί με τις νεότερες (και εντυπωσιακότερες) κατηγορίες. Ίσως γιατί ο κόσμος δεν έχει ακόμη μάθει να ψάχνει για πληροφορίες εν κινήσει χρησιμοποιώντας το iPhone του.

Για παράδειγμα, σήμερα μπορεί κανείς να φιλτράρει πολύ γρήγορα και εύκολα όλα τα εστιατόρια/φαγάδικα που κάνουν delivery βάσει κουζίνας και να τα ταξινομήσει βάσει απόστασης, δημοτικότητας ή τιμής. Κι’όμως σε συζήτηση που είχα τις προάλλες με κάποιους γνωστούς και ενώ είχαν εγκατεστημένο και χρησιμοποιούσαν το AthensBook τακτικά δεν είχαν ποτέ αναρωτηθεί τι κάνει αυτό το κουμπάκι στο πάνω δεξιά μέρος της οθόνης. Δεν είχαν ποτέ δει πως μπορούν να δούν όλα τα σημεία στον χάρτη. Πως μπορούν να φιλτράρουν ή να ταξινομήσουν την πληροφορία με διάφορους τρόπους. Πως μπορούν να επιλέξουν να δούν μόνον ανοιχτά σημεία ή όλα τα σημεία κοντά τους.

Ίσως να αποτελώ εξαίρεση, λόγω τρέλας, λόγω επαγγέλματος, λόγω συνήθειας, ίσως να είμαι ‘μπροστά’ απο την εποχή μου ως προς αυτό, όμως το AthensBook με έχει ‘σώσει’ αρκετές φορές. Όχι επειδή χρειάστηκα φαρμακείο τα ξημερώματα (ευτυχώς), αλλά επειδή έψαχνα ένα νεο μέρος να φάω σε μια γειτονιά της Αθήνας που δεν γνώριζα και είχε να μου προτείνει μια καλή λύση. Έχω βρεί έτσι εξαιρετικά μέρη για φαγητό ή για γλυκό και φαντάζομαι πως αν σύχναζα ακόμη σε μπαρ, όπως έκανα μικρότερος θα έβρισκα και ένδιαφέροντα μέρη να βγώ.
»

Ubuntu 10.10 is just around the corner. In this version some preliminary signs of Ubuntu’s design efforts are slowly showing, although there’s still a vast amount of work to do. One of the ‘new’ things in 10.10 as far as the user experience is concerned is the new Ubuntu font.

I am very happy to see Hellenic supported from this early stage. As others have commented however, there are considerable problems with the typeface. The font has several controversial features, like the ‘short chi’ glyph and the weird gamma among others.

The short chi (χ) is not really a problem as far as I am concerned, although it is a departure from the norm. Most modern well-designed hellenic fonts have a chi with a descender. In ‘classical’ hellenic typography chi almost always has a descender; there are, however, a few good examples of contemporary designs with ‘short’ chi (Gotham Greek by Cannibal Fonts — one of the premier foundries in Greece — comes to mind) and I believe it’s acceptable in a modern, informal typeface.

Gamma (γ), on the other hand, as found in the ‘final’ version of the font included with the Ubuntu 10.10 RC, is poor and betrays the ignorance of the designers with respect to hellenic type; it reminded me of Myriad Pro; a beautiful roman typeface (recently popularised because its adoption by Apple as the company’s corporate font) that has been butchered in its hellenic version.

There are other, less important, issues with the hellenic glyphs in the font, but even those I mention above are enough to demonstrate the intricancies involved in designing hellenic fonts (esp. by people who don’t have a feel for the language).

Turning roman fonts, even excellent ones, to hellenic is a tough job, even for skilled professionals with many years of experience with the language, the alphabet and hellenic typography. Many of the good hellenic fonts have been designed by font designers outside of Greece and have been iteratively improved over the span of many years before they reached a level of comparable quality to their roman counterparts.

I appreciate the effort by Maag and Canonical and I really love the fact that the language is included as a first-class citizen in the new Ubuntu font.

I also think, however, that you need to get a better understanding of Hellenic typography as well as — seemingly — better advice, before the ‘Ubuntu’ font can claim that it is a well-designed hellenic font.