Εδώ και αρκετούς μήνες έχει ξεκινήσει η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση για την απομάκρυνση των παράνομων υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων. Από τον ιστότοπο του εγχειρήματος διαβάζω για 893 επιβεβαιωμένες καταγγελίες και 175 αποξηλωμένες πινακίδες. Παρατηρώ πως, δυστυχώς, στο blog της προσπάθειας, αλλά και το twitter επήλθε μια σιωπηρή περίοδος γύρω στα μέσα του περασμένου Οκτωβρίου, ενώ μέχρι τότε γινόταν τακτική ανανέωση με ενημέρωση σχετικά με την πρόοδο των αποξηλώσεων και των καταγγελιών.

Είδα, με ενδιαφέρον, το ντοκυμαντέρ του Μανώλη Ανδριωτάκη σχετικά με το θέμα (θα το βρείτε εδώ, όπου μπορείτε να το υποστηρίξετε και οικονομικά μέσω PayPal). Το ζήτημα είναι τεράστιας σημασίας που αγγίζει την ασφάλεια, την αισθητική, την ποιότητα ζωής μας στην πόλη. Το ενδιαφέρον του κόσμου, ενός κόσμου που έμαθε να ανέχεται μια άσχημη, βρώμικη και επικίνδυνη Αθήνα, είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Οι 900 περίπου καταγγελίες είναι νομίζω λίγες δεδομένου του αριθμού των πινακίδων και αφισσών που ρυπαίνουν το αστικό τοπίο, ενώ οι λιγότερες από διακόσιες αποξηλώσεις αυτών ελάχιστες (είναι, βέβαια, σαφές πως αποξηλώνονται πολλές άλλες παράνομες πινακίδες ανεξαρτήτως των καταγγελιών).

Χάρηκα πολύ όταν ανακοινώθηκε το illegalsigns.gov.gr, γιατί θεώρησα πως το ότι δημιουργήθηκε μια — απλοϊκή πλην όμως αποτελεσματική — υπηρεσία διαδικτυακών καταγγελιών ήταν δείγμα σοβαρότητας για την αντιμετώπιση ενός μείζονος προβλήματος της πόλης στην Ελλάδα.

Σήμερα, αρκετούς μήνες μετά, είμαι σχετικά απογοητευμένος· απογοητευμένος διότι οι πρόσφατες εκλογές επιβεβαίωσαν τους φόβους των λιγότερο αισιόδοξων για εφήμερο και χλιαρό ενδιαφέρον της Πολιτείας, την αδυναμία της να επιβάλλει τους Νόμους του κράτους αλλά — πρωτίστως — την αδιαφορία του κόσμου που ζεί και κινείται στην τριτοκοσμική τσιμεντούπολη που οι υπόλοιποι ανεχόμαστε καθημερινά. Στο ντοκυμαντέρ του Ανδριωτάκη, με εικόνες του καλοκαιριού του 2009, διακρίνει κανείς πινακίδες με διαφημίσεις των δυο μεγάλων κομμάτων, των νυν και πρώην πρωθυπουργών, εικόνες από ιστότοπο μεγάλης εταιρίας που δραστηριοποιείται στην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση με λογότυπα των μεγαλύτερων εταιριών της χώρας.

Το στοίχημα δεν είναι απλώς η απομάκρυνση των παράνομων πινακίδων, αλλά η κατάρριψη της ιδέας πως είμαστε ανίκανοι, ως κοινωνία, να κατανοήσουμε τους δεκάδες λόγους για τους οποίους δε θα έπρεπε να υπάρχουν εξ’αρχής.

The past sixty years have been a time of unprecedented peace and prosperity in Europe. A continent devastated by two World Wars, empires undone in the span of a few decades, the formal subjugation of Europe under the United States in return for their assistance in winning World War II, in light of their superior industry, military and economic might. European prosperity, the extremely high quality of life enjoyed by so many states for so long cannot be attributed to anything, but the support of the United States in the decades after World War 2 and, perhaps, the creation of the European Union, a vast and complex organisation that has provided for much of the population of Europe, by smoothing out the differences between the economic output of the north with that of the south, supporting — perhaps excessively in some cases — agriculture, innovation and collaboration, but above all fostering cooperation and trade between European countries.

In 1945 Europe was a devastated continent in what was the end of an era. The three decades of tension and war, extreme economic boom and bust had begun the process of dismantling of the major European empires of old that had dominated the world in the previous several hundreds of years. Throughout this process of redefinition of old Europe under the auspices of the two new superpowers, the European Coal and Steel Community (ECSC) was founded. The ECSC, a precursor to the European Economic Commmunity and, later, the European Union, had only six members in 1951. The organisation’s gradual expansion, both in scope and in geography redefined its existence as the de facto governing body in Europe, an important institution in a globalised world. Despite the clear need for Europe to cooperate, to put aside centuries of pointless nationalistic drivel and rivalry and promote, in whatever way was possible, the European economy and European culture (the people of Europe share quite a lot of their culture, even if they won’t readily admit it), national pride has played a significant part of the evolution of the EU. From de Gaulle’s veto of British accession to the EU, the dominant Franco-German alliance, heavily promoting French and German interests and controlling the politics of the Union, to Thatcher’s British rebate in the 1980s and Poland’s alignment with Bush in the Iraq War of the mid-2000s, national interests have remained a crucial part of the Union.
»

There is a saddening shortage of proper MySQL administration/query browser tools on linux-based systems. MySQL Workbench is a free tool that consolidates what used to be MySQL Query Browser and the MySQL Administrator and introduces a data modelling editor that promises round-trip design and generation of DBs.

It’s great news that Workbench is being implemented and made available to the public for free, yet I can’t avoid comparing it to some of the existing solutions for other platforms.

While it’s easy to justify why Query Browser of old sucked — it was an old application that was being marginally maintained in the last several years — it’s hard to do so for a new piece of software like Workbench. Its query browser sucks, not just because of its implementation (slow, occasionally crashing, often providing inconsistent/misleading data), but also because it betrays bad design at every corner; design of the sort that disregards usability and tries to shoehorn user interaction to a flawed model chosen because it suited some developer during implementation.

The Workbench developers seem open to suggestions, and in this light I can only provide a concise piece of advice for their query browser development effort: find a Mac, download Sequel Pro, use it and then copy the damn thing: It works, it’s many times faster, more usable, covers more use-cases and is much more painless, plus it’s free and open source. Sadly, it’s not available on linux, for if it did, I wouldn’t touch Workbench with a three point oh-five metre pole.

There is an untold general, cross-platform, inter-device rule regarding versioning: Major versions are major because they expose significant improvements and functional upgrades to the user whereas minor versions are typically either minor feature upgrades or bugfix releases.

Many projects, corporations and communities deviate from that loosely defined rule, but none do so more than Google has with Chrome. A browser that adopted the best of breed open source technology available at the time and pair it with newly developed, open source components managed to become the sweetheart of the tech community in less than two years. I started using Chrome when the first Mac and Linux versions came out, and since this spring it’s my main browser.

The other day, Update Manager on Ubuntu prompted me that Chrome 8 beta was available. Arguably, eight ‘major’ versions in two years sounds like a huge feat, but as of late I fail to see the point. Chrome 8 beta has little — if any — user-visible improvements or functional upgrades. It has none of the speed improvements that users experienced before in major-version upgrades. On my 64bit linux workstation, the only obvious difference is that they fixed some major SVG bugs that troubled me while coding the GEO|ADS analytics engine.

It seems that Google aims to exceed Version 9 before IE does, but at this rate the versioning scheme adopted by Google will become cumbersome before the end of 2011:

“Hey, I installed Chrome 26 yesterday. 1% faster Javascript execution, some obscure bug fix and a minimally redesigned arrow on the back button! yay!”