Πάει ένας περίπου χρόνος από τη πρώτη μου παραγγελία — και το σχετικό άρθρο για το δικτυακό κατάστημα τσαγιού tsai.gr. Οι εντυπώσεις ήταν ως επι το πλείστον θετικές, με μεγάλη ποικιλία τσαγιών και βοτάνων, άμεση εξυπηρέτηση και εξαιρετικό πακετάρισμα των προϊόντων. Μεγάλη (και σημαντική) εξαίρεση οι τιμές του καταστήματος οι οποίες ήταν περίπου 20% ακριβότερες από αυτές του Δρόμου του Τσαγιού, ενός ‘φυσικού’ καταστήματος που εδρεύει στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και επίσης ειδικέυεται στο τσάι. Αν συνυπολογίσει κανείς και το επιπλέον κόστος των μεταφορικών, οι τιμές για ένα αμιγώς δικτυακό κατάστημα ήταν ανεξήγητα υψηλές.

Την πρώτη μου παραγγελία από το tsai.gr ακολούθησαν αρκετές άλλες όπως και κάποιες επισκέψεις στον Δρόμο του Τσαγιού στο Κολωνάκι. Η ποιότητα των προϊόντων των δυο καταστημάτων ήταν παρεμφερής με κάποιες διακυμάνσεις ανάλογα με τη ποικιλία και το είδος του τσαγιού.

Τις προάλλες συζητούσα με κάποιους φίλους για το tsai.gr και στη συζήτηση αναφέρθηκε ο Δρόμος το Τσαγιού ως εναλλακτική. Αναζητώντας πληροφορίες online, με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα την ύπαρξη νέου δικτυακού τόπου για το εν λόγω κατάστημα.
»

Τον Δεκέμβριο του 2007, έγραψα ένα άρθρο με τίτλο ‘Οπτικοακουστικό Αρχείο ΕΡΤ’. Ο λόγος ήταν η τεράστια σημασία του εγχειρήματος, τόσο για εμένα, όσο και για εκατομμύρια συμπολίτες μου αλλά και για την ευρύτερη σημασία της διάθεσης του αρχείου, μιας μοναδικής κληρονομιάς και μέρος της ιστορίας αυτού του τόπου.

Παρά τη θετική άποψή μου για την προσπάθεια αυτή όμως, και αγνοώντας — έστω προσωρινά — τις βασικότερες ανησυχίες μου σχετικά με την ιδιοκτησία ενός τόσο σημαντικού έργου από μια ιδιωτική, ως επι το πλείστον, επιχείρηση, βασικές μου ενστάσεις — και ο λόγος για τον οποίο το άρθρο αποτέλεσε σημαντικό εφόδιο στην κριτική του έργου από αρκετούς — αποτέλεσαν αφ’ενός η επιλογή ενός κλειστού φορμά διάθεσης του αρχείου στο κοινό (WMV) και ο αποκλεισμός λειτουργικών συστημάτων όπως το GNU/Linux και τα διάφορα BSDs από τον κατάλογο των υποστηριζόμενων συστημάτων χρήσης του αρχείου και αφ’ετέρου η διάθεση του υλικού σε ιδιαίτερα χαμηλή ποιότητα.

Σήμερα, κι ενώ είχα για πολύ καιρό αποφύγει την επίσκεψη στον δικτυακό τόπο, επέστρεψα και διαπίστωσα πως το υλικό πλέον παρέχεται σε video κωδικοποιημένο με Sorenson (h.263), υπο μορφή αρχείου flv και μέσω flash player· η αλλαγή είναι σίγουρα ευπρόσδεκτη καθώς οι περισσότεροι φυλλομετρητές υποστηρίζουν flash. Αγνοώ γιατί δεν επελέχθη το h.264 καθώς παρέχει σαφώς καλύτερη απόδοση στο ίδιο εύρος ζώνης, αλλά επιπλέον γιατί η ποιότητα του υλικού παραμένει τραγική· φαντάζομαι πως βασικός λόγος δεν είναι το bandwidth ή το κόστος, αλλά κυρίως η αποτροπή “παράνομης” χρήσης του υλικού δίχως την άδεια της ΕΡΤ (παρά το γεγονός πως το λογότυπο της ΕΡΤ δεσπόζει, ως υδατογράφημα, στο αριστερό μέρος του κάδρου). Δυστυχώς το τελικό αποτέλεσμα κάνει την θέαση του υλικού δύσκολη και κουραστική και το εγχείρημα σαφώς λιγότερο επιτυχές.

Ελάχιστα φαίνεται να έχει κατανοήσει η ΕΡΤ, δύο σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη παρουσία του αρχείου στο διαδίκτυο, τη σημασία της διάθεσης του υλικού αυτού. Ελάχιστα φαίνεται να έχει ασχοληθεί με διεθνείς αντίστοιχες προσπάθειες, όπως αυτές του βρετανικού BBC, του αμερικάνικου PBS, το Hulu και άλλες, που θέλουν το internet να αντικαθιστά τόσο την ψηφιακή επίγεια τηλεόραση όσο και — σε μεγάλο βαθμό — άλλα οπτικά μέσα αποθήκευσης video υψηλής ευκρίνειας. Μπορεί το βάρος της ευθύνης να μη πέφτει μόνον στην ΕΡΤ αλλά να σκιαγραφεί μια γενικότερη αστοχία της ελληνικής διαδικτυακής ‘κοινότητας’ (βλ. έλλειψη ενός γρηγορότερου εθνικού δικτύου, κακή διείσδυση ευρυζωνικών συνδέσεων, χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών, χαμηλό ενδιαφέρον για νέες τεχνολογίες κ.ο.κ.), όμως ως ο φορέας υλοποίησης και ο αυτοδιορισμένος — λόγω κακής νομοθετικής ρύθμισης — ‘αρχειοφύλακας’ της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας η ΕΡΤ φέρει μεγάλο μέρος της ευθύνης.

Reel recorder by William A. Franklin/Flickr. Licensed under Creative Commons.

Google Maps is an invariably fantastic service that has slowly become a de facto platform for easy geographic representation of data. Lots of sites use the service, APIs and tools provided to visualise, inform and project information onto maps.

In Hellas (Greece), Google has — with the help of Teleatlas, the primary data provider for street-level map data — done a great job, gradually improving on the accuracy of its geocoder and the quality of the data, especially for Athens. We use Google Maps for our AthensBook and ThessBook ’smart’ guides and many of our web-based tools are built with the service in mind. We also make heavy use of Google Earth for our Geo|Ads analytics and reporting, creating KML overlays for our customers.

In late 2008, however, things started going bad for Google Maps: first Google messed up the naming of the streets in Hellenic; from ‘Οδός’ and ‘Λεωφόρος’ (road/street and avenue) streets started appearing as ‘Πάροδος’ (sideroad/bystreet), or, much worse ‘Ακτή’ (coast), ‘Πλατεία’ (square) among others. Things clearly broke for many Google Maps users depending on the Google geocoder and there was some noise on Google Groups, blogs, fora etc.

While Google was slow to respond, it gradually fixed (most of) the issues. Then in late Spring 2009 things broke again, but for another reason. Instead of using the contemporary hellenic spelling for many of the neighbourhoods, suburbs and municipalities of greater Athens, Google started using the Katharévousa versions of those places, an older, more formal version of hellenic that has more in common with the archaic versions of the language and that was abolished from everyday/schools/government use in 1981. Χαλάνδρι (Chalandri) suddenly became Χαλάνδριον (but the roman version remained Chalandri), Νέο Ψυχικό (Neo Psychico) became Νέον Ψυχικόν etc. These changes again broke some scripts and generally made Google Maps harder to use for people in Athens. I reported this to the Google Maps support forum in late May 2009, but there hasn’t been any change to the way places are named in Google’s database.

Ye Olde Google Maps remains a fantastic tool for users worldwide, but issues like these severely affect its usability in Hellas.

I’ve been granted access to Google Wave for a bit less than a day now, and from my limited time with it I can say the following:

• It feels much more like an application than a web page. This is contrary to most other ‘apps’ by Google, including Google Docs, Maps, GMail, Reader etc. where I’ve always felt like trapped in a glorified web page. This is, most certainly, in part due to the use of GWT and the more refined design in Wave (compared to the stark, simplistic design found in other Google apps/pages.
• Nevertheless, parts of it are relatively slow. This could very easily be attributed (to a large extent) to my connection — I’m in London for a few days and the connection here is much slower than the one back home. It’s still fun to use though, just not as snappy as I’d like it to be. Clearly this is still ‘work in progress’.
• It’s clearer than it ever was that from a usability standpoint it needs to improve. It’s already very good, but there’s definitely room for improvement. Some people have voiced concerns (in a Google Wave no less) regarding its ease of use — I had no problems whatsoever, and I find the design much better than most Google ‘apps’, but then again I probably wouldn’t have any problems anyway. It’ll be interesting to see other people/companies providing better interfaces for Wave in the future; think Apple Wave, 80% of the usability with 10% of the clutter =)
• I’m also very curious to see how the Google people are going to push this; Wave is not going to take off on the Internet as a general email/IM replacement (but it may take off within Intranets or with communities making use of proprietary Google services) until it gets adopted as a standard — that is until other providers start deploying ‘Wave’ services and interaction between them is assured. If Google achieves in making it a standard, it can most certainly replace both e-mail and IM in one fell swoop.

I wish I had more time to play around with Wave right now. In any case, I have a feeling I’m going to be writing more about Wave in the future, so stay tuned.

Μια φορά και έναν καιρό…

Πριν από λίγο καιρό στο podcast που κάνουμε σε ημι-σταθερή βάση με τον Παναγιώτη, τον Γιώργο, τον Αστέρη τον Δημήτρη και εκλεκτούς προσκεκλημένους, μιλούσαμε για mobile internet. Από τη συζήτηση δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει το iPhone, μια συσκευή που ανεξάρτητα από τα δικά της πλεονεκτήματα έφερε σημαντική ώθηση στο mobile internet σε όποια αγορά κι’αν μπήκε, αλλού μεγαλύτερη και αλλού μικρότερη.

Έτσι έγινε και στην Ελλάδα, και εκεί που τα ΜΒ για data plans στο κινητό μετρώνταν σε δεκάδες, την ίδια τάξη μεγέθους δηλαδή με τα ευρώ που πλήρωνε κανείς για να τα αποκτήσει, ήρθε (αρχικά) η Vodafone και έδωσε φθηνό, άφθονο mobile internet σε όσους έπαιρναν iPhone. Παράλληλα όλες οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας στη χώρα μας, έκαναν — όπως κάνουν πάντα — ενοχλητικά κακαίσθητη διαφήμιση για το mobile internet ανεξάρτητα τηλεφώνου, δηλαδή μέσω dongles το οποίο χαρίζουν με την αγορά ‘προγράμματος’ (βλ. συμβολαίου) σε κόστη που ξεκινούν από 30 ευρώ μηνιαίως και ανεβαίνουν ανάλογα με τον επιθυμητό όγκο δεδομένων.

Φυσικά το 3G δίκτυο της Vodafone, αλλά και των υπόλοιπων, στην Αθήνα (και πόσο μάλλον εκτός αυτής) είναι μέτριο (στη καλύτερη), όπως θα διαπιστώσει οποιοσδήποτε περάσει έστω και λίγες ημέρες σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, αλλά το ‘αργό’, φθηνό και άφθονο internet μέσω μιας συσκευής όπως το iPhone σίγουρα είναι καλύτερο από την έλλειψη αυτού ή τις χρεώσεις που ξεπερνούσαν σε κάποιες περιπτώσεις το 1 ευρώ το MB.

Όλα καλά λοιπόν για τη πρώτη χρονιά του iPhone 3G, οι εταιρίες πουλούσαν τα dongles τους και τα συμβόλαιά τους ενώ παράλληλα η Vodafone και η Cosmote πουλούσαν το iPhone.

Κοινή Χρήση

Ήρθε λοιπόν, πριν από κάποιες εβδομάδες (για το ευρύ κοινό), το iPhone OS 3.0, η τελευταία και πλέον ισχυρή έκδοση του λειτουργικού αυτής της θαυμάσιας συσκευής. Και μαζί με τα πολλά καλούδια που έφερε, έφτασε και το Internet Tethering, ελληνιστί ‘Κοινή χρήση Internet’ (σίγουρα πάλεψαν πολύ στην Apple πριν χάσουν τη μάχη με τη μετάφραση), δηλαδή το ‘μοίρασμα’ της σύνδεσης του τηλεφώνου με άλλες συσκευές (βλ. υπολογιστές) μέσω USB ή Bluetooth. Φυσικά τέτοια πράγματα τα κάνουν τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα που κοστίζουν όσο το iPhone, όμως δύσκολα θα βρεί κανείς τόσο εντυπωσιακά πακέτα δεδομένων (πλέον υπάρχουν βέβαια αρκετά συμπαθητικά πακέτα για μη-iPhone συσκευές. Είπαμε, προκαλεί αλλαγές στην ευρύτερη αγορά αυτή η συσκευή).

»