2012.12.01

Oh my God, it’s full of funds!

Νεοφυείς επιχειρήσεις. Καινοτομία. Εξωστρέφεια. Επιχειρείν. Ένα μεγάλο γαϊτανάκι από εραστές του φιλελευθερισμού, πιστούς του καπιταλισμού, των αγορών, κάποιους τολμηρούς και άξιους, κάποιους — απλώς — θιασώτες της όλης υποκουλτούρας, της ‘φάσης’, του χαβαλέ και της (σαφέστατα υποκριτικής) αίσθησης της αυτονομίας, της ελευθερίας κλπ. που επικαλούνται συχνά οι δορυφόροι της επιχειρηματικότητας. Παράλληλα ένα τεράστιο κενό σοβαρών επενδυτών. Μια τεράστια έρημος σοβαρής επιχειρηματικής νοοτροπίας και φιλοδοξίας.

Κι’όμως, εχθές ‘αποκτήσαμε’ τέσσερα χρηματοδοτικά οχήματα σημαντικού μεγέθους. Yippi ki-yay! Οχήματα με αρκετές δεκάδες εκατομμύρια προς διάθεση για την υποστήριξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Δεν γνωρίζω σε βάθος τα άτομα που απαρτίζουν και τα τέσσερα, όμως γνωρίζω κάποια από αυτά. Γράφω το εξής άρθρο λοιπόν, ως μια φιλική συμβουλή προς τους (νεοελευθέντες) διαχειριστές των funds, από τον Πραγματικό κόσμο του Επιχειρείν, από την Αγορά: οι έλληνες επενδυτές, στον βαθμό που έχω εκτεθεί σε αυτούς, πολύ συχνά δεν έχουν απολύτως καμία συναίσθηση των διαφορών μεταξύ των ιδίων και των θεσμικών, υπερπολλαπλάσιων σε μέγεθος και εντελώς διαφορετικού πλαισίου λειτουργώντων funds της Κοιλάδας του Πυριτίου. Σκέφτονται και φέρονται με τον ίδιο, παράλογο τρόπο, μόνον που, επιπλέον τους λείπει η εξωστρέφεια, το όνειρο και η φιλοδοξία. Τους λείπει η παιδεία και το πραγματικό ενδιαφέρον για τις επενδύσεις τους. Συν τοις άλλοις, στην κοιλάδα το παράλογο γίνεται λογικό: Η υπερβολή είναι ο κανόνας. Η προσφορά και το ταλέντο περισσεύουν. Η αγορά είναι στρεβλή και οι μεγάλοι επενδυτές είναι ο θεσμός και όχι απλώς ένα μέρος του συστήματος. Μην κάνετε τα ίδια λάθη με αυτούς, μην προσπαθήσετε να τους αντιγράψετε. Η Ελλάδα δεν είναι Silicon Valley, και τα funds που στήθηκαν δεν θα την κάνουν SV μέσα σε μια νύχτα. Φερθείτε εξυπνότερα, εκμεταλλευόμενοι αυτά που μπορείτε για να αφήσετε και εσείς το λιθαράκι σας στο να μπορούμε κάποτε, εμείς ή οι επόμενες γενιές, να λέμε πως πήγαμε την Ελλάδα μπροστά. Έστω και λίγο.

»

comments


» Mazower’s Opinions

Mark Mazower has, for some time now, been writing poignant and increasingly strongly worded opinion articles about the effects of the crisis, the social and political repercussions that few politicians and economists bother worrying about while trying, unsuccessfully, if not plain badly, to enforce a flawed economic policy throughout Europe. His articles are grounded, accurate with the facts and highly worrisome, a scarily intense forewarning of how things can go wrong; they demonstrate the kind of foresight you would expect but seldom find in the foolish, greedy and highly myopic politicians currently governing Europe.

1 comments

» Εκτός κατάταξης

Δεν ξέρω αν θα ήμασταν πάνω από την μεγάλη πλειοψηφία των Αφρικανικών χωρών στο Web Index του Tim Berners Lee, αλλά είμαι βέβαιος πως το γεγονός πως δεν είμαστε πουθενά στην κατάταξη είναι δείγμα της έλλειψης σοβαρότητας, ενδιαφέροντος και αξίας που δίνουμε στην δικτύωσή μας ως χώρα. Αν μη τι άλλο, εν διαμέσω κρίσης, οι επενδύσεις για την βελτίωση των δικτύων ευρυζωνικότητας φαίνεται να έχουν παύσει, οι επιδόσεις των υφιστάμενων συνδέσεων έχουν παγώσει ή χειροτερέψει για πολύ κόσμο και εκεί που η Ευρώπη περνά ταχύτατα σε δίκτυα νέας γενιάς με ευρεία διαθεσιμότητα VDSL2+ και FTTC/FTTB/FTTH εμείς ακόμη συζητούμε για εγκατάσταση περισσότερων mini DSLAMs έτσι ώστε να μην βρίσκεται η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας καταδικασμένη σε ταχύτητες κάτω των 5-6MBps. Φυσικά, στα μάτια των πολλών, όταν το διακύβευμα είναι η ίδια η επιβίωση, η ευρυζωνικότητα καταντά ένα γραφικό αντικείμενο συζήτησης. Κι’όμως, αν μη τι άλλο, αν η ‘ανταγωνιστικότητα’ της Ελλάδος θέλουμε να σημαίνει κάτι παραπάνω από την εξαθλίωση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της, αν ο στόχος μας δεν είναι η εργατική τάξη, η αποδοτικότητα του δημοσίου ή η διαφθορά της Κίνας ή της Ινδίας αλλά αυτές της Σουηδίας ή της Φινλανδίας, τότε η ευρυζωνικότητα θα έπρεπε να θεωρείται μείζον θέμα στους κύκλους των αρμόδιων υπηρεσιών και υπουργείων. Και προφανώς αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα — μάλλον — θα έπρεπε να εμφανίζεται στο ευρετήριο του Tim Berners Lee και δη σε θέση που δεν θα μας προκαλούσε συλλογικά κατάθλιψη.

comments


2012.08.20

Euroend.

The holidays are almost over, for those lucky enough to be able to have holidays, not in the not_working sense, but rather the peace_of_mind sense. Suddenly people remember the misery of their reality, the lack of prospects, the bleak predictions and — above all — that those who are, in theory, responsible for fixing this, at an institutional level, that is those in power, both at home and abroad, are selfish, corrupt and myopic blockheads. Here in Greece we’ve been expecting ‘talks’ about the ‘deferment’ of some payments, the ‘extension’ of the support programme even since the ‘new’ government was elected, over two months ago. Interest in Greece waned, as Europeans collectively headed to the beaches, mountains etc., but now that the summer is all but ending, whispers about Greece, its exit from the Eurozone and its central position in the world affairs are growing stronger, consuming ever more bandwidth, storage space, ink and gray matter.

The collective delusion continues as the public is constantly fed all sorts of stories about Greeks and Greece, more than ever before in my lifetime; stories often painting Greece as something much less or much more than it is, giving rise to completely flawed impressions about the country and its people, and perpetuating the myth that what the Eurozone is experiencing is a crisis that started and is dependent on Greece, as if the minuscule fraction of the world’s GDP that Greece possesses or its membership to the Euroclub had anything to do with it.
»

comments

2012.07.15

Αστικές δικαιολογίες

Διαβάζω στο podilates.gr σχετικά με την συνάντηση που έκαναν μέλη του site με τον δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καμίνη σε συνέχεια επιστολής που του είχαν αποστείλει πριν από μερικούς μήνες. Στο σχετικό post αναγράφονται λεπτομερώς τα θέματα που συζητήθηκαν κατά την συνάντηση αυτή. Είμαι φίλος του ποδηλάτου και αναγνωρίζω πως η Αθήνα είναι μια ιδιαίτερα εχθρική πόλη προς αυτό, όμως αφ’ενός η κρίση, αφ’ετέρου οι ολοένα μεγαλύτερες οργανωμένες προσπάθειες προώθησής του έχει, τα τελευταία χρόνια, αυξήσει το ενδιαφέρον και την χρήση του όχι μόνον ως μέσο αναψυχής αλλά και μεταφοράς.

Με ιδιαίτερη θλίψη μου, διαβάζω όμως πως κάποια από τα πιο κραυγαλέα προβλήματα που επηρεάζουν τόσο τους ποδηλάτες όσο και τους πεζούς αλλά και οδηγούς αντιμετωπίζονται με φθηνές δικαιολογίες αντί προγράμματος και λύσεων. Γίνεται, για παράδειγμα, λόγος για τα έργα που πραγματοποιούνται σε πολλούς δήμους, κυρίως για την τοποθέτηση οπτικών ινών. Γράφεται στο άρθρο, ως δήλωση της αντιδημάρχου τεχνικών υπηρεσιών κ. Νανάς Σπυροπούλου: “Μετά από μήνες τα μπαλώματα χαλάνε και οι δρόμοι γίνονται επικίνδυνοι. Θα έπρεπε να είχαν βάλει έναν σωλήνα απ’ τον οποίο να περνάνε όλες οι οπτικές ίνες. Αλλά δεν έγινε έτσι και κάθε εταιρία κάνει καινούργια σκαψίματα. Ο δήμος έχει προσθέσει εγγυητικές επιστολές στη διαδικασία, αλλά τα προβλήματα παρουσιάζονται αργότερα.”

Αργότερα; Για πόσο καιρό ‘εγγυάται’ ο εκάστοτε εργολάβος το έργο του; Στην δική μου εμπειρία τα προβλήματα εμφανίζονται ελάχιστους μήνες μετά την ολοκλήρωση του έργου, επηρεάζουν δε τους οδηγούς εξίσου με τους ποδηλάτες καθώς το ανώμαλο οδόστρωμα προκαλεί ζημιές στους τροχούς, τα αμορτισέρ αλλά και άλλα μέρη των αυτοκινήτων. Γιατί δεν μεριμνά ο δήμος έτσι ώστε οι συμβάσεις του εκάστοτε εργολάβου να είναι τόσο αυστηρές ώστε να εγγυώνται μια σχετικά υψηλή ποιότητα κατασκευής; Γιατί δεν μπήκε αυτός ο περιβόητος σωλήνας και πόσο έχει κοστίσει το επαναλαμβανόμενο σκάψιμο του κάθε δρόμου; Αποζημιώνεται ο δήμος για την ταλαιπωρία; Αν όχι, κάνει κάτι γι’αυτό;

Επιπλέον, αναγράφεται κάπου, δημόσια και ευκόλως προσβάσιμα η ταυτότητα του κάθε εργολάβου που έχει αναλάβει έργο σε κάποιον δρόμο, έτσι ώστε να μπορεί ο καθένας να ενημερωθεί (και να κυνηγήσει νομικά εφ’όσον προκύψουν ζημιές ή τραυματισμοί από την κακοτεχνία του) ποιός είναι υπεύθυνος για τα έργα σε κάθε δρόμο; Ακόμη καλύτερα, πως επιλέγει ο κάθε δήμος τον πλέον κατάλληλο εργολάβο για κάθε έργο; Απλά βάσει τιμής; Υπάρχει, για παράδειγμα, δημόσιος κατάλογος με εργολάβους που δικαιούνται να μειοδοτήσουν για έργα; Εάν ένας εργολάβος κάνει κακή δουλειά, υπάρχει κάποια κεντρική βάση δεδομένων που θα επιτρέψει στον δήμο, αλλά και άλλους δήμους και φορείς του δημοσίου να τον αποκλείσουν για κάποιο χρονικό διάστημα ή και οριστικά από διαγωνισμούς αν έχει επανελλημένως αποδεδειγμένα κάνει κακή δουλειά; Δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια, ούτε πόρους κάτι τέτοιο και είμαι βέβαιος πως, “ως δια μαγείας”, οι δρόμοι, τα κτήρια και οι υποδομές που σήμερα είναι έρμαια κακοτεχνιών, απάτης και κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος θα ήταν πολύ καλύτερα. Φυσικά αυτό θα σήμαινε πως η ίδια η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα έπαιρνε συχνά μέρος αυτής της κατασπατάλησης, κάτι που κατά τα φαινόμενα συμβαίνει.
»

comments

2012.06.05

Η Επικίνδυνη Μυωπία της Δύσης

Από την αρχή της ‘κρίσης’ μέχρι σήμερα, η υπεραπλούστευση των προβλημάτων που μαστίζουν την οικονομία, την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Δύση αλλά και τον κόσμο γενικότερα είναι, θαρρώ, θλιβερό χαρακτηριστικό της προσπάθειας αντιμετώπισης της. Η υπεραπλούστευση αυτή τελείται σε πολλαπλά επίπεδα, και καταλήγει, εν διαμέσω λαϊκισμού και μονολιθικών πολωτικών και συχνά αφοριστικών θέσεων στο ευρύ κοινό, συχνά επικαλούμενη τα συναισθήματα και ένστικτα της δικαιοσύνης, πατριωτισμου ή/και εθνικισμού, ανθρωπισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας κλπ.

Στο ανώτατο εκτελεστικό επίπεδο, αυτό της ΕΕ και των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που την απαρτίζουν, παρατηρείται μια αμφίσημη θέση που συχνά ταυτίζει (εάν όχι μπερδεύει) το — σαφέστατα υπαρκτό και μείζον — πρόβλημα χρέους της δυτικής οικονομίας (ένα πρόβλημα, το ίδιο πολύ βαθύτερο από αυτό που αντιλαμβάνεται ή έστω παραδέχεται η Δύση μέχρι σήμερα) με τη πληθώρα δομικών και βαθύτατων προβλημάτων των ελληνικών θεσμών, πολιτείας και κοινωνίας. Η ταύτιση αυτή είναι βολική για τους πολιτικούς γιατί αφαιρεί από τους ώμους τους την ανάγκη να αντιμετωπίσουν τα σαφώς δυσκολότερα αλλά και πολιτικώς κοστοβόρα ζητήματα που βαραίνουν τις χώρες τους· όσο η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει έναν ικανοποιητικά πειστικό αποδιοπομπαίο τράγο τα ‘πυρά’ μπορούν να αποστρακιστούν σε αυτή. Η εξήγηση είναι βολική και για οικονομολόγους, τραπεζίτες και λοιπούς θεασωτές της ‘ελεύθερης αγοράς’, που συχνά επιλέγουν να εθελοτυφλήσουν απέναντι στο ναυάγιο της θεωρίας που υποστηρίζουν, ενδεχομένως ανέπτυξαν, μιας θεωρίας που θέλει την ‘αγορά’ να επιτυγχάνει την αυτορύθμιση σε κάθε περίπτωση, ένα μοντέλο που τοποθετεί τις τραπεζικές επενδύσεις πάνω από την πραγματική, δημιουργική οικονομία. Στα πλαίσια αυτής της εθελοτυφλίας μπορεί κανέις να αποδώσει την εμμονή πολλών με την Έλλάδα, εμμονή που επιλεκτικά πιστεύω αγνοεί την τραγική κατάσταση της δυτικής οικονομίας γενικότερα. Η άρνηση της Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ αποτυπώνεται στην ευρύτερη πολιτική ρυθμίσεων στις εθνικές αλλά και υπερεθνικές οικονομίες τα τελευταία πέντε χρόνια.

Θα περίμενε κανείς πως μια τόσο κακή πολιτική θα είχε αποτύχει πλήρως. Κι’όμως, μέχρι στιγμής έχει πετύχει σε ανεξήγητα μεγαλύτερο βαθμό απ’ότι θα περίμενε κανείς λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα: παρά την προσχώρηση τριών χωρών στο πλαίσιο ‘υποστήριξης’ των ΔΝΤ/ΕΚΤ/ΕΕ, την κάκιστη κατάσταση της βρετανικής οικονομίας (η οποία δεν φαίνεται να βελτιώνεται σύντομα), την τραγική πορεία της οικονομίας της ευρωζώνης αλλά και την ανησυχία για την οικονομία των ΗΠΑ, που παρά τα $1.2+ τρισεκατομμύρια που δόθηκαν στις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας από τον Σεπτέμβριο 2008, ως συνδυασμός παροχών εγγυήσεων αλλά και στα πλαίσια της μερικής ‘συμμετοχής’ της κυβέρνησης ως μηχανισμός κεφαλαιοποίησής τους για αντιμετώπιση της κρίσης του 2008, ελάχιστα ευνοήθηκε η πραγματική οικονομία. Φυσικά, παρά το γεγονός πως ο Henry Paulson, πρώην CEO της Goldman Sachs και υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ κατά την διάρκεια της τραπεζικής κρίσης των subprime mortgages το 2008, έγραψε στο βιβλίο του On the brink για την δραματική έλλειψη κεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος, ο μηχανισμός που χρησιμοποιήθηκε για να τις ‘σώσει’ κινήθηκε χρησιμοποιώντας ακριβώς στην ίδια εργαλεία και αποτυγχάνοντας να σπρώξει την αμερικάνικη οικονομία προς μια κατεύθυνση που θα της επέτρεπε, σε κάποιο βάθος χρόνου, να επανακάμψει υγειώς. Μόνον οι ‘απεχθείς’ για τους μεγάλους φίλους των ‘αγορών’ (αλλά παρά ταύτα και σαφώς ανεπαρκείς) ‘σοσιαλιστικές’ ή ‘κρατικιστικές’ παρεμβάσεις του προέδρου Obama φαίνονται να είχαν κάποια μικρά θετικά αποτελέσματα για την αμερικάνικη οικονομία (ένα καλό παράδειγμα είναι η General Motors). Υπάρχει μια μη-γραμμικότητα, τόσο στην πορεία της δυτικής οικονομίας, όσο και στην αντιλαμβανόμενη πτώση του επιπέδου ζωής για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, απόρεια αυτής.

»

comments


»  It would have been truly hilarious

..if it weren’t about the sad fact that 22% of UNESCO’s funding was withdrawn by the U.S. this year, because they dared vote and recognize ‘Palestine’ as a member state.

As a sidenote, I’m not quite clear on why people like Wexler, the U.S. congressman would agree to participate in an über-sarcastic piece like this one (assuming he cared enough about his image to ask to see it before it was broadcast). It makes him look insensitive at best (insanely dumb at worst).

comments


2012.01.26

The Robot Economy

We live in a world in crisis. Comparisons to the 1920s and 1930s are inevitable, but the crisis, similarly to the ones before it, conceal not economic, but political roots: It is a crisis born of the fallacies of a world governance, world economy and global priorities decided by and enforced upon the world by a few powerful states and corporate groups that more or less dictate the rules of the game. This time the rules of the game, rigged from the beginning to suit whatever interests were at play at the time of their introduction, were flawed. Flawed, and — as it turned out — dangerous.

It is hard for anyone in touch with reality not to be concerned about the repercussions and the destructive potential of this crisis. If the situation was to be summarised in one word, a pointless endeavour no less, I would say that the elevation of profit as the basic and dominant metric that largely defines modern civilization and the governing policies affecting people, environment and — ultimately — life on this planet was central to this crisis. There is nothing wrong, of course, with individuals, organisations and countries being profitable or aiming to make a profit of coursed. This is true, as long as there is a fair, stable and reasonable system of rules in place that prevents conditions where profit yields unlimited power over other values. Everything is wrong with elevating profit to the sole determinant of social policy, of allowing finance to override sovereign and international institutions. The fallacy with this crisis stems from allowing profit to become this central metric, displacing others, arguably more important to life, culture, long-term prosperity, peace; many, both in Europe and elsewhere are spending huge amounts of time and effort in studying the detailed economic reasons. Such efforts are ultimately irrelevant, a lower level of discourse that is only seemingly important because of the underlying social decision to elevate the importance of trade, finance and profit to such a high place; no, this crisis is a deeply political, social and philosophical one above all. Economists striving to coat every single issue in a pseudo-scientific, pseudo-rational economic explanation are wasting their time — and would be extremely amusing if the current social environment did not empower them with considerable social policy influence.

»

comments

Linode. Affordable, Fast, SSD VPS