Tag law

Dumbfounding Zeal

Those that have been reading this site for a while know that I'm all for curtailing smoking in public places. Living in Hellas, a country where non-smokers are forced to inhale third-party smoke daily, my sentiments often become somewhat strong. Yet, fining a freelance painter for smoking in his own (private) van while going to work is stupid, wrong and --- if anything --- provides ample ammunition to those that try to portray smoking bans as discriminatory or controversial. Smoking bans, to the extent that they ensure smoke-free public spaces are good. This kind of overly zealous enforcement of a vague (at best) law isn't. I hope this guy takes them to court and wins.

Ένα Σοβιετικό Ίντερνετ

Το BBC γράφει για τη προτεινόμενη νομοθεσία που ψηφίστηκε σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο και που δύναται να μετατρέψει ίσως το σημαντικότερο τεχνολογικό και --- ενδεχόμενως --- πολιτισμικό δημιούργημα των τελευταίων σαράντα ετών σε ένα εφιαλτικό μέσο παρακολούθησης και ελέγχου της ελευθερίας της έκφρασης και επικοινωνίας. Για όσους επιθυμούν πιο πρακτικές εξηγήσεις του τι σημαίνει αυτό, σκεφθείτε ένα διαδίκτυο όπου εφαρμογές όπως το Skype ή ο Firefox απαγορεύονται από τον νόμο, εκτός κι αν έχουν ελεγχθεί και εγκριθεί από κάποια αρμόδια αρχή. Ένα διαδίκτυο που όλες οι δραστηριότητες καταγράφωνται και οι επικοινωνίες παρακολουθούνται νόμιμα, που η έννοια της ιδιωτικότητας έχει καταλυθεί πλήρως. Παρ'ότι το νομοσχέδιο ψηφίστηκε σήμερα, δεν είναι αργά: Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Ευρωβουλευτή σας και να α) ζητήσετε να σας εξηγήσει πως εκλαμβάνει αυτός ή αυτή το νομοσχέδιο, εφ'όσον γνωρίζει το περιεχόμενο του, β) να σας δηλώσει την άποψή του και πως ψήφισε και τέλος να του δηλώσετε την αντίθεσή σας με αυτό και τους κινδύνους που εγκυμονεί η έγκρισή του. Διαβάστε το άρθρο του BBC καθώς και το άρθρο στο FFII. Σχετικά είχε γράψει πρόσφατα και το Fist Full of Euros, το άρθρο του οποίου σχολιάσα εδώ.

The Three Strikes. EU Edition.

A Fist Full of Euros reports on the crucial topic of ISPs, neutrality, surveillance as manifested through the failed 'three strikes' french law that's now reached the European Parliament.

Εκτροχιασμοί

Προ κάποιων εβδομάδων ο Νίκος Σμυρναίος έγραψε στο blog του σχετικά με το ζήτημα της παρακολούθησης των συνδέσεων του διαδικτύου στα πλαίσια της προσπάθειας, τόσο κρατικών όσο και ιδιωτικών φορέων για τη μείωση της ανταλλαγής πνευματικών έργων μέσω του διαδικτύου. Σήμερα διάβασα από το blog του Ματθαίου Τσιμιτάκη ένα παρεμφερές άρθρο που παραπέμπει και εμπλουτίζει […]

The Face of Hypocrisy.

Late last year, in an article about the need for interconnectedness of social networks and the ownership of user profile data, I wrote: If Facebook can connect to another service with your account (and your permission), what’s stopping the creation of a MetaSocial Network. A network to which you provide the login details for all […]

To Γαλλικό 'digg-esque' fuzz.fr καταδικάζεται

Στις 27 Μαρτιόυ 2008 η υπόθεση ενός γαλλικού 'αντίγραφου' του γνωστού Digg, του Fuzz.fr (πλεόν εκτός λειτουργίας) εκδικάστηκε στο Tribunal de Grande Instance de Paris για παράβαση της ιδιωτικότητας του ηθοποιού Olivier Martinez. Ο ιστότοπος, παρόμοιος με αρκετούς άλλους, τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε Ευρωπαϊκές χώρες, επέτρεπε στους επισκέπτες του να καταχωρίσουν τις διευθύνσεις ενδιαφέροντων άρθρων και να ψηφίσουν, δημιουργώντας ένα 'κοινωνικό' πρωτοσέλιδο με τα δημοφιλή άρθρα όπως ορίζωνται εκείνη τη στιγμή από τους χρήστες του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται πως κάποιο άρθρο εμπεριείχε φήμες για τη προσωπική ζωή του εν λόγω ηθοποιού. Δυστυχώς, το δικαστήριο απεφάνθη πως οι ιδιοκτήτες του ιστότοπου θα έπρεπε να είχαν αποτρέψει τη δημοσίευση του συνδέσμου προς το επίμαχο άρθρο, παρά το γεγονός πως η διαδικασία ήταν καθ'όλα αυτοματοποιημένη και τα άρθρα επιλέγονταν από τους χρήστες και όχι το προσωπικό του ιστοτόπου. Δε γνωρίζω εαν πριν προχωρήσει σε νομικές διαδικασίες εναντίον του fuzz.fr ο εν λόγω ηθοποιός είχε ενημερώσει τον ιστότοπο σχετικά με το περιεχόμενο αυτό και εαν ναι ποιά ήταν η αντίδραση των ιδιοκτητών του. Όπως και να έχει θεωρώ πως είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα υπόθεση που μας αφορά άμεσα και δυστυχώς απειλεί μια ολόκληρη κλάση εφαρμογών βασισμένων στη κοινωνική συνεισφορά και αλληλεπίδραση μεταξύ των χρηστών και ίσως αποτελέσει αποτρεπτικό παράγοντα για νέες προσπάθειες στον χώρο. Περισσότερα εδώ [στα γαλλικά] Update: Δείτε και το σχετικό άρθρο από τη Le Monde [στα γαλλικά] καθώς και το αναλυτικό άρθρο του Νίκου Σμυρναίου.

Πολιτιστική Κληρονομιά, 'Πειρατεία' και ΟΠΙ

‘Άκουσα’ από το blog του Ματθαίου Τσιμιτάκη την (ηχητική) συνέντευξη της διευθύντριας του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, κα. Ειρήνη Σταματούδη, τόσο σχετικά με το ζήτημα της πειρατείας όσο και σχετικά με το ζήτημα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της διαφύλαξης των πνευματικών δικαιωμάτων. Υπάρχουν διάφορα σημεία που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικά και άξια συζητήσης και τα οποία, αν […]

Νομοθετικοί Ακροβατισμοί στον Βωμό του Διαδικτύου

Αναστάτωση έχει προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την έκφραση στο διαδίκτυο, ενδιαμέσω ενός γελοίου, τόσο νομικά, όσο και επιστημονικά ή ηθικά, νομοσχεδίου. Η αναστάτωση αυτή, πέραν της έκφανσης της στα ελληνικά ΜΜΕ (τα οποία δε παρακολουθώ και για τα οποία ακούω από φίλους) είχε ως αποτέλεσμα έναν σημαντικό όγκο σχετικών […]

SHARE – It's Fair.

Ευρωπαϊκή 'αντεπίθεση', τουλάχιστον επικοινωνιακά, στην ολοένα εντονότερη πίεση που αρκούν οι, μετρημένοι στα δάκτυλα, κολοσσοί της βιομηχανίας μουσικής και κινηματογράφου. Είναι ενδιαφέρον πως ενώ στην Ελλάδα ουσιαστικά τώρα αρχίζει μια συζήτηση σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο που επιθυμούμε σχετικά με την ανταλλαγή πολυμέσων μέσω διαδικτύου (και ειλικρινά ελπίζω πως θα υπάρξει ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου και θα αποτραπεί μια σκιώδης διαδικασία θέσπισης νομοθεσίας τύπου DADVSI κεκλεισμένων των θυρών), στην Ευρώπη η έκφραση υπερ της ανταλλαγής ψηφιακού περιεχομένου πολυμέσων δικτυακώς μεταξύ φίλων έχει αποκτήσει τη δική της πολιτική πλατφόρμα τόσο εντός μεμονωμένων εθνικών πολιτικών σχηματισμών (βλ. τα 'Πειρατικά΄ Κόμματα Σουηδίας, Γερμανίας και Αυστρίας μεταξύ άλλων) όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο από τους Πράσινους. Πολλοί ίσως βιαστούν να κατακρίνουν τόσο τις προσπάθειες αυτές όσο και τα κόμματα ως ακραία. Κι όμως, όσο ακραίες και παράλογες κι αν φαντάζουν σε κάποιους οι θέσεις των πολιτικών αυτών κομμάτων, τόσο υπερβολικές, άδικες και απεχθείς είναι οι ολοένα εντονότερες προσπάθειες της βιομηχανίας να ελέγξει που, πώς και πότε ο καταναλωτής θα απολαύσει την μουσική ή ταινία που έχει αγοράσει, καθώς και ο τραγικός τρόπος αντιμετώπισης της τέχνης, αυτών που την δημιουργούν, αλλά και της σημασίας της για τον πολιτισμό. Μια σαφώς πιο διασκεδαστική --- όμως μάλλον λιγότερο αποτελεσματική --- σάτυρα του γνωστού trailer της MPAA, από το Βρετανικό 'The IT Crowd' μπορείτε να βρείτε εδώ.

Το βάρος ενός συνδέσμου.

Η ευθύνη των μηχανών αναζήτησης (και κατ’επέκταση των aggregators, καθ’ότι και αυτοί τελούν παρόμοιο έργο) είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και επίμαχο θέμα που εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί και που όμως μέχρι σήμερα δεν είχα σχολιάσει μέσω του cosmix.org. Η χθεσινή ανακοίνωση του Νίκου Δρανδάκη στο Nylon σχετικά με μια καταγγελία πιθανώς παράνομου περιεχομένου […]