Μόναχο και Match Point.
Πρόσφατα είδα το Μόναχο, του Spielberg, και το Match Point του Άλλεν. Ιδού λοιπόν η άποψη μου και για τα δύο.
Μόναχο
Όπως και ο Κωστής, έτσι κι εγώ δε συμπαθώ (ή εκτιμώ) ιδιαίτερα τον Spielberg και συνήθως αποφεύγω τις ταινίες του καθώς στην καλύτερη με αφήνουν αδιάφορο.
Αντίθετα με τις συνηθισμένες ταινίες του όμως, το Μόναχο, είναι ιδιαίτερα καλογυρισμένη ταινία, με εξαιρετικά σκηνικά και προσοχή στη λεπτομέρεια (η απεικόνιση των Ευρωπαϊκών πόλεων της εποχής είναι εκπληκτικη!) αρκετά καλές ερμηνείες (ιδιαίτερα του Eric Bana) και ενδιαφέρουσα πλοκή. Αρκετοί Ευρωπαίοι ηθοποιοί συμμετείχαν σε υποστηρικτικούς ρόλους, κατι ευχάριστο καθώς συνήθως είναι σαφώς καλύτεροι από τους ακριβοπληρωμένους αμερικάνους συναδέλφους τους. Ευχάριστη, και στερεοτυπική, ήταν και η ερμηνεία του Μισέλ Λόνσντειλ (τον οποίο είχα να δώ σε αγγλόφωνη ταινία από το Ronin, οπου είχε έναν τρομακτικά παρόμοιο ρόλο), σχετικά κακή του Geoffrey Rush αδιάφορη του Daniel Craig. Για πρώτη φορά μετά το Das Experiment και το Lola Rennt, ξαναείδα και τον Μoritz Bleibtreu αν και σε ιδιαίτερα μικρό ρόλο. Τέλος καλή, ως συνήθως, η παρουσία του Mathieu Kassovitz αν και σε καμια περίπτωση δεν είχε το βάθος και ποιότητα αυτής στο Αμην του Γαυρά. Σχετικά με τη διάρκεια, η ταινία κρατά πολύ (γύρω στις δύο ώρες και σαράντα λεπτά) αλλά δε κουράζει.
Η ταινία παρουσιάζει την αντίδραση των Ισραηλινών στη σφαγή των αθλητών τους από Παλαιστίνιους τρομοκράτες κατα τη διάρκεια των Ολυμπιακών του Μονάχου το 1972. Συγκεκριμένα, ο ακροατής παρακολουθεί μια εκ των ομάδων που έστειλε η στην Ευρώπη η Μοσάντ, η μυστική υπηρεσία του Ισραήλ, με σκοπό την ανεύρεση και δολοφονία των υπευθύνων για τη σφαγή των αθλητών. Δε θα κρίνω εδώ την ακρίβεια και εγκυρότητα των γεγονότων που παρουσιάζονται στη ταινία καθώς δεν έχω τη δυνατότητα να τα επιβεβαιώσω ή να τα καταρρίψω.
Αν και θεματικά η ταινία προωθεί, αφορά και δημιουργεί δεσμούς, μεταξύ ακροατή και ισραηλινών πρακτόρων, και μόνον εμμέσως παρουσιάζει άσχημες πτυχές του ισραηλινού καθεστώτος, του φανατισμού (πατριωτισμού), είναι ιδιαίτερα ισορροπημένη και όχι ερειστική. Παρ’όλα αυτά είναι μεροληπτικό το ότι παρουσιάζει την απαγωγή και σφαγή του Μονάχου δίχως να παρουσιάσει, έστω και συνοπτικά, στην εισαγωγή, το γενικότερο κλίμα της εποχής και τις διεθνικές σχέσεις στη Παλαιστίνη/Ισραήλ ή τα δεινά των Παλαιστινίων μετά τον πόλεμο του ‘67. Αλλά ας μη ξεχνάμε πως αναφερόμαστε σε αμερικάνικη μεγαλοπαραγωγή και όχι σε ντοκυμαντέρ ή ιστορικό βιβλίο.
Κλέινωντας, αν και μια αρκετά καλή μεγαλοπαραγωγή δράσης/περιπέτειας/κατασκοπευτική σίγουρα δεν έιναι καλή ιστορική ταινία ή ιδιαίτερα καλή ταινία εν γένει. Παρα ταύτα, είναι ίσως η καλύτερη ‘σοβαρή’ (σοβαροφανής;) ταινία του Spielberg, πάσχει από την ίδια έλλειψη ψυχής (αν και προσπαθεί σε σημεία), την κλινικά αποστειρωμένη παρουσίαση και τη βιομηχανοποιημένη παραγωγή από τα οποία πάσχουν όλες οι ταινίες του.
[Update: Έκανα μερικές διορθώσεις στην τελευταία παράγραφο ώστε να είναι καθαρότερη η ευρύτερη άποψη μου για την ταινία.]
Match point
Ο Woody Allen, προσπαθεί, επιτέλους, να ξεφύγει από το ιδιαίτερα κουραστικο (πλέον) στύλ, την μονότονη δομή και τα γλυκανάλατα σενάρια. Τα καταφέρνει;
Οχι. Όχι μόνον το Match Point είναι μια-ακόμη-στεροτυπική-ταινία-άλλεν μεταμφιεσμένη, αλλά συν τοις άλλοις καταπιάνεται με μια ανέυ αξίας ιστορία η οποία ελλείψει εξαιρετικών ερμηνειών την κάνει εντελώς αδιάφορη εώς κακή.
Οι ερμηνείες είναι από μέτριες εως κακές. Ο Jonathan Rhys-Meyers είναι σχετικά καλός στον ρόλο του, όμως δε συνοδεύεται από αντίστοιχα καλές ερμηνείες στους υποστηρικτικούς ρόλους. Η Scarlett Johansson, είναι ίσως η χειρότερη επιλογή για τον ρόλο, μην έχωντας τα στοιχεία του χαρακτήρα που υποδύεται. Ασχέτως ομορφιάς, αποτυγχάνει να πείσει ως η ρεαλιστική femme fatale στα πλαίσια της ταινίας. Η ερμηνεία της είναι επίσης μέτρια εως κακή, αν και το σενάριο δε τη βοηθά ιδιαίτερα να χτίσει τον ρόλο της. Επίσης ημιτελής και εντελώς βοηθητικός και επιφανειακός έιναι και ο ρόλος της Emily Mortimer παρ’όλο που είναι ζωτικής σημασίας για τη ταινία.
Γενικότερα βρήκα τη ταινία κακή. Ναι μεν προσπαθεί να ξεφύγει από τα συνηθισμένα του Άλλεν, όμως κατα βάθος παραμένει δέσμια του ύφους του, το οποίο έχει ξεθωριάσει εδώ και καιρό. Σαν να μην έφτανε αυτό, ανεξαρτήτως σεναριογράφου/σκηνοθέτη, η ταινία έιναι κακογραμμένη και ημιτελής με ελλειπώς ανεπτυγμένους χαρακτήρες και μέτριες ερμηνείες. Το αδιάφορο, κοινότυπο και άξιο περιφρόνησης πλαίσιο στο οποίο κινείται θεματικά, και χωρίς την απαραίτητη μαεστρία, ερμηνείες και καλλιτεχνική παρουσίαση τη κάνουν ανάξια παρακολούθησης.
Μη χάσετε τον χρόνο σας.
Μπα, σβήνετε και τα σχόλια των αναγνωστών σας; Τι κόμπλεξ έχετε κύριε κρHτικέ (wannabe κρIτικέ)?
Το Munich είναι η κλασική “3ωρο ιστορικό έπος” μπαλαφάρα που καταθέτει ανά 2 χρόνια ο Σπίλμπεργκ, από τη “Λίστα” (1993) και δώθε. Εκπληκτική αναπαράσταση εποχής και ειδικά εφφέ, χωρίς βέβαια καμία απολύτως εμβάθυνση και καμία σεναριακή και σκηνοθετική επεξεργασία. Το ίδιο πράγμα που είδαμε δηλαδή στη Λίστα, το Άμισταντ, τον Στρατιώτη Ράιαν και δεν ξέρω αν ξέχασα κάτι.
Το Match Point δεν είναι η αγαπημένη μου ταινία του Γούντι Άλεν (τις έχω δει όλες), αλλά είναι σίγουρα ιδιαίτερη και έχει αρετές που ποτέ δεν θα αποκτούσε ο Σπίλμπεργκ. Ο Γούντι ξέρει πολύ καλά να κλείνει το μάτι στον θεατή (βλ. π.χ. το εύρημα με τη βέρα: ο Σπίλμπεργκ θα το αξιοποιούσε με τον γνωστό κιτς τρόπο του τελικού εντοπισμού του δράστη και του ποινικού κολασμού, ο Γούντι ξέρει πολύ καλά ότι η κάθαρση δεν είναι θεσμικό θέμα…). Διαφωνώ ότι “δεν είναι ταινία Γούντι Άλεν”. Παρόλο που δεν είναι κωμωδία, η γουντιαλενική ειρωνεία είναι πανταχού παρούσα. Με ενοχλεί λίγο το χιλιοειπωμένο του διλήμματος καλά λεφτά ή καλό σεξ και γέλασα με τη σκηνοθεσία τύπου τσόντα στις ερωτικές σκηνές.
Ελπίζω ο κάτοχος του blog να μη διαγράψει και το δικό μου σχόλιο, όπως με πληροφόρησαν ότι διέπραξε και με άλλον αναγνώστη που είχε διαφορετικές απόψεις
Γειά χαρά. Με χαρά μου δέχομαι την κριτική οποιουδήποτε, ακόμη και από ανώνυμους
δειλούςαναγνώστες όταν αυτή υποστηρίζεται από οποιοδήποτε λογικό επιχείρημα και δεν αποτελεί αβάσιμο χλεύμασμα των κειμένων που παραθέτω. Παρ’όλα αυτά δε θα επιτρέψω στον οποιονδήποτε να μειώνει το επίπεδο της σελίδας αυτής. Το βρίσκεις παράλογο, Reader;Αν πιστεύεις λοιπόν φίλε μου πως έχεις κάτι καλύτερο από το προηγούμενο ‘σχόλιο’ σου να προσθέσεις, είσαι ευπρόσδεκτος να το κάνεις. Ούτως ή άλλως το Σαββατόβραδο σου το έφτιαξα ήδη. :)
Μα ποιός συνέκρινε τους δύο; Η συνύπαρξη των δύο ταινιών στο ίδιο άρθρο είναι καθαρά λόγω της μικρής χρονικής απόστασης στην οποία είδα τις δύο ταινίες.
Με ποιόν διαφωνέις, γιατί κι εγώ γράφω πως απλώς ταινία Άλλεν είναι. Με τουίστ.
Ποιόν είπατε ανώνυμο, κύριε… πως σας λένε…
Από δω και στο εξής θα μιλάτε με τον e-δικηγόρο μου πρώτα. Μετά θα κάνω authorize τα λεγόμενά σας και ίσως σας απαντώ μέσω της γραμματέως μου.
Είστε τόσο κακός κριτικός πάντως που θα μπορούσατε να το κάνετε και επαγγελματικά.
Η ελευθερία της έκφρασης δεν περιλαμβάνει μόνο το δικαίωμα να διαδίδει κανείς την “τεκμηριωμένη” γνώμη του. Περιλαμβάνει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κάθε εκφραστικό μέσο που ο ίδιος επέλεξε, ακόμα και τον “αβάσιμο χλευασμό” ακόμη και την “δριμεία κριτική” όπως έχει δεχθεί ο Άρειος Πάγος, προκειμένου να εξωτερικεύσει τους στοχασμούς του. Συνεπώς, η κρίση για το “επίπεδο” μιας γνώμης, στο μέτρο που αυτή δεν προσβάλλει την τιμή και την υπόληψη κάποιου, αλλά απλώς συνιστά μια δηκτική τοποθέτηση, εκφεύγει των ορίων ελέγχου και η διαγραφή ενός σχολίου με αυτό το περιεχόμενο περιεχομένο παραβιάζει ευθέως το αντίστοιχο συνταγματικό δικαίωμα.
@e-lawyer. Δε διαφωνώ μαζί σου σχετικά με τον ορισμό της ελευθερίας της έκφρασης. Το ζήτημα όμως δεν έχει καμία σχέση με την ‘ελευθερία έκφρασης’ και η νομοθεσία που επικαλείσαι δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τον δικτυακό αυτό τόπο.
Συγκεκριμένα: Ένας (ιδιωτικός) δικτυακός τόπος, δύναται να διέπεται από κανόνες χρήσης, τους οποίους — όφειλα να συγγράψω νωρίτερα (ήλπιζα πως δε θα ήταν απαραίτητο, αλλά προφανώς έσφαλλα) και — οι επισκέπτες οφείλουν να τηρούν, και οι οποίοι κανόνες σαφώς μπορούν να εμπεριέχουν τον περιορισμο του τροπου έκφρασης των επισκεπτών.
Τα σχόλια στον δικτυακό αυτό τόπο δεν είναι δικαίωμα αλλά προνόμιο. Σκοπός μου, προφανώς, δεν έιναι η φίμωση κανενός, αλλά η διατήρηση ενος υψηλού επιπέδου στα σχόλια καθώς η εικόνα των ελληνικών blog συχνά απογοητεύει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε θέμα ‘δριμείας κριτικής’, ή έκθεση ‘στοχασμών’, ούτως ή άλλως. Σε αντίθεση με το δικό σου σχόλιο, το οποίο, αν και σαφώς περιορισμένης έκτασης και σχέσης με τη κριτική μου — είναι εμφανές πως εν πολλοίς ήθελες να σχολιάσεις την αφαίρεση του σχολίου και όχι τη κριτική των ταινιών — είχε κάποια ουσία, το σχόλιο της Sissy ήταν κενό περιεχομένου.
Επιπλέον ο (ελληνικός) Άρειος Πάγος δεν έχει αρμοδιότητα πάνω στον δικτυακό αυτόν τόπο. Περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης δεν υφίσταται: Δε περιορίζω (προφανώς δεν δύναμαι να κάνω κάτι τέτοιο και να το ήθελα) σε κανέναν να εκφράσει την άποψη του για τη κριτική μου στο δικό του ή άλλον δικτυακό τόπο και να προσθέσει έναν σύνδεσμο προς τη σελίδα μου. Αν επιλέξει να το πράξει στις σελίδες μου, είναι υποχρεωμένος/η να τηρήσει τους κανόνες που ορίζω σχετικά με το ύφος και τη γλώσσα που θα χρησιμοποιεί, όπως και μια εφημερίδα δεν δημοσιεύει υβριστικά γράμματα στις στήλες της ή ενα επιστημονικό περιοδικό επιλέγει τις δημοσιεύσεις που θα συμπεριλάβει στην επόμενη του έκδοση. Αν ο οποιοσδήποτε επισκέπτης πιστεύει πως δε μπορεί να μεταφέρει επιτυχώς, με το εύρος της γλωσσικής μορφής που επιτρέπεται, μια γνώμη, στοχασμό, προσβολή ή κριτική, μπορεί πάντα να καταφύγει σε κάποιο άλλο μέσο έκφρασης. Ως νομικός ίσως καλό θα ήταν να μη καταφεύγεις σε τέτοιου είδους διδακτική σε ύφος, αλλά ταυτόχρονα νομικά άκυρη φλυαρία. Θα έπρεπε να γνωρίζεις τόσο ότι η ελευθερία έκφρασης δεν επεισέρχεται εδώ και δεν αφορά στον έλεγχο των σχολίων χρηστών ενός ιδιωτικού δικτυακού χώρου. Ως καλός νομικός θα ήταν λογικό να μην υποθέτεις πως ο όποιος συνομιλητής σου είναι παντελώς αδαής και θα ‘τρομάξει’ ή θα ‘αποδεχθεί’ τις όποιες ασυναρτησίες γράψεις. Κάτι τέτοιο μόνον κύρος και αξία δε προσφέρουν στο σχόλιό σου.
Τέλος, από καθαρά προσωπικό ενδιαφέρον, θα το εκτιμούσα αν είχες προσθέσει κάποια παραπομπή σχετικά με τις αποφάσεις στις οποίες αναφέρεσαι, ασχέτως του εαν δεν έχουν καμία μα καμία σχέση η εφαρμογή με τον δικτυακό αυτό τόπο ή τον έλεγχο δημοσίευσης σχολίων σε ιδιωτικές σελίδες. Μια (περισσότερο φιλοσοφική) συζήτηση περι της ‘ελευθερίας έκφρασης’ και του θέματος της ‘δικαιολογήσιμης προσβολής’ με αφορμή τα τεκταινόμενα με τα σκίτσα με τον Μωάμεθ, μπορείς να βρείς στο θεωρείν.
@gourouna, ευχαριστώ για τη τεκμηριωμένη άποψη σου και τα καλά σου λόγια. :)
Καθώς η συζήτηση είναι εκτός θέματος ας σταματήσουμε εδώ.