ΌΧΙ!
Πρώτα ‘σκότωσαν’ τη Πεντέλη το 1995 και μετά ξανά και ξανά μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Μετά τον Υμηττό. Τώρα μας καίγεται η Πάρνηθα, το μοναδικό βουνό που είχε απομείνει στην Αττική και που είχε να επιδείξει κάποια ουσιαστική βλάστηση. Έστω ότι είναι εμπρησμός και όχι φυσική φωτιά ή αποτέλεσμα κάποιου σπινθήρα πυλώνα της ΔΕΗ (όπως ακούστηκε). Έστω πως κάποιοι θέλησαν να αποκτήσουν κάποια οικόπεδα. Πραγματικά δε μπορώ να ησυχάσω σκεπτόμενος ποιά θα έπρεπε να είναι η τιμωρία αυτών που καταστρέφουν ό,τι πολυτιμότερο έχει η Αττική, που δίνουν τη χαριστική βολή στην Αθήνα (μόλις μια ημέρα μετά την αφόρητη ζέστη των 45-46°), που σκοτώνουν το δάσος και μαζί με αυτό κι εμάς. Όπως και να έχει το πλήγμα για όλους μας, ασχέτως του εαν αγαπούσαμε και επισκεφτόμασταν την Πάρνηθα ή όχι, θα είναι μεγάλο.
Αντίο Πάρνηθα.
Υ.Γ.: Καίγεται και η υπόλοιπη χώρα, το γνωρίζω. Τη Πάρνηθα όμως τη ζώ, τη βλέπω, με αγγίζει και με θλίβει αφάνταστα.
Σε νιώθω απόλυτα. Έχοντας δει από κοντά τη φωτιά στον Όλυμπο, και μετά την πυρκαγιά στην Αττική πριν μερικά χρόνια, έχω καταλήξει ότι για την Ελλάδα που έχει τόσο λίγο εναπομείναν πράσινο πλέον, η ποινή για τον εμπρησμό πρώτου βαθμού θα πρέπει να είναι τουλάχιστον όση για το φόνο πρώτου βαθμού (για να μην πω επαναφορά της θανατικής ποινής για εμπρηστές και με πουν ακραίο). Πάντως, απορώ τι άλλο πρέπει να καεί για να αποκτήσουμε επιτέλους ένα σώμα δασοφυλάκων άρτια εξοπλισμένων -και οπλισμένων- και ικανών να αντιμετωπίσουν τα κύματα εμπρησμών. Όλα τα μέτρα εκτάκτου ανάγκης του κράτους μου θυμίζουν τις γελοίες ασκήσεις πυρασφάλειας στο στρατό, με τις πετσέτες.
Τελικά, σ’ αυτή τη χώρα δε μας αξίζει να έχουμε δάση, αφού δε μπορούμε να τα προστατεύσουμε.
Γιατί αισθάνομαι πως 115 ταυτόχρονες πυρκαγιές αποτελούν επιθετική κίνηση ισότιμη κύρηξης πολέμου;
Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ πως τις προηγούμενες μέρες είχαμε 1-2 και φτάσαμε τις 115 σε μια ημέρα;
Γιατί πιστεύω πως υπάρχει μεγαλύτερη σκοπιμότητα απο ενα απλό οικοπεδοφαγικό σενάριο;
Καμμένη γή…
Όπως είπε και φίλος, η χθεσινή μέρα ήταν ιδανική για εμπρηστές: όλοι ξέραν ότι θα πέσουν οι θερμοκρασίες σ’ όλη τη χώρα, και προφανώς ότι θα είχε ισχυρούς ανέμους που θα βοηθούσαν την εξάπλωση των πυρκαγιών.
Ποιά μεγαλύτερη σκοπιμότητα; Μας την πέσαν οι Τούρκοι ή οι εξωγήινοι;
Πέραν της σχετικής αδυναμίας της Πυροσβεστικής στη χώρα μας αλλά και τη κλασσική έλλειψη_οργάνωσης για την οποία είμαστε διάσημοι ως λαός, θεωρώ πολύ πιθανό, εαν όχι βέβαιο, πως και φυσική να ήταν η αιτία της φωτιάς στη Πάρνηθα (και αλλού) πολύ γρήγορα θα είχε ‘ενισχυθεί’ από εμπρηστικές ενέργειες. Το θέμα είναι τι κάνεις ως κράτος και ως κοινωνία σε αυτούς που μερικά χρόνια αργότερα χτίζουν εκεί που κάποτε έστεκε το δάσος; Μέχρι στιγμής δε κάνουμε τίποτα παρ’όλο που και η Πεντέλη χτίστηκε, και η Χαλκιδική, και πλήθος άλλων περιοχών μετά από εκτεταμένες και καταστροφικές πυρκαγιές.
Προσωπικά πιστεύω πως σε τέτοια εγκλήματα (γιατί περι εγκλήματος πρόκεται) οφείλεις να τους αντιμετωπίσεις με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, να τους τιμωρήσεις όπως τους χειρότερους εγκληματίες, να τους φυλακίσεις δια βίου (με πιθανή αναστολή ίσως μετά από κάποιες δεκαετίες), να τους στερήσεις κάθε δικαίωμα συμμετοχής στη κοινωνία και προ πάντων να κατάσχεις ολόκληρη τη περιουσία τους ρευστοποιώντας τη και χρησιμοποιώντας το κεφάλαιο για την αναδάσωση και προστασία της φύσης. Πιστεύω πως η καταστροφή της φύσης αποτελεί τόσο σημαντικό ζήτημα που επιβάλλεται μηδενική ανοχή: αντί να ψάχνουμε τους εμπρηστές και να περνούμε αυστηρούς νόμους γι’αυτούς ενώ ποτέ κανείς δε συλλαμβάνεται, ας συλλάβουμε αυτούς που εκμεταλλεύονται — εμπορικά ή μη — τη γή που προ κάποιων ετών αποτελούσε δάσος. Φροντίζεις για ποινές που λίγοι θα ήθελαν να αποκτήσουν μαζί με τη βίλλα τους (παρεπιπτώντος οι περισσότερες πολυτελείς κατοικίες που χτίστηκαν μετά τις πυρκαγιές στην Πεντέλη και αλλού είναι καθ’όλα νόμιμες!). Φροντίζεις για υποδομή πρόληψης και καταστολής που είναι ικανή να ανακόψει και τις χειρότερες πυρκαγιές: δρόμοι, ορισμών ζωνών προστασίας, εγκλοβισμού, τεχνολογική υποδομή, χαρτογράφιση, χρήση GIS, κίνητρα για ενίσχυση της πυροσβεστικής, ενημέρωση και εκπαίδευση πολιτών/εθελοντών και ενίσχυση με υλικό εξοπλισμό. Υπάρχουν τόσα που μπορούμε να κάνουμε και τόσα λίγα που κάνουμε.
Τέλος, εαν η δικαιοσύνη τιμωρεί βάσει της σοβαρότητος του εγκλήματος, πιστεύω πως η καταστροφή ενός δάσους — ανεξαρτήτως εαν αυτό βρίσκεται δίπλα στη μεγαλύτερη τσιμεντούπόλη της χώρας ή όχι, ή εαν απότελεί τον τελευταίο πνεύμονα της πρωτεύουσας ή όχι — είναι ισάξιο με τη δολοφονία δεκάδων, εκατοντάδων ανθρώπων από πρόθεση και οφείλει να τιμωρηθεί ανάλογα. Αυτό να κάνει λοιπόν το κράτος, χωρίς εξαιρέσεις και με πλήρη διαφάνεια και ίσως πως πολύ γρήγορα — ως δια μαγείας — οι εμπρησμοί θα μειωθούν.
Προς το παρόν όμως επιβάλλεται αεροφωτογράφιση όλων των περιοχών τώρα.
Ώπα, ψυχραιμία. Αν πιάσεις τον εμπρηστή, σύμφωνοι. Αν και ‘κει, τι κάνεις αν είναι ένας δεκαεξάχρονος πυρομανής με προφανή issues (ή γκαβομάρα); Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Και αν δεν πιάσεις τον εμπρηστή; Αν πάει απλώς ένας εξυπνάκιας να χτίσει στα καμένα, μα δεν είχε τίποτα να κάνει με τη φωτιά; Θα του κατάσχουμε όλην την περιουσία και θα τον κλείσουμε φυλακή για δεκαετίες; Σόρρυ δηλαδή, αλλά έλεος.
Το ότι κάηκε η Πάρνηθα είναι τραγικότατο, αλλά ας είμαστε σοβαροί. Αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι να μην νομιμοποιείται αυτόματα το χτίσημο στα καμένα, και αν κάποιος χτίσει και ανακαλυφθεί αργότερα, αντί να μπαίνει στο σχέδιο δήμου εν καιρώ όπως γίνεται τώρα, ας υπάρχει εκεί zero tolerance, μπουλντόζα και τέλος. Αν υπήρχε τέτοιο credible threat, ποιός θα έχτιζε; Οπότε ας αεροφωτογραφίσουμε, και βλέπουμε.
Αν κλείσει το loophole για νέα σπίτια, και νομιμοποιηθούν και οι ελεγχόμενες φωτιές για βοσκοτόπους, το πρόβλημα πρέπει να μειωθεί σημαντικά.
Τουλάχιστον αυτό, αν πραγματικά σε ενδιαφέρει σοβαρά να διατηρήσεις τη φύση στην Ελλάδα. Ο καταπατητής είναι εξίσου εαν όχι περισσότερο υπεύθυνος από τον εμπρηστή για την καταστροφή των δασών.
Κάποια σπίτια που χτίζονται στις καμμένες εκτάσεις κοντά σε πόλεις είναι κατα κανόνα νόμιμα. Εκεί — προφανώς — η δικαιοσύνη δεν έχει θέση καθώς είναι το σύστημα που πάσχει. Σε αυτές τις περιπτώσεις η λύση είναι — όπως γράφεις — να βελτιωθεί το σύστημα (δεν υπάρχει όμως ‘loophole’, υπάρχουν λαδώματα για άδειες και σάπιοι πολεοδόμοι στους οποίους έχουμε εναποθέσει θεσμικό ρόλο και ισχύ).
Στις περιπτώσεις όμως που ο ‘εξυπνάκιας’ στον οποίο αναφέρεσαι πάει και χτίζει την πολυτελή κατοικία του σε δασική έκταση εκτός σχεδίου (που προφανώς δε του ανήκει) μερικά χρόνια μετά από κάποια πυρκαγιά (και όταν συμβαίνει αυτό δεν είναι ένας που το κάνει, είναι συνήθως αρκετοί ώστε αργά ή γρήγορα να μπεί στο σχέδιο ο νέος ‘οικισμός’) τότε ναι, πιστεύω πως οφείλεις, αν θέλεις να δώσεις αντικίνητρα για περαιτέρω καταστροφές, να τον τιμωρήσεις υπέρμετρα.
Τον εμπρηστή και να τον πιάσεις (που — ας μη κοροϊδευόμαστε — δε θα τον πιάσεις στις περισσότερες περιπτώσεις) δε θα κερδίσεις τίποτα. Όσο υπάρχουν κίνητρα για εκμετάλλευση καμμένων δασικών εκτάσεων και ανοχή για την εκμετάλλευση αυτή, τόσο θα συνεχίζεται αυτή η κατάσταση. Η καταστροφή της φύσης κυρίως οφείλεται στη καταπάτηση των καμμένων περιοχών και όχι στις πυρκαγιές αυτές καθεαυτές.
Ας σημειωθεί πως — τουλάχιστον — στη περίπτωση της Πάρνηθας οι τελευταίες αναφορές μιλούν με βεβαιότητα για εμπρηστική ενέργεια (μόνη ή σε συνδυασμό με κάποιο φυσικό φαινόμενο). Όπως γράφεις, η άμεση ενέργεια οφείλει να είναι αεροφωτογράφηση, διάθεση των φωτογραφιών στο κοινό και επαγρύπνηση/προστασία της περιοχής. Από εκεί και πέρα, φοβούμαι πως απαιτείται πολιτική μηδενικής ανοχής όπως περιγράφω παραπάνω.