Αυτό είναι ένα άχρηστο άρθρο. Δε γράφω τίποτα νεο. Τίποτα άγνωστο. Κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχει. Κανονικά δε θα έπρεπε να είναι δυνατή μια τέτοια καταστροφή.

Βρισκόμαστε σε μια χώρα που βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης. Αντιμετωπίζουμε χρόνια προβλήματα πυρκαγιών και λειψυδρίας. Η εξαφάνιση του δάσους αποτελεί το πρώτο βήμα της μετατροπής της χώρας μας σε έρημο και απειλεί άμεσα τη πανίδα της χώρας καθώς και τους κατοίκους της. Τι κάνουμε γι’αυτό;

Ανεχόμαστε μια πολιτική ηγεσία και τις διοικητικές επιλογές της που εδώ και δεκάδες χρόνια έχει αποδείξει την ανικανότητα και την αλαζονία της. Φέτος, για πρώτη φορά, αντικρύσαμε μια καταστροφή που κόστισε (μέχρι στιγμής) τη ζωή σε περισσότερους από εξήντα συνανθρώπους μας. Ο κ. Καραμανλής μιλάει για εθνική ενότητα και ‘τρομοκρατικές επιθέσεις’ και ‘ασύμμετρες απειλές’, σε μια προσπάθεια να εμφανισθεί ως το ‘θύμα’ της περίστασης, ενώ ο κ. Παπανδρέου ενώ κράτησε αρχικά μια σεμνή στάση, εν’όσο καιγόντουσαν δεκάδες σπίτια και άνθρωποι μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, επέστρεψε εχθές το βράδυ στον λαϊκιστικο λόγο και τους τραγελαφικούς (από τη θέση του) αφορισμούς που τον έχουν χαρακτηρίσει από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη προεδρία του κόμματος του. Δεν έλειψαν φυσικά και οι μικρότεροι πολιτικοί αρχηγοί που — ως συνήθως — επίσης δεν φαίνονται να έχουν πολλά να πούν (ή να πράξουν).

Τι πρέπει να γίνει για να κάνουμε κάτι; Πρέπει πάντα να περιμένουμε μια καταστροφή τέτοιου (ή μεγαλύτερου) μεγέθους για να γίνουμε λιγότερο αδιάφοροι ή ανεκτικοί στην διαφθορά και την ανικανότητα; Η Πάρνηθα ακολουθήθηκε από μια μικρή διαδήλωση και μούτζες. Αλήθεια πόσοι από αυτούς που συμμετείχαν θα (ξανα)ψηφίσουν ΠαΣοΚ ή ΝΔ; Λίγες εβδομάδες έχουν περάσει και η Πάρνηθα, το Πήλιο, η Πεντέλη για τους περισσότερους έλληνες έχουν ‘ξεχαστεί’. Θα τα θυμηθούν σε ενημερωτική εκπομπή αναδρομής στο τέλος τους έτους. Ίσως τα θυμηθούν χρόνια μετά όταν θα καεί το/η/ο [μέρος με πράσινο στην Ελλάδα]. Έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ, να πεθάνουν δεκάδες άνθρωποι, να καταστραφούν δεκάδες χωριά, να καούν εκατοντάδες σπίτια, για να βγούν από το λήθαργο οι συμπολίτες μας; Θυμάστε το Σάμινα; Τι έχει αλλάξει από τότε; Είμαστε βέβαιοι πως μια ακόμη τραγωδία δε θα επαναληφθεί; Τι θα έχει αλλάξει στον τομέα της προστασίας του δάσους και των ανθρωπίνων καταυλισμών σε εννέα-δέκα χρόνια; Πόσο από το χαμένο δάσος θα προστετευθεί και θα αναδασωθεί (τεχνητά ή φυσικά) και πόσο θα έχει χτιστεί και αποχαρακτηρισθεί;
»

Λίγο μετά την δημοσίευση του προηγούμενου άρθρου μου, διάβασα στη Καθημερινή το τελευταίο άρθρο του Γιώργου Κουμάντου με τίτλο “Μια μεγάλη συμμαχία”.

Η θέση που παίρνει ο Κουμάντος στο άρθρο του είναι η εξής: οι συμμαχίες, και συγκεκριμένα οι συμμαχίες μεταξύ κομμάτων όπου οι βάσεις αυτών δεν είναι ιδιαίτερα γερές και οι οποίες συνάπτωνται από ανάγκη και σχετικά βιαστικά (αυτό που ονομάζει ‘μικρές συμμαχίες’), αναβάλουν την επίλυση μεγάλων προβλημάτων προς επιδείνωση τους και προτιμότερη λύση, σε περίπτωση έλλειψης αυτοδυναμίας του νικητή των εκλογών, αποτελεί η λύση νέων εκλογών.

Μερικοί από τους λόγους για τους οποίους ο Κουμάντος θεωρεί πως οι συμμαχίες αυτές δεν αποτελούν φρόνιμη λύση είναι αφ’ενός πως σπανίως έχουν καθαρή, ιδεολογική ή άλλη βάση — κάτι που υπονομεύει την αξία τους ως παράγοντας επίλυσης σημαντικών προβλημάτων — αλλά και ότι δεν δύναται, υπο το παρόν σύστημα, να σχηματιστούν συμμαχικές κυβερνήσεις με ‘καθαρά’ και ουσιαστικά κριτήρια, ούτε πριν αλλά ούτε και μετά τις εκλογές, στη πρώτη περίπτωση καθώς θα υπονόμευε την φαινομενική εκλογική δύναμη του κόμματος και στη δεύτερη καθώς ο χρόνος σχηματισμού κυβέρνησης δεν επιτρέπει ουσιαστικό διάλογο μεταξύ των κομμάτων. Όμως ο συγγραφέας προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Αναγνωρίζωντας πως τα μεγάλα προβλήματα ξεπερνούν τα όρια του κομματισμού, δηλώνει πως κάποια προβλήματα επιβάλλουν συνολική (από την ολομέλεια), ή έστω πολυκομματική, λύση.

Κάποια από τα επιχειρήματα που παραθέτει ο Γιώργος Κουμάντος είναι εύστοχα. Όμως πέραν από τις κάποιες σημαντικές παρατηρήσείς του, θεωρώ πως η θέση του έχει εσφαλλμένη λογική βάση. Το πλέον επίμαχο σημείο, και αυτό το οποίο θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό, είναι η σύνδεση και μετέπειτα μεταπήδηση του από τα μειονεκτήματα των ‘μικρών’ κομματικών συμμαχιών στην ανάγκη ομόφωνης, εθνικής ή πολυκομματικής απόφασης σε περιπτώσεις βασικών εθνικών ζητημάτων.

Κι ενώ η κριτική που ασκεί στις ‘μικρές’ συμμαχίες στον βαθμό που προβάλλει τα μειονεκτήματά τους είναι ευπρόσδεκτη και αρκετά καλή, η μετέπειτα έμμεση συσχέτιση τους ως εμπόδιο στην λήψη υπερκομματικών, ομόφωνων ίσως αποφάσεων δε θα μπορούσε να με βρίσκει σύμφωνο.
»