Εκλογές και το Σπασμένο ‘Σύστημα’

Εκλογές σε ένα μήνα λοιπόν, όπως ήταν αναμενόμενο εδώ και καιρό. Η επιλογή της Νέας Δημοκρατίας για εκλογές-αστραπή είναι — ίσως — η ύστατη προσπάθεια περιορισμού των ζημιών που προκαλεί η συνεχιζόμενη παραμονή της στη κυβέρνηση.

Γιατί, ως γνωστόν, η δημοκρατία στη χώρα μας, στον βαθμό που υφίσταται, ξεκινά και τελειώνει την ημέρα των εκλογών.

Και αν — για κάποιο λόγο — οι ψηφοφόροι έχουν πρόσφατα επιστρέψει από τις διακοπές τους και είναι ακόμη ‘ζαλισμένοι’ από τον Αυγουστιάτικο ήλιο, εαν η μισή προεκλογική περίοδος γίνεται μέσα στον Αύγουστο οπότε και σημαντικό μέρος του πληθυσμού θα ασχολείται με τις διακοπές του, εαν αποτραπεί ο περαιτέρω εξευτελισμός κυβερνητικών στελέχων που θα επέφεραν πιθανόν οι προεκλογικές και δικαστικές διαδικασίες ασχετικά με τα πολυάριθμα ‘σκάνδαλα’ (ή αν προτιμάτε ευτράπελα) που συνέβησαν τα τρία τελευταία χρόνια, μάλλον θα έχει αρκετά περισσότερες πιθανότητες επανεκλογής από αυτές που θα είχε εαν περίμενε μέχρι τον χειμώνα ή τον ερχόμενο Μάρτιο.

Στο χρόνο μεταξύ των εκλογών όλοι φαίνονται να συμβιβάζονται με τη μετριότητα, τη διαφθορά, τα σκάνδαλα, την αδιαφορία, τη κλεψιά, τη παρανομία, το μέσο, το ρουσφέτι, το βόλεμα. Πολλές φορές συνοδευόμενη από αγανάκτηση και γκρίνια από τους ψηφοφόρους, όμως πολύ συχνά ακολουθούμενη από την — εντελώς αψυχολόγητη — στροφή τους, λίγες εβδομάδες, ημέρες ίσως, πριν τις εκλογές: σαν πρόβατα οι ψηφοφόροι ξεχνούν και ξαναδίνουν μια ακόμη ψήφο προς αυτά μέχρις ότου απογοητευτούν ξανά μερικούς μήνες αργότερα. Είναι μήπως παθολογική η κατάσταση του έλληνα ψηφοφόρου;

Πως αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τον τρόπο που οι (αρκετοί) κομματικοποιημένοι συμπολίτες μας παραβλέπουν το χάλι στο οποίο ζούν, τα αίσχη που τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν δηλώσει, πράξει, αγνοήσει, επικροτήσει, ενισχύσει, συγκαλύψει τη τελευταία τριαντακονταετία. Τους ανίκανους (στη καλύτερη) και διεφθαρμένους (στη χειρότερη) υπουργούς, πολιτικούς, μεγαλόστελέχη. Τους αδιάφορους, κάποιες φορές εντελώς σάπιους βουλευτές και τις ‘προσοδοφόρες’, γι’αυτούς, ‘φωτογραφικές διατάξεις’ που νύχτα ψηφίζουν στη Βουλή. Ανθρώπους που οι ίδιοι έχουν κατακρίνει πολλές φορές και οι οποίοι έχουν επανελλημένως αποδείξει την ανικανότητα τους, αλλά που στο τέλος ξανακερδίζουν τη ψήφο τους.

Η Βουλή των Ελλήνων

Quis custodiet ipsos custodes?

Ο δικομματισμός και το, στη τεράστια πλειοψηφία του, όχι ιδιαίτερα ευφυές εκλογικό σώμα που τον υποστηρίζει, θρέφει και χρηματοδοτεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, είναι ίσως το βασικότερο εμπόδιο για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική πρόοδο της Ελλάδος. Όμως δεν είναι μόνον ο δικομματισμός (και η ανοχή αυτού) που ευθύνεται για τον διεθνή εξευτελισμό της χώρας μας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα ιδιότυπο πολιτικό πλαίσιο λειτουργίας (ένα “σύστημα”) που, σε συνδυασμό με τη νοοτροπία που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος αυτού του έθνους, πρακτικά αποτελεί μονόδρομο προς την καταστροφή. Ένας μονόδρομος που δημιουργεί ολοένα και μεγαλύτερα προβλήματα και από τον οποίο έξοδο αποτελεί η λύση που έχουν δώσει αρκετοί στοχαστές, συμπεριλαμβανομένου του Πλάτωνα, από τον 5ο αιώνα π.Χ.: ο μόνος τρόπος ελέγχου σε ένα ιεραρχικό κοινωνικό σύστημα όπου υποσύνολο του πληθυσμού κατέχει εξουσία είναι η αυτορρύθμιση.

Η εφαρμογή συστημάτων αυτορρύθμισης σε δημοκρατικές κοινωνίες είναι επιβεβλημένη και βασική δικλείδα ασφαλείας κατάχρησης εξουσίας. Σε απάντηση λοιπόν της ερώτησης/επικεφαλίδας “Ποιός θα φυλάξει τους φύλακες;”, οι ίδιοι οι φύλακες θα προσέχουν τους εαυτούς τους. Στα πλαίσια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος αυτό πραγματοποιείται με ποικίλους τρόπους. Πέραν από τον — απαραίτητο — διαχωρισμό των τριών εξουσιών, συχνά η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία διαιρείται περαιτέρω: Γερουσία και Βουλή στο νομοθετικό έργο και Πρόεδρος και Πρωθυπουργός στο εκτελεστικό. Τρανό παράδειγμα της σημασίας της κατάτμησης των εξουσιών αποτελούν οι ΗΠΑ με το Κονγκρέσο, τη Γερουσία και τη Κυβέρνηση/Πρόεδρο καθώς και η Γαλλία με τον Πρόεδρο και τη Κυβέρνηση πολλές φορές να διαφωνούν. Επιπλέον παραδείγματα υπάρχουν πολλά: οι Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία και πλήθος άλλων δημοκρατικών χωρών διανέμουν τις εξουσίες έτσι ώστε να μεγιστοποιείται ο έλεγχος των όποιων πράξεων των ‘κυβερνώντων’. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται καλύτερος έλεγχος και μετρίασμα της εξουσίας. Η αντιπολίτευση έχει πρακτική αξία, σε αντίθεση με το λαϊκίστικο τσίρκο που αποτελεί η βουλευτική και και αντιπολιτευτική δραστηριότητα στη χώρα μας.

Όλως περιέργως, στο παρελθόν η Ελλάδα είχε και Γερουσία αλλά και Πρόεδρο με αρκετές εξουσίες ώστε να επιτελέσει σημαντικό έργο ελέγχου της κυβέρνησης αλλά και του νομοθετικού προϊόντος της Βουλης. Γερουσία υπήρξε στην Ελλάδα για έξι χρόνια, από το 1929 μέχρι και το 1935 οπότε και καταργήθηκε. Βέβαια θα πρέπει κανείς να λάβει υπ΄όψην του το πολιτικό κλίμα στη χώρα τότε, τη θέση του βασιλιά, τις ανάγκες της χώρας και τις ‘εξωτερικές’ αλλά και εσωτερικές πιέσεις. Αντίστοιχα, για περίπου μια δεκαετία μετά την Μεταπολίτευση, ο Πρόεδρος της Ελλάδος απελάμβανε αρκετών εξουσιών και είχε σημαντικό λόγο και ισχύ, μέχρι που ο Ανδρέας Παπανδρέου αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί ώστε να μπορέσει να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του τις εξουσίες αυτές στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Σε συνδυασμό με σειρά εκλογικών νόμων που ενισχύουν το κυβερνών κόμμα η (φαινομενική) εξουσία αυτού προσεγγίζει το απόλυτο. Μέχρι να αρχίσουν να τα βάζουν με τη τεράστια συνδυκαλιστική μηχανή του δημοσίου δηλαδή…

Στη προσπάθεια τους να ξεχάσουν το σκοτεινό παρελθόν της πολιτικής αστάθειας, της δικτατορίας, του εμφυλίου, γενιές Ελλήνων εξωραΐζουν, ή έχουν μάθει να αποδέχονται, την όποια ατασθαλία των πολιτικών, την διαφθορά, τη παρακμή. ‘Ευλογούν’ τη γενιά του Πολυτεχνείου για τα κατορθώματά της και παραβλέπουν τα τεράστια παραπτώματα που τα ίδια αυτά άτομα έχουν διαπράξει εδώ και τριάντα χρόνια. Στο βωμό της προσωπικής ή κομματικής εξουσίας, του πλουτισμού, του λαϊκισμού και της δήθεν ‘πολιτικής σταθερότητος’ και κάτω από το ιερό πέπλο της Μεταπολίτευσης, της νέας αυτής λαμπρής, δημοκρατικής εποχής όπου όλα τα πολιτικά προβλήματα της Ελλάδος κρύβωνται κάτω από το χαλί του παρελόντος και ξεχνιούνται, συντηρείται ένα Πολιτικό σύστημα όπου ο εκλεγμένος είναι ακλόνητος και δε δίνει λογαριασμό σε κάνενα.

Κι’ομως, η μόνη σταθερότης που έχει επιφέρει το σύστημα του δικομματισμού και της απόλυτης εξουσίας στην Ελλάδα είναι η αφόρητη, δικτατορική σχεδόν, μετριότητα του δημοσίου, η διαφθορά, η φτώχια και οι υπερόπτες φλύαροι πολιτικοί.

Υπάρχει τέλος;

Ίσως κατηγορηθώ για μονομέρεια και υπερβολή στη κριτική μου για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, τη πρόοδο της χώρας και τα δύο μεγάλα κόμματα· ίσως κάποιοι προχωρήσουν σε χαρακτηρισμούς εμπάθειας και υπερβολικού σαρκασμού. Ο δικομματισμός και η έλλειψη δικλείδων ασφαλείας στη κατανομή των εξουσιών έχει με βεβαιότητα επιφέρει σταθερότητα — μια σταθερότητα που δεν είναι απαραίτητα ιδιαίτερα ευχάριστη. Κανείς δε θα αμφισβητήσει πως οι κυβερνήσεις στη χώρα μας είναι κατα κανόνα σταθερές. Σίγουρα δεν μοιάζουμε με την Ιταλία του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, με τις αναρίθμητες κυβερνήσεις ανα δεκαετία και τις συνεχείς εκλογές. Η κυβέρνηση έχει — θεσμικά αν και όχι απαραίτητα πρακτικά — τεράστια ισχύ και ελευθερία να εφαρμόσει το πρόγραμμά της.

Είμαστε όμως καλύτεροί; Με βεβαιότητα πιστεύω πως όχι. Είμαστε η Μεταπολιτευτική Ελλάδα, με τις σταθερές κυβερνήσεις μας, το ‘σταθερό’, προβλέψιμο αποτέλεσμα της εκλογής ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα με τα ίδια αθάνατα απεχθή στελέχη, το ‘σταθερό’ πολιτικό κρυφτούλι, τις φωνές και τα τηλεοπτικά ‘παράθυρα’, τις σαρκαστικές ψευδορητορικές δηλώσεις από εκπροσώπους τύπου και τον κενό αντιπολιτευτικό λόγο παράλληλα με μια σταθερά υποβιβαζόμενη, ολοένα και δυσχερέστερη θέση της χώρας στη διεθνή και ευρωπαϊκή κοινότητα. Είναι επίσης πλέον ‘σταθερή’ αξία και η αδιαφορία του κόσμου για τα κοινά, κάτι θλιβερό αν και όχι παράλογο.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας μας δεν είναι εύκολο να βελτιωθεί αυθημερόν. Πολλοί ίσως θεωρήσουν την ύπαρξη ‘δύο’ βουλευτικών σωμάτων (ή τέλος πάντων μιας Γερουσίας και μιας Βουλής) ιδιαίτερα πολύπλοκη. Άλλοι ίσως θεωρήσουν την ενίσχυση του θεσμού του Προέδρου σε κάτι παραπάνω από συμβολικό αξίωμα και τελετουργική μαριονέτα ριψοκίνδυνη για τη σταθερότητα της εκάστοτε κυβέρνησης. Όπως και να έχει κανένας πρωθυπουργός δε θα επιλέξει εκουσίως να μειώσει την εξουσία του ενισχύωντας αυτή ενός Προέδρου που ίσως να βρίσκεται σε έναν ιδεολογικό αντίποδα και πιθανόν να αποτρέψει την ολοκλήρωση του έργου της κυβέρνησης.

Όμως πέραν από τα βασικότατα προβλήματα του συστήματος, η κατάντια της χώρας μας οφείλεται στο ότι επιτρέπουμε, εναποθέτουμε τη διακυβέρνησή της σε μια ομάδα ατόμων που — ασχέτως ιδεολογικής θέσης — έχει αποδείξει επανελλημένως την απόλυτη ανικανότητα της να κυβερνήσει τον τόπο.

Αν ψηφίσετε στις 16 Σεπτεμβρίου 2007 και δεν έχετε κατασταλλάξει για τη ψήφο σας, σκεφθείτε καλά πριν επιλέξετε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτό που επιτρέπει, χρόνια τώρα, να εξακολουθεί η τραγική διακυβέρνηση της χώρας είναι η σιγουριά της ψήφου σας. Εαν δεν είστε ‘αποφασισμένη/ος’ ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ και πιστεύετε πως η ψήφος σας ‘δε μετράει’ κάνετε λάθος. Έαν έχετε σιχαθεί τον δικομματισμό και είστε βέβαιοι πως ό,τι και να ψηφίσετε το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, δοκιμάστε να ψηφίσετε ένα μικρότερο κόμμα που συμφωνεί με ή προσεγγίζει τις ιδεολογικές σας θέσεις (υπάρχουν πολλά) ή που τέλος πάντων θεωρείτε αξιόλογο ή έστω, λιγότερο επικίνδυνο από τα άλλα, αντί να ψηφίσετε λευκό, άκυρο ή να ενισχύσετε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Το ότι το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ θα κερδίσουν και αυτές τις εκλογές είναι σχεδόν βέβαιο. Όμως η δημοκρατία δε πρέπει να σταματά εκεί και το ότι θα κερδίσει ένα από αυτά τα δύο κόμματα τις εκλογές δεν σημαίνει πως πρέπει σώνει και καλά να το υποστηρίξουμε.

Η ‘αλλαγή’ θα επέλθει όταν οι έλληνες συνειδητοποιήσουν πως η δημοκρατία δε σταματά την επομένη των εκλογών. Πως η ύπαρξη περισσότερων κομμάτων στη Βουλή, η πιθανή αδυναμία και υποχρεώση των δύο μεγάλων κομμάτων σε σύναψη συμμαχιών με μικρότερα κόμματα και η πολυφωνία μόνον καλό μπορούν να κάνουν σε αυτόν τον τόπο. Μια Βουλή των πέντε ή έξι κομμάτων θα ήταν ίσως η καλύτερη δυνατή λύση για τη δημοκρατία. Ίσως κάποτε η πολυφωνία αυτή να οδηγήσει στην σύσταση ενός καλύτερου, δημοκρατικότερου και συνάμα αποτελεσματικού Πολιτικού Συστήματος στην χώρα μας. Μέχρι τότε αρκεί να μην σπαταλήσετε άδικα τη ψήφο σας.

Creative Commons License

12 Responses to “Εκλογές και το Σπασμένο ‘Σύστημα’”

  1. atma says:

    cosmix said:

    Γιατί, ως γνωστόν, η δημοκρατία στη χώρα μας, στον βαθμό που υφίσταται, ξεκινά και τελειώνει την ημέρα των εκλογών.

    Αυτό γιατί το λες; Πιστεύω πως έχουμε, ως κράτος, την κυβέρνηση που μας αξίζει.

    cosmix said:

    […]μάλλον θα έχει αρκετά περισσότερες πιθανότητες επανεκλογής από αυτές που θα είχε εαν περίμενε μέχρι τον χειμώνα ή τον ερχόμενο Μάρτιο.

    Μπορεί, αλλά μην ξεχνάς ότι και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση. Γενικά υπάρχει μεγάλη δυσφορία κι αποστροφή προς τα δύο “μεγάλα” κόμματα.

    cosmix said:

    Πως αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τον τρόπο που οι (αρκετοί) κομματικοποιημένοι συμπολίτες μας παραβλέπουν το χάλι στο οποίο ζούν, τα αίσχη που τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν δηλώσει, πράξει, αγνοήσει, επικροτήσει, ενισχύσει, συγκαλύψει τη τελευταία τριαντακονταετία. Τους ανίκανους (στη καλύτερη) και διεφθαρμένους (στη χειρότερη) υπουργούς, πολιτικούς, μεγαλόστελέχη. Τους αδιάφορους, κάποιες φορές εντελώς σάπιους βουλευτές και τις ‘προσοδοφόρες’, γι’αυτούς, ‘φωτογραφικές διατάξεις’ που νύχτα ψηφίζουν στη Βουλή. Ανθρώπους που οι ίδιοι έχουν κατακρίνει πολλές φορές και οι οποίοι έχουν επανελλημένως αποδείξει την ανικανότητα τους, αλλά που στο τέλος ξανακερδίζουν τη ψήφο τους.

    Το πρόβλημα, πιστεύω, είναι η ανυπαρξία επιλογών. ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ εμένα προσωπικά δεν μου λέει τίποτα. Το ίδιο είναι και για όλους τους άλλους, εκτός από αυτούς που έχουν άμεσο πλεονέκτημα αν βγει το Χ ή Υ κόμα.

    cosmix said:

    Επιπλέον παραδείγματα υπάρχουν πολλά: οι Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία και πλήθος άλλων δημοκρατικών χωρών διανέμουν τις εξουσίες έτσι ώστε να μεγιστοποιείται ο έλεγχος των όποιων πράξεων των ‘κυβερνώντων’.

    Δεν γνωρίζω τι γίνεται στις υπόλοιπες χώρες. Πάντως το Ιταλικό σύστημα είναι κάκιστο. Η δημιουργία συνασπισμών τέτοιου είδους είναι η καλύτερη συνταγή για να αποφύγεις οποιαδήποτε αλλαγή. Ότι αλλαγή και να γίνει σε οποιοδήποτε νομοσχέδιο, ή θα είναι ανεπαίσθητη ή δεν θα πραγματοποιηθεί. Η Ιταλία είναι κάκιστο παράδειγμα. Οι Η.Π.Α. με τις ιδιομορφίες της, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για την χώρα μας.

    cosmix said:

    Στη προσπάθεια τους να ξεχάσουν το σκοτεινό παρελθόν της πολιτικής αστάθειας, της δικτατορίας, του εμφυλίου, γενιές Ελλήνων εξωραΐζουν, ή έχουν μάθει να αποδέχονται, την όποια ατασθαλία των πολιτικών, την διαφθορά, τη παρακμή. ‘Ευλογούν’ τη γενιά του Πολυτεχνείου για τα κατορθώματά της και παραβλέπουν τα τεράστια παραπτώματα που τα ίδια αυτά άτομα έχουν διαπράξει εδώ και τριάντα χρόνια. Στο βωμό της προσωπικής ή κομματικής εξουσίας, του πλουτισμού, του λαϊκισμού και της δήθεν ‘πολιτικής σταθερότητος’ και κάτω από το ιερό πέπλο της Μεταπολίτευσης, της νέας αυτής λαμπρής, δημοκρατικής εποχής όπου όλα τα πολιτικά προβλήματα της Ελλάδος κρύβωνται κάτω από το χαλί του παρελόντος και ξεχνιούνται, συντηρείται ένα Πολιτικό σύστημα όπου ο εκλεγμένος είναι ακλόνητος και δε δίνει λογαριασμό σε κάνενα.

    Υπογράφω!!

    cosmix said:

    Είναι επίσης πλέον ‘σταθερή’ αξία και η αδιαφορία του κόσμου για τα κοινά, κάτι θλιβερό αν και όχι παράλογο.

    Δεν είναι παράλογο. Κάθε άλλο!! Μα αφού δεν πρόκειται να επιφέρει κανένα από τα δύο κόμματα καμιά σημαντική αλλαγή, εκτός από αυτές που επιβάλει η Ε. Ε. . Οποιαδήποτε άλλη αλλαγή γίνει, ακόμη κι αν είναι προς την σωστή κατεύθυνση, θα είναι τόσο άσχημα υλοποιημένη… Σαν να μην έγινε.

    Μακάρι αυτές οι εκλογές να ταρακουνήσουν τους πολιτικούς ηγέτες έτσι ώστε να γίνουν πιο προσεκτικοί και πιο αυστηροί κατά την επιλογή και κρίση των συνεργατών τους. Αλλά δύσκολο το βλέπω. Σε μια εποχή που η υπόλοιπη Ευρώπη (και Τουρκία) βράζουν, εμείς κοιμόμαστε (ακόμη) τον ύπνο του δικαίου.

  2. cosmix says:

    ατμα, γράφεις:

    Γενικά υπάρχει μεγάλη δυσφορία κι αποστροφή προς τα δύο “μεγάλα” κόμματα.

    Όχι ουσιαστικά δεν υπάρχει. Αυτό είναι και ένα από τα θέματα που θίγω στο άρθρο. Αν υπήρχε δυσφορία και αποστροφή, τα δύο ‘μεγάλα’ κόμματα δε θα έπαιρναν όσες ψηφους παίρνουν συνήθως. Επιλογές υπάρχουν. Πάρα πολλές. Μπορεί να μην είναι καλές, σύμφωνοι, αλλά είναι αρκετά καλές ώστε να ταρακουνήσουν το σύστημα του δικομματισμού. Το μόνον που μένει είναι να μη ψηφίσει ο κοσμος ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ σκεπτόμενος πως αυτές είναι οι μόνες επιλογές του.

    Δεν επέλεξα την Ιταλία τυχαία. Ναι, αποτελεί μια χώρα που ο οποιοσδήποτε γνωρίζει στο ελάχιστο τη πολιτική σκηνή της Ευρώπης και των Η.Π.Α. θα παραθέσει ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Όμως αυτό δε τη κάνει χειρότερη από εμάς. Κάθε άλλο.

    Η πολυφωνία και οι ‘υποχρεωτικές’ συμμαχίες μεταξύ κομμάτων μόνον καλό μπορούν να κάνουν στη σημερινή Ελλάδα. Στο παράδειγμα της Ιταλίας — που επιτηδευμένα επέλεξα για να ενισχύσω το επιχείρημά μου — θα σου παραθέσω και αυτό της Γερμανίας, μιας χώρας που η πολιτική σκηνή έχει επιβάλλει εδώ και χρόνια τις συνεργασίες και τις συμμαχίες μεταξύ κομμάτων. Και — έστω και γενικευμένα — θεωρώ πως καλό της έκανε, παρά τα προβλήματά που έχει κατα καιρούς προκαλέσει.

    Οι Η.Π.Α. αποτελούν ίσως το χειρότερο παράδειγμα όλων. Ακλόνητος δικομματισμός, εμπόδια στην ουσιαστική είσοδο νέων κομμάτων, αντιδημοκρατική επιλογή υποψηφίων, διεφθαρμένη Γερουσία (η στάση της στο σκάνδαλο της εκλογής του Bush το 2000 είναι νομίζω αρκετό αν και υπάρχουν πολλά άλλα ευρέως γνωστά παραδείγματα). Όχι, αν κάτι έχει να μας διδάξει η πολιτική στις ΗΠΑ είναι την αξία των δύο βουλευτικών σωμάτων, της Βουλης (Κονγκρέσο) και της Γερουσίας και τον έλεγχο — έστω και μετριασμένο — που επιφέρει στη πολιτική ζωή μιας χώρας.

    Συμφωνώ μαζί σου στο εξής: κι εγώ δε πιστεύω πως θα αλλάξει κάτι σε αυτές τις εκλογές. Το εκλεγμένο κόμμα στις 17 Σεπτεμβρίου θα είναι είτε η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι: έχουμε, ως λαός, την ικανότητα να διακρίνουμε πως χρειάζεται απεμπλοκή από τον δικομματισμό και την έλλειψη λογοδοσίας ή όχι; Αν όχι, τότε δεν έχουμε να ανησυχούμε για τίποτα και προφανώς δεν μπορούμε, συλλογικά, να παραπονιόμαστε για τα χάλια μας. Αν όμως ναι, τότε θεωρώ πως δεν θα έπρεπε να περιμένουμε για κάποιο ‘κοσμογονικό γεγονός’ (π.χ. την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την αναθεώρηση του Συντάγματος ή την σύσταση ενός νέου κόμματος) πριν σταματήσουμε να υποστηρίζουμε με τη ψήφο μας τα κόμματα που εδώ και τριάντα χρόνια επαναπροσδιορίζουν τον όρο ‘κακή διακυβέρνηση’.

    Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα εαν περισσότεροι έλληνες που δεν συμφωνούν και δεν εκτιμούν ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε τη ΝΔ αλλά εξακολουθούν να ψηφίζουν το ένα ή το άλλο, συνειδητοποιούσαν πως μεγαλύτερα ποσοστά στα μικρότερα κόμματα θα περιόριζε — έστω και περιθωριακά — με οργανικό τρόπο τη παρακμή και θα άνοιγε τον δρόμο για αλλαγή στο πολιτικό τοπίο της χώρας. Η ψήφος στα μικρά κόμματα της χώρας αυτής θα επιβεβαίωνε πως η δημοκρατία ΔΕΝ τελείωνει την ημέρα των εκλογών, πως ο εκλεγμένος είναι παρα ταύτα υπόλογος και όχι παντοκράτορας. Ίσως εν καιρώ επέτρεπε σε περισσότερους αξιόλογους ανθρώπους να εισέλθουν στη πολιτική (σημ. επέλεξα συνειδητά τους ‘ανθρώπους’ αντί των ‘κομμάτων’).

    Πιστεύω πως η επιβεβλημένη ψήφος στα δύο μεγάλα κόμματα από ανθρώπους που τα ψηφίζουν μόνον και μόνον για να αποτρέψουν το ένα από τα δύο να εκλεγεί επειδή βρίσκεται (σε κάποιο θεωρητικό και εν πολλοίς συμβολικό επίπεδο) στον αντίποδα της ιδεολογικής τους θέσης, έστω κι αν και τα δύο τους είναι απεχθή, αποτελεί τη χαριστική βολή στην δημοκρατία: η ψήφος στερείται σημασίας, η εκλογή στερείται σημασίας. Κι γι’αυτό πρέπει να αποτραπεί.

  3. Rodia says:

    Επιτέλους! Εξαιρετικό ποστ. Συγχαρητήρια :-)

  4. ο δείμος του πολίτη says:

    Πολύ καλό κείμενο. Βέβαια, αφήνεις έξω το γεγονός ότι ο δικομματισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο που συντηρεί τις δυτικές “δημοκρατίες” και αποτρέπει το λαό από ριζοσπαστικότερες δημοκρατικές πραγματικά λύσεις. Είναι μία μελετημένη -μέσα στο ιστορικό διάβα- πολιτική κίνηση που επιτρέπει σε “δημοκράτες” να ελέγχουν τη μοίρα μας μέσα από ρουσφέτια και εξαγορά συνειδήσεων (και ισχύει σε όλο τον κόσμο, απλά εδώ το βλέπουμε και το ζούμε).

  5. cosmix says:

    @Ροδιά: Ευχαριστώ πολύ!

    @δείμο του πολίτη:

    Πρώτα απ’όλα σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Βέβαια, αφήνεις έξω το γεγονός ότι ο δικομματισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο που συντηρεί τις δυτικές “δημοκρατίες” και αποτρέπει το λαό από ριζοσπαστικότερες δημοκρατικές πραγματικά λύσεις.

    Αν και δεν είναι το βασικό αντικείμενο με το οποίο καταπιάνομαι στο παραπάνω κείμενο, δε πιστεύω πως αφήνω απ’έξω την ύπαρξη του δικομματισμού διεθνώς. Αντιθέτως, αν διαβάσεις ίσως προσεκτικότερα το κείμενο θα δείς πως αναφέρω κάποια παραδείγματα χωρών όπου δεσπόζει ο δικομματισμός, με την σημαντικότατη διαφορά ότι το πολιτικό σύστημα στις χώρες αυτές ενδογενώς μετριάζει τις εξουσίες των εκλεγομένων, διαμοιράζωντας τες ανάλογα.

    Επιπλέον, ο δικομματισμός, παρ’ότι διεθνές δεν είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Υπάρχουν αρκετές χώρες όπου ο δικομματισμός δεν έχει ιστορικά θέση στο κοινοβούλιο τους, αλλά οι ψήφοι, για ιστορικούς ή/και άλλους λόγους, διανέμονται πολύ πιο ομοιόμορφα σε πλήθος κομμάτων που υποχρεωτικά συμβιβάζονται/συνεργάζονται/αλληλοελέγχονται.

    Τέλος κι ενώ — είμαι βέβαιος πως είναι πασιφανές — θεωρώ πως ο δικομματισμός, ιδιαίτερα όπως υφίσταται στη χώρα μας, χωρίς αμφιβολία δηλητηριάζει τη δημοκρατία και κατ’επέκταση και την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης, δε θα έφτανα στους ακραίους χαρακτηρισμούς τους οποίους εκφράζεις. Εαν συζητήσουμε σε θεωρητική βάση, φιλοσοφώντας τα θετικά και αρνητικά του πολιτικού συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τότε θα μπορούσες ακόμη και να ισχυρισθείς πως η ύπαρξη των κομμάτων αυτών καθεαυτών αποτελεί “πολιτική κίνηση που επιτρέπει σε “δημοκράτες” να ελέγχουν τη μοίρα μας μέσα από ρουσφέτια και εξαγορά συνειδήσεων”. Και όσο παρέμενες στο θεωρητικό επίπεδο ίσως να είχες κάποιο δίκιο καθ’ότι μπορείς έυκολα να παραβλέψεις/αγνοήσεις τις πιο ‘βαρετές’ — αλλά συνάμα και σημαντικές — διαστάσεις του προβλήματος.

    Όταν όμως προσδοκείς να σκιαγραφήσεις μια πιο πραγματιστική (βλ. ριζωμένη στο υπάρχον σύστημα) προσέγγιση που ίσως έπειθε κάποιους από τους συμπολίτες σου να μη ψηφίσουν κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα ή λευκό/άκυρο στις επερχόμενες εκλογές, τότε σχόλια όπως το δικό σου είναι απαγορευτικά — ελπίζώ να βλέπεις το γιατί. Επιφυλάσσομαι για σχόλιο/άρθρο σχετικά με τη θεωρητική διάσταση που εγείρεις στο σχόλιο σου (έστω και καθυστερημένα) σε μελλοντικό χρόνο.

  6. atma says:

    Επιστρέφω σε αυτό το ενδιαφέρων post διαβάζοντας με ενδιαφέρων τα comments. Ο δείμος του πολίτη έχει δίκιο, το “ρουσφέτι” είναι το πιο δυνατό όπλο που διαθέτουν τα δύο κόμματα “μεγάλα” κόμματα στην Ελλάδα. Αλλά και η έλλειψη ηγετικών μορφών είναι πασιφανείς στην Ελλάδα.
    Εξακολουθώ να θεωρώ την Ιταλία κακό παράδειγμα και τους συνασπισμούς κυβερνήσεων αρνητικούς ως προς την λήψη καινοτόμων αποφάσεων ή την δημιουργία καινοτόμων νομοσχεδίων. Από όσο έχω δει στην Ιταλία και στην κυβέρνηση του Prodi (κι όχι μόνο) είχε μόνο αρνητικές προεκτάσεις αυτός ο τρόπος διακυβέρνησης. Η Γερμανία είναι καλό παράδειγμα αλλά, πιστεύω ότι η Ελλάδα ως νοοτροπία είναι πιο κοντά στην Ιταλία.

{Ping,Track}backs

Have your say.

Write in the language of the post. Comments are meant to encourage on-topic discussion. For general comments, observations, complaints (e.g. about the site), you can use the form found in the Contact page. Make sure you've read the Terms of Use before commenting.

Comments Feed for this post Comments Feed for this entry.

DigitalOcean. Affordable, Fast, SSD VPS