Η ευθύνη των μηχανών αναζήτησης (και κατ’επέκταση των aggregators, καθ’ότι και αυτοί τελούν παρόμοιο έργο) είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και επίμαχο θέμα που εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί και που όμως μέχρι σήμερα δεν είχα σχολιάσει μέσω του cosmix.org.

Η χθεσινή ανακοίνωση του Νίκου Δρανδάκη στο Nylon σχετικά με μια καταγγελία πιθανώς παράνομου περιεχομένου και απαίτηση αφαίρεσής του από το sync από τρίτο πρόσωπο επανέφερε στο προσκήνιο την υπόθεση του blogme.gr για πολύ κόσμο και αποτέλεσε την αφορμή που μάζεψα κάποιες σημειώσεις μου από πέρυσι και έγραψα αυτό το άρθρο.

Φαντάζομαι πως οι τακτικοί αναγνώστες του cosmix.org, έχουν ακουστά την υπόθεση του blogme.gr. Για όσους πιθανόν δεν την γνωρίζουν ακολουθεί μια σύνοψη: Η περίπτωση του blogme.gr είναι σχετικά γνωστή τόσο εντός όσο και εκτός της κοινότητας αυτών που παρακολουθούν, από κοντά ή μακριά, τα ελληνικά blogs. Προ περίπου ενάμιση έτους ο ιδιοκτήτης του blogme.gr, ενός εκ των ελληνικών aggregators, εναν δικτυακό τόπο δηλαδή που με αυτοματοποιημένο τρόπο συλλέγει και παραθέτει συνδέσμους σε δημοσιεύσεις από blogs, μηνύθηκε από άγνωστο (αργότερα έγινε γνωστή η ταυτότητα του μηνυτή — ήταν ο, σχετικά δημοφιλής σε χιλίαδες τηλεθεατές συμπολίτες μας τρίτης ηλικίας καθώς και αρκετούς άλλους αμφίβολης νοημοσύνης, βιβλιοπώλης/τηλεπωλητής/’μυθιστοριογράφος’ Δημοσθένης Λιακόπουλος) καθώς συμπεριελάμβανε στα blog που παρακολουθούσε ένα σατυρικό — προς το πρόσωπό του — blog.

Ίσως λόγω — των απαράδεκτων, — λαθών του εισαγγελέα σχετικά με τον τρόπο που διαχειρήστηκε την υπόθεση τότε (π.χ. την σύλληψη του κ.Τσιπρόπουλου και τη κατάσχεση του προσωπικού υπολογιστή του) καθώς και τη σειρά αναβολών που πήρε η δίκη έκτοτε, δημιουργήθηκε ένα ανάμεικτο κλίμα φόβου, ανασφάλειας και μετρημένης ελπίδας εντός και εκτός των ελληνικών blogs: μια καταδίκη του blogme.gr, όσο απίθανη κι αν αυτή ήταν, θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που ελληνικός δικτυακός τόπος, και δη ουσιαστικά μια μηχανή συγκέντρωσης πληροφοριών από ελληνικά site (έστω blog για τους σχολαστικούς), αποτελούσε πιθανό αποδέκτη νομικών κυρώσεων για το έργο του.
»

Philips has been an electronics pioneer for many decades and while it has recently been facing stiff competition from newcomers from Asia, there are still some signs of innovation in some of its products.

Light Emitting Diode (LED) lighting is one of the main candidates as a worthy successor of the incandescent bulb as the main source of artificial light. Its currently more popular competitor, fluorescent lighting, as used in traditional tube bulbs and the more recent Compact Fluorecent Lamps (CFL), while energy efficient, is marred by several drawbacks: bad quality light, difficulty in dimming, awkward designs/large footprint.

LED lighting on the other hand provides excellent colour quality, has a very small footprint and is increasingly becoming more powerful, cheaper and much more efficient than before. It has seen extensive use both for decorative and ambient lighting outdoors. Philips has been one of the leading companies providing lighting solutions based on LEDs, after its acquisition of Lumileds, formerly a joint venture with Agilent Technologies (the erstwhile R&D divison of Hewlett Packard). LED lighting is expensive and requires careful design as the LEDs are typically not as powerful as any of the alternatives. They are also comparatively maintenance-free — LEDs have a very, very long life.

While there have been several industrial/commercial projects that employ LEDs in lighting landmarks, bridges, buildings etc. worldwide, as well as extensive use in breaking lights for vehicles or traffic lights among other industrial uses, there has been relatively little penetration of LEDs in home-lighting.
»

Παρακολούθησα εχθές το βράδυ με αρκετό ενδιαφέρον τη συνέντευξη που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, υποψήφιος πρόεδρος του Συνασπισμού. Η συνέντευξη αυτή αποτελεί σημείο σταθμό για τα ελληνικά δεδομένα. Και αυτό όχι λόγω του εν λόγω πολιτικού, όχι λόγω των απαντήσεων που έδωσε, όχι λόγω των ερωτήσεων που του ασκήθηκαν αλλά επειδή αποτελεί απτή απόδειξη πως η κοινωνία είναι ικανή, δίχως οποιαδήποτε συμμετοχή, εξάρτηση ή υποστήριξη εμπορικών, αδιαφανών οργανισμών — όπως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δίχως την προηγούμενη διασυμβούλευση ‘ειδημόνων’ επικοινωνίας, δίχως προκαθορισμένες ερωτήσεις ή ‘κόκκινες γραμμές’.

Απέδειξε, εν ολίγοις, πως εαν πραγματικά το θέλουμε, είμαστε ικανοί, ως κοινωνία, να εκδημοκρατίσουμε το — σαφώς πάσχον — πολίτευμα μας, ξεκινώντας από τη ρίζα: τους πολιτικούς. Μέσω αυτοοργανωμένων, διαφανών, ανοιχτών συνεντέυξεων, δίχως διαφημίσεις, καλοχτενισμένους και καλοντυμένους δημοσιογράφους να ‘χαϊδεύουν’ τα αυτιά των πολιτικών, δίχως χρονικά όρια λόγω ‘τηλεοπτικού χρόνου’. Δίχως ‘καλής ποιότητας’, καλοστημένων ‘ακριβών’ στούντιο. Μέσω συμμετοχής του κόσμου. Και γιατί όχι, μέσω διαδικτυακών debates.

Η χθεσινή συνέντευξη του Α. Τσίπρα από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη δεν ήταν ιδιαίτερα ‘επαγγελματική’. Ο πρώτος έβρισκε ευκαιρίες να φλυαρήσει, ο δεύτερος συχνά δε κατάφερνε να ελέγχει τον ρυθμό της συνέντευξης. Η ζωντανή μετάδοση είχε ελάχιστη σημασία, δεδομένης της περιορισμένης συμμετοχής των ακροατών. Ο χρόνος, παρ’ότι αρκετός, ήταν ίσως τελικά λίγος — και με βεβαιότητα θα ήταν απολύτως ανεπαρκής εαν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο και όχι προ της εκλογής του προέδρου ενός μικρού κόμματος.
»