Yesterday a story about Apple’s unauthorised logging of timestamped location data on iPhones running iOS 4.x versions of the system software was published in several articles in technical and mainstream media worldwide. This is important, not only because of the ubiquity of location-based services available to consumers worldwide and the significance of location in safeguarding the privacy of individuals, but also because of the differences in legislation in different regions, the lack of transparency in the organisations that do gather data and the complete ignorance of those users whose data is being collected both with respect to the fact itself and the uses that they undergo.

When we first introduced AthensBook, in early 2009, we went through the ‘hassle’ of researching (with the assistance of a small legal team that advise us on legal issues) the whole topic of privacy and location in Greece and the European Union. We also observed what manufacturers, be it hardware or system software, do. To our surprise we realised the following:

• Manufacturers implicitly (and, in some cases, explicitly) ask for the users’ permission to use their location for one reason or another. Google, in its Android operating system, for example, asks for the user’s consent when he or she tries to enable Wifi/Cell-ID-based positioning. The message states that the service will anonymously gather data even when no applications make use of location services. This is Google’s way of maintaining and improving its cell triangulation and BSSID databases, important features of most modern smartphones that vastly accelerate the process positioning and, along with A-GPS, provide extremely accurate location data that would be impossible with off-line GPS devices of that size and power profile. There is no guarantee on what the company will do with the data, of course.
• People have no idea that this is happening, in most cases. We’ve had Android users ask us about the data AthensBook gathers from its users and seeming very concerned about their location being ‘sent’ to a remote server. Those same people were totally oblivious of the kind of data Google is gathering from their devices all the time, despite the fact that they agreed to it when they enabled location services on their phone.
• People are most likely to trust large corporations and be wary of smaller startups making use of location data, even if the latter have a published, clear and transparent privacy policy and terms of use.
• Even within the EU there are varying levels of legislative control over how location is classified and what can application service providers can do with it.

There seems to be widespread ignorance among the population about what their devices can do, what the companies that manufacture and sell them do with their data and what applications do. It is easy to agree to a long text titled ‘Terms of Use’ or ‘Privacy Policy’ without reading it, but most of the time people are totally clueless about their rights and whether they have voluntarily gave them up when they agreed to use Google’s or Apple’s latest and greatest gadget.
»

Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, με το ADSL να γράφει μόνον έναν χρόνο ζωής στην χώρα μας, η Hellas On Line έκανε το αδιανόητο: πρόσφερε, μέσω του προγράμματος evoice, την δυνατότητα απόκτησης αριθμού αθηνών (213xxxxxxx) χωρίς πάγιο τέλος, βασισμένο σε SIP και με ιδιαίτερα ανταγωνιστικές χρεώσεις για αστικούς και υπεραστικούς προορισμούς.

Γνώρισα την υπηρεσία το φθινόπωρο του 2006, και έγραψα γι’αυτό λίγους μήνες αργότερα. Από το 2006, μόλις δυο χρόνια μετά την έναρξη του προγράμματος, ήταν σαφές πως η HOL δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις υπηρεσίες VoIP. Ήταν η εποχή που όλοι οι πάροχοι παπαγάλιζαν το double (και μερικές φορές το triple) play, ενώ η μισή Ελλάδα δεν ήξερε καν τι είναι το ADSL και η υπόλοιπη καταριόταν τις πανάκριβες τιμές, την κακή απόδοση και το απαρχαιωμένο δίκτυο.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ΕΕΤΤ, ο ΟΤΕ και οι ‘εναλλακτικοί’ ομαλοποίησαν τις διαδικασίες φορητότητας, η αγορά ‘ωρίμασε’, οι υπηρεσίες βελτιώθηκαν. Μπορεί, στα μάτια ενός αδαούς, πολλά από τα πλεονεκτήματα μιας VoIP σύνδεσης να μην είχαν τόσο νόημα, στην εποχή των απεριόριστων κλήσεων, των φθηνών τιμών για διεθνείς κλήσεις και τους ‘γρήγορους’ χρόνους φορητότητας, όμως στην πραγματικότητα η πρωτοπορία της HOL με το eVoice στα μέσα της περασμένης δεκαετίας είχε τεράστιο νόημα τόσο οικονομικό όσο και εμπορικό· ήταν, δυστυχώς, κάτι που η HOL ως εταιρία ουδέποτε κατάλαβε ούτε αξιοποίησε όπως μπορούσε: ήδη από το 2006 ήταν σαφές πως το eVoice αποτελούσε μια ξεχασμένη υπηρεσία, ένα αποτυχημένο, θαραλλέο ίσως, ‘πείραμα’ που λειτουργούσε στο αυτόματο. Η εταιρία δεν έκανε καμία προσπάθεια διευκόλυνσης των πελατών της έτσι ώστε να κάνει την υπηρεσία ελκυστική. Για παράδειγμα, ήταν απίστευτα δύσκολο το να προπληρώσει κανείς ένα ποσό έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει κλήσεις μέσω της σύνδεσής eVoice, όταν — σήμερα — εταιρίες όπως η viva έχουν κάνει την διαδικασία παιχνίδι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, πέραν της βλακείας, για τον οποίο αυτό δε θα μπορούσε να το είχε κάνει και η HOL πριν από τέσσερα χρόνια.

Πριν από λίγες ημέρες η εταιρία ενημέρωσε και τους τελευταίους συνδρομητές της υπηρεσίας πως αυτή έφτασε στο τέλος της και πως αν θέλουν, μπορούν να μεταφερθούν σε κάποιο από τα υπόλοιπα προγράμματα της HOL ή να μεταφέρουν τον αριθμό τους σε κάποιον άλλο πάροχο. Η αντιμετώπιση της υπηρεσίας από την εταιρία μπορεί ποτέ να μην ήταν η πρέπουσα, αλλά το τέλος της προδίδει άγνοια βασικών εμπορικών κανόνων και έλλειψη επικοινωνιακών ικανοτήτων: δεδομένου του ότι η υπηρεσία λειτουργούσε τόσο καιρό και εξυπηρετούσε, έστω και στον μικρό βαθμό που της επέτρεπε η HOL να λειτουργεί, κάποιους συμπολίτες μας, πόσο δύσκολο θα ήταν για μια εταιρία του μεγέθους της HOL να αρχίσει να χρεώνει ένα μικρό πάγιο, ακριβώς όπως κάνουν τόσες άλλες εταιρίες παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης της προαναφερθείσας viva (ένα πάγιο της τάξεως του €1 μηνιαίως), επιτρέποντας σε αυτούς τους πελάτες τους να διατηρήσουν τον αριθμό τους και αποκομίζοντας κάποιο οικονομικό όφελος. Αν δε, το συνδύαζε με έναν μηχανισμό ηλεκτρονικών πληρωμών (‘απλά’ πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα εν έτει 2011) όπως π.χ. πιστωτική κάρτα, paypal, ηλεκτρονικός κωδικός μέσω τραπέζης, είμαι σίγουρος πως όχι απλώς θα κατάφερνε να διατηρήσει τους υπάρχοντες πελάτες της αλλά θα τους αύξανε εντυπωσιακά.

Την εποχή που όλοι, ιδιώτες και επιχειρήσεις, επιθυμούν την απεμπλοκή του λογικού από το φυσικό, την απεξάρτηση από την φυσική ‘γραμμή’, την γραφειοκρατία, την εποχή που η ικανοποίηση πρέπει να είναι στιγμιαία και η αναμονή απαράδεκτη, που όλοι επιλέγουν το διαδίκτυο για την επικοινωνία τους, την εποχή που το Skype δεν είναι μια τεχνολογική περιέργεια, αλλά mainstream τρόπος επικοινωνίας, το να καταργείς μια υπηρεσία VoIP που έφτιαξες πριν την εποχή της (αντί να τη βελτιώνεις και να την επαυξάνεις) και να προσπαθείς να πουλήσεις παλιομοδίτικες υπηρεσίες ‘φορητότητας’ και πακέτα double play σε ανθρώπους που κατά πάσα πιθανότητα ήδη τα έχουν, φαντάζει τουλάχιστον αφελές. Και δυστυχώς, τόσο η HOL όσο και οι περισσότεροι πάροχοι στην χώρα μας, δεν έχουν καταλάβει πως ο καθένας μας χρειάζεται ΜΙΑ σύνδεση, μια γραμμή, μια υπηρεσία double ή triple play, αλλά δεκάδες υπηρεσίες πάνω από αυτές. Η σύνδεση στο διαδίκτυο είναι η μοναδική υποδομή πάνω στην οποία θέλει, μπορεί και απαιτεί να μπορεί να κάνει ο καθένας μας τα πάντα.

It must have been sometime near mid-December when I first actually saw and used — albeit briefly — a Nexus One. A Googler, the owner, graciously let me use it for a bit after receiving it as part of the Google corporate gift that the device got — more a publicity stunt rather than an actual trial in my opinion. More encounters with the phone, again owned by friends or acquaintances working for Google, let me get a clearer look at what widely became an online sensation over the holiday season, generating too much buzz, well before sites like techcrunch, gizmodo, engadget et al. started publishing early, unofficial reviews.

And what I saw was good, even great in some respects, although far from what Google tries to make it seem. The Nexus One is far from just another smartphone; it is a message and a demonstration. A message from Google to the telcos, that the company is seeking a departure from the status quo. A demonstration, to everyone, but mostly perhaps to manufacturers, and Google’s competitors, that the platform, in this crucial moment where expectations are high and the mindshare is there and the spotlight is on them, of the standard that Google is seeking with regards to device design and also regarding the control it has on the software that runs on those devices.
»

It should be no surprise that Verizon would invest in Android, given the onslaught that AT&T’s exclusivity with the iPhone has brought to everyone, despite the fact that Verizon’s network is superior to AT&T’s, the fact that it has a number of popular handsets and services etc.

And while Europe remains the place where mobile telephony reigns, it is the United States and Asia, with HTC, Apple and Google providing great next-generation devices and Nokia — the reigning king — becoming increasingly irrelevant where it matters: profits, mindshare and innovation.

The new Motorola Droid, a phone launched by Verizon and developed in collaboration with Motorola and Google as its own ‘iPhone killer’ is the first to feature Android 2.0 and a seemingly powerful device in terms of hardware features. Expected to be using the same CPU family as the iPhone 3GS and the Palm Pre, an ARM Cortex A8 processor and most probably the powerful OMAP3430 by Texas Instruments, the Droid features a high-resolution display and an assortment of features that puts its firmly in N900 territory and far exceed those of the iPhone 3GS. That’s as far as the hardware is concerned, because in the software realm things are so much better than Nokia’s half-baked, joke of an environment and network platform (Ovi). Even before launch, the Android platform is rapidly gaining ground in terms of application availability; with its modern APIs and evolving feature-set make it a great adversary; software matters as the iPhone has demonstrated, with its superior UI and the vast library of applications — more than 85,000 of them as of late September 2009, a massive number compared to 10,000 for the Android and only 2,000 for the BlackBerry.

So how is the Motorola Droid going to compare with the iPhone, the BlackBerry (especially the latest Storm 2) and the competing Android offerings by other manufacturers? I guess it’s going to do pretty well in the United States, especially if Verizon holds its on in terms of marketing and sales. To me ‘Droid’ looks retro. Typical of the stuff that I’m used to seeing from Motorola; this doesn’t necessarily mean that the device is bad and I would refrain from passing judgement about its appeal until actually using one.
»

Μια φορά και έναν καιρό…

Πριν από λίγο καιρό στο podcast που κάνουμε σε ημι-σταθερή βάση με τον Παναγιώτη, τον Γιώργο, τον Αστέρη τον Δημήτρη και εκλεκτούς προσκεκλημένους, μιλούσαμε για mobile internet. Από τη συζήτηση δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει το iPhone, μια συσκευή που ανεξάρτητα από τα δικά της πλεονεκτήματα έφερε σημαντική ώθηση στο mobile internet σε όποια αγορά κι’αν μπήκε, αλλού μεγαλύτερη και αλλού μικρότερη.

Έτσι έγινε και στην Ελλάδα, και εκεί που τα ΜΒ για data plans στο κινητό μετρώνταν σε δεκάδες, την ίδια τάξη μεγέθους δηλαδή με τα ευρώ που πλήρωνε κανείς για να τα αποκτήσει, ήρθε (αρχικά) η Vodafone και έδωσε φθηνό, άφθονο mobile internet σε όσους έπαιρναν iPhone. Παράλληλα όλες οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας στη χώρα μας, έκαναν — όπως κάνουν πάντα — ενοχλητικά κακαίσθητη διαφήμιση για το mobile internet ανεξάρτητα τηλεφώνου, δηλαδή μέσω dongles το οποίο χαρίζουν με την αγορά ‘προγράμματος’ (βλ. συμβολαίου) σε κόστη που ξεκινούν από 30 ευρώ μηνιαίως και ανεβαίνουν ανάλογα με τον επιθυμητό όγκο δεδομένων.

Φυσικά το 3G δίκτυο της Vodafone, αλλά και των υπόλοιπων, στην Αθήνα (και πόσο μάλλον εκτός αυτής) είναι μέτριο (στη καλύτερη), όπως θα διαπιστώσει οποιοσδήποτε περάσει έστω και λίγες ημέρες σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, αλλά το ‘αργό’, φθηνό και άφθονο internet μέσω μιας συσκευής όπως το iPhone σίγουρα είναι καλύτερο από την έλλειψη αυτού ή τις χρεώσεις που ξεπερνούσαν σε κάποιες περιπτώσεις το 1 ευρώ το MB.

Όλα καλά λοιπόν για τη πρώτη χρονιά του iPhone 3G, οι εταιρίες πουλούσαν τα dongles τους και τα συμβόλαιά τους ενώ παράλληλα η Vodafone και η Cosmote πουλούσαν το iPhone.

Κοινή Χρήση

Ήρθε λοιπόν, πριν από κάποιες εβδομάδες (για το ευρύ κοινό), το iPhone OS 3.0, η τελευταία και πλέον ισχυρή έκδοση του λειτουργικού αυτής της θαυμάσιας συσκευής. Και μαζί με τα πολλά καλούδια που έφερε, έφτασε και το Internet Tethering, ελληνιστί ‘Κοινή χρήση Internet’ (σίγουρα πάλεψαν πολύ στην Apple πριν χάσουν τη μάχη με τη μετάφραση), δηλαδή το ‘μοίρασμα’ της σύνδεσης του τηλεφώνου με άλλες συσκευές (βλ. υπολογιστές) μέσω USB ή Bluetooth. Φυσικά τέτοια πράγματα τα κάνουν τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα που κοστίζουν όσο το iPhone, όμως δύσκολα θα βρεί κανείς τόσο εντυπωσιακά πακέτα δεδομένων (πλέον υπάρχουν βέβαια αρκετά συμπαθητικά πακέτα για μη-iPhone συσκευές. Είπαμε, προκαλεί αλλαγές στην ευρύτερη αγορά αυτή η συσκευή).

»