Tag culture

On Remote Working

My interest in remote working dates from the early 2000s, when I got my first broadband connection at home, or rather at what was my “home“ at the time, Imperial College London’s postgraduate accommodation at Clayponds Village located next to Gunnersbury Park in west London. Clayponds was a very interesting place, with a great atmosphere […]

Οδεύουμε προς μια έντονα συγκρουσιακή κοινωνία.

Συμβολικό, ίσως σχεδόν λυρικό σε σημεία κι'όμως τόσο ακριβές. Το άρθρο της Tασουλας Kαραϊσκακη στην Καθημερινή σκιαγραφεί την ολοένα εντονότερη εθνικιστική, μισαλλόδοξη κοινωνία στην οποία ζούμε. Μια κοινωνία που αποτελείται από ομάδες που αγνοούν πως να συμβιώσουν μεταξύ τους, που στερούνται τους θεσμούς και τη πολιτισμική κληρονομιά που θα τους επέτρεπε να προοδεύσουν μαζί. Μια κοινωνία που --- σαφώς --- οφείλει να 'μάθει' γρήγορα και να αλλάξει εαν πρόκεται να επιβιώσει.

Objectified (2009)

Having seen Helvetica, I can't wait for Objectified to come out in a few months time. If you're one of those enjoying (industrial) design, appreciating usability, but demanding æsthetics, this movie is probably for you too. Sadly, I doubt it's going to be in any cinemas in Hellas, given that there aren't any arthouse movie theatres around here, really.

Περι της Ελληνικής Δημοσιογραφίας

Με αφορμή την ανακοίνωση για το κλείσιμο της Athens News στις αρχές του μήνα αποφάσισα να γράψω για την δημοσιογραφία στην Ελλάδα. Μάλλον ιδιαίτερως ελάσσονος σημασίας ως δημοσίευμα, η ξαφνική διακοπή της έκδοσης της Athens News, μιας εφημερίδας που κυκλοφορούσε για 57 χρόνια, θαρρώ πως προδίδει μια γενικότερη τάση που αργά ή γρήγορα θαρρώ πως […]

Πολιτιστική Κληρονομιά, 'Πειρατεία' και ΟΠΙ

‘Άκουσα’ από το blog του Ματθαίου Τσιμιτάκη την (ηχητική) συνέντευξη της διευθύντριας του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, κα. Ειρήνη Σταματούδη, τόσο σχετικά με το ζήτημα της πειρατείας όσο και σχετικά με το ζήτημα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της διαφύλαξης των πνευματικών δικαιωμάτων. Υπάρχουν διάφορα σημεία που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικά και άξια συζητήσης και τα οποία, αν […]

The Big Bang Theory

Several months after the writers' strike interrupted it, TBBT is back and it's turning out to be one of the funniest satires of contemporary geek culture ever to grace mainstream TV.

Charlie says 95, Ars says 50. Well, I say 30.

The lunacy of extended copyright and patent terms, the most threatening aspect of modern society with regards to freedom of information, progress, innovation and business comes to Europe, courtesy of Mr. Charlie McCreevy, the EU's Internal Market Commissioner. What Mr. Creevy seems to completely ignore is that the European Union is a completely different market and a different socio-political entity to the U.S., where extended copyright terms are already in place and the patent hell has already resulted in a vastly diminished cultural output1. And while in the United States there's increasing concern among academics, lawyers and even corporations (with the exception of the few colossal ones that stand to benefit) regarding the country's IPR legislation, many of the corporations controlling cultural output globally are European and would certainly like to see things change in Europe too. Given the radical change that the music 'industry' has been facing in the past decade, a proposal for the extension of the copyright term for music to 95 years by Mr. Creevy seems like a thinly concealed attempt by panicked record companies to hang on to whatever legislative vehicles are available to them in order to conserve a flawed and harmful (for everyone, but them) status quo. If anything, the copyright term should be reduced and should be accompanied by an overhaul of the intellectual property rights mechanism that --- to this day --- keeps musicians from enjoying the wealth that they deserve by forcing them to share the vast majority of the profits of their work with dozens of intermediaries, IPR management, marketing and promotional companies (the 'industry').
  • The main argument here is that with a more liberal legislative framework governing intellectual property in the United States, the cultural output of value, other things being equal, would be considerably higher to what it is under the dominance of a handful of multinationals and the unabated commercialisation of the main forms of art.

SHARE – It's Fair.

Ευρωπαϊκή 'αντεπίθεση', τουλάχιστον επικοινωνιακά, στην ολοένα εντονότερη πίεση που αρκούν οι, μετρημένοι στα δάκτυλα, κολοσσοί της βιομηχανίας μουσικής και κινηματογράφου. Είναι ενδιαφέρον πως ενώ στην Ελλάδα ουσιαστικά τώρα αρχίζει μια συζήτηση σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο που επιθυμούμε σχετικά με την ανταλλαγή πολυμέσων μέσω διαδικτύου (και ειλικρινά ελπίζω πως θα υπάρξει ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου και θα αποτραπεί μια σκιώδης διαδικασία θέσπισης νομοθεσίας τύπου DADVSI κεκλεισμένων των θυρών), στην Ευρώπη η έκφραση υπερ της ανταλλαγής ψηφιακού περιεχομένου πολυμέσων δικτυακώς μεταξύ φίλων έχει αποκτήσει τη δική της πολιτική πλατφόρμα τόσο εντός μεμονωμένων εθνικών πολιτικών σχηματισμών (βλ. τα 'Πειρατικά΄ Κόμματα Σουηδίας, Γερμανίας και Αυστρίας μεταξύ άλλων) όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο από τους Πράσινους. Πολλοί ίσως βιαστούν να κατακρίνουν τόσο τις προσπάθειες αυτές όσο και τα κόμματα ως ακραία. Κι όμως, όσο ακραίες και παράλογες κι αν φαντάζουν σε κάποιους οι θέσεις των πολιτικών αυτών κομμάτων, τόσο υπερβολικές, άδικες και απεχθείς είναι οι ολοένα εντονότερες προσπάθειες της βιομηχανίας να ελέγξει που, πώς και πότε ο καταναλωτής θα απολαύσει την μουσική ή ταινία που έχει αγοράσει, καθώς και ο τραγικός τρόπος αντιμετώπισης της τέχνης, αυτών που την δημιουργούν, αλλά και της σημασίας της για τον πολιτισμό. Μια σαφώς πιο διασκεδαστική --- όμως μάλλον λιγότερο αποτελεσματική --- σάτυρα του γνωστού trailer της MPAA, από το Βρετανικό 'The IT Crowd' μπορείτε να βρείτε εδώ.

DRM, privacy, the way the net is turning out to be!

Well, I have managed to correlate several – seemingly unrelated – things again to my own surprise. Think for a sec. about the way the unipolar governing of the world by — currently — the US, personal freedom/privacy, the power provided to the world by electronics and computing. I just watched Colossus: The Forbin Project, […]

Ingmar Bergman Tribute at the NFT

I keep reminding myself of this, but end up not going; I've been saying I'll go since early January. Ah, time flies. Anyway, Bergman seems to be one of those directors that performed best in their earlier works. (Okay okay, that happens with most people, but that's not really what I meant) From the few movies of his I've seen, it is my impression that he would like to be much more profound and rebellious in his works, but was too restricted by the much more conservative society and movie making of the 50s, as opposed to the much more liberal and pleonastic society of the later decades and today. I can't seem to avoid relating his restrained, but magnificent filmmaking in the 'Smultronstället' (1957), as opposed to the explicit and (rather) pointless photography of, say, "Aus dem Leben der Marionetten" (1980). Well, hopefully I'll find something good in the NFT this week.