Η ουσιαστική παρακμή της NASA άργησε να φτάσει στη συνείδηση του κόσμου, παρά το γεγονός πως μετά το καλοκαίρι του 1969 και τη προσσελήνωση του Απόλλο 11, το ενδιαφέρον, τόσο του κοινού όσο και των πολιτικών που ενέκριναν ή απέρριπταν έργα και ερευνητικά προγράμματα, που ουσιαστικά καθόριζαν τη πορεία της υπηρεσίας περισσότερο από οποιαδήποτε επιστημονική ή τεχνολογική ανακάλυψη, ελαχιστοποιήθηκε, ίσως περισσότερο από ποτέ.

Η εμφάνιση του διαστημικού λεωφορείου στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μια φαινομενικά καινοτόμα κίνηση που θα άνοιγε τον δρόμο για τη συχνότερη, ευκολότερη και προ πάντων φθηνότερη, συστηματική μεταφορά ανθρώπων σε τροχιά και — γιατί όχι — σε γειτονικού προορισμούς όπως η σελήνη πρακτικά αμαυρώθηκε από σειρά ατυχημάτων και προβλημάτων και τη τραγική έλλειψη κεφαλαίου. Ας σημειωθεί πως μετά τη καταστροφή του Challenger το 1986, η μετέπειτα καθήλωση του ‘στόλου’ μέχρις ότου τα αίτια διαλευκανθούν κόστισε αρκετά τόσο στη NASA όσο και στη σημασία του διαστημικού προγράμματος γενικότερα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα σημαντικά προβλήματα του γνωστού διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble (HST) το 1990, που πήρε τρία περίπου χρόνια μέχρις ότου διορθωθεί από αστροναύτες. Το πρόγραμμα Mars Surveyor ’98 αλλά και η καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου Columbia το 2003 ήταν επίσης ψυχοφθόρα για την υπηρεσία αλλά και βασικός παράγοντας επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων αλλά προ πάντων των βασικών, ήδη εν εξελίξει, έργων της.
»