Προ κάποιων εβδομάδων ο Νίκος Σμυρναίος έγραψε στο blog του σχετικά με το ζήτημα της παρακολούθησης των συνδέσεων του διαδικτύου στα πλαίσια της προσπάθειας, τόσο κρατικών όσο και ιδιωτικών φορέων για τη μείωση της ανταλλαγής πνευματικών έργων μέσω του διαδικτύου. Σήμερα διάβασα από το blog του Ματθαίου Τσιμιτάκη ένα παρεμφερές άρθρο που παραπέμπει και εμπλουτίζει το πρώτο. Ας σημειωθεί πως ο Ματθαίος αναφέρει και ένα κείμενο γραμμένο από τον Νίκο Δρανδάκη, το οποίο παρ’ότι συναφές έχει σαφώς διαφορετική θέση και περιεχόμενο και το οποίο δε θα σχολιάσω εδώ.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Όταν διάβασα το άρθρο του Νίκου Σμυρναίου προβληματίστηκα. Η θέση μου σχετικά με την ΑΕΠΙ, τον ΟΠΙ, το copyright και τον επιχειρούμενο δαιμονισμό της μη-κερδοσκοπικής ανταλλαγής μέσων πνευματικής ιδιοκτησίας από τις μεγαλοβιομηχανίες των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης είναι γνωστή σε όσους διαβάζουν τακτικά τα κείμενά μου. Κατα συνέπεια συμφωνώ απόλυτα με και επικροτώ την δημοσιοποίηση της όποιας παράτυπης (πόσο μάλλον παράνομης) ενέργειας από τη πλευρά των εν λόγω οργανισμών και των εκπροσώπων τους σε κάποιο blog ή άλλο δημόσιο μέσο και τη προσπάθεια αποτροπής του στραγγαλισμού των ατομικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο μέσω αδιαφανών, αντικοινωνικών νομοθετικών ή άλλων κανονιστικών πράξεων.
»

Αναστάτωση έχει προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την έκφραση στο διαδίκτυο, ενδιαμέσω ενός γελοίου, τόσο νομικά, όσο και επιστημονικά ή ηθικά, νομοσχεδίου. Η αναστάτωση αυτή, πέραν της έκφανσης της στα ελληνικά ΜΜΕ (τα οποία δε παρακολουθώ και για τα οποία ακούω από φίλους) είχε ως αποτέλεσμα έναν σημαντικό όγκο σχετικών άρθρων στο διαδίκτυο — θα παραπέμψω στο κείμενο του Γιώργου από το Reality Tape που θεωρώ πως αξίζει τη προσοχή σας, αλλά συν τοις άλλοις είναι ιδιαίτερα πλούσιο στις παραπομπές που κάνει σε κάποια άλλα αξιόλογα άρθρα.

Η λογοκρισία στο διαδίκτυο, στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας (cf. μιας δικτατορίας όπως το Πακιστάν), έστω και στη περίπτωση μιας πολιτισμικά και κοινωνικά χρεωκοπημένης χώρας όπως η Ελλάδα, είναι τεχνικά και πολιτικά αδύνατη. Η εμμονή της κυβέρνησης με τα ‘blogs’ — πέραν από κατάχρηση της λέξης ‘blog’ και τη σπασμωδική, γελοία αντιμετώπισή της τεχνολογίας — προδίδει αμηχανία και δίνει συνέχεια στη μακρά παράδοση των ελληνικών κυβερνήσεων στο να εξευτελίζονται διεθνώς, αλλα συνάμα αποτελεί τρανή απόδειξη του πόσο ανήμπορη είναι η σημερινή κυβέρνηση στο να ανταπεξέλθει σε έναν κόσμο που η ελευθερία του λόγου έχει πάρει μια σαφώς ουσιαστικότερη έννοια από αυτή που είχε μέχρι σήμερα, σε έναν κόσμο που η ανωνυμία (ή η απουσία της) έχει και αυτή τη θέση της και επηρεάζει — δίνωντας ιδιάζον βάρος στην υπογραφή του εκάστοτε συγγραφέα — περισσότερο από ποτέ την αξία της πληροφορίας. Δείχνει την άρνησή της να δεχθεί πως η ελευθερία του λόγου συμπεριλαμβάνει και λαϊκίστικο τύπο, παραπληροφόρηση, μυθοπλασία, αλλά εν τέλει η αποδοχή τους οδηγεί στο οργανικό αλλά μη-συστημικό, ελεύθερο φιλτράρισμά τους. Δείχνει μια ανωριμότητα σε καμία περίπτωση πρωτόγνωρη αλλά σίγουρα θλιβερή και μια αντίδραση επιπόλαιη και αναποτελεσματική.
»

Εδώ και περίπου 40 ημέρες επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα των καμερών, των προσωπικών δεδομένων, της παρακολούθησης πολιτών από τις αρχές, τη νομιμότητα χρήσης οπτικοακουστικού περιεχομένου από τις κάμερες ρύθμισης της κυκλφοορίας ως αποδεικτικό στοιχείο κατα ατόμων. Είναι σαφές πως αφ’ενός ο παραγκωνισμός της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, τον υπεύθυνο φορέα λειτουργίας των καμερών κατα τη πορεία της 17ης Νοεμβρίου 2007, αφ’ετέρου η παραίτηση των μελών της Αρχής, μετέτρεψε το θέμα από την άνευ θεσμικής σημασίας επιθυμία της αστυνομίας και δήλωση ενός αναρμόδιου υπαλλήλου του κράτους σε μείζον ζήτημα εσωτερικής πολιτικής. Κι ενώ οι ευθύνες σίγουρα βαραίνουν ως επι το πλείστον τη κυβέρνηση, η στάση της Αρχής θα μπορούσε να ήταν ουσιαστικότερη. Μια καλή, αρκετά πλήρης αν και κάπως φλύαρη σε σημεία, κριτική της στάσης της Αρχής καθώς και παρουσίαση της πρόσφατης τροπολογίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης έχει ετοιμάσει ο e-lawyer εδώ. Αξίζει να τη διαβάσετε.

Το ζήτημα των καμερών μου φαίνεται κάπως τραγελαφικό για διάφορους λόγους: αφ’ενός θεωρώ πως η αστυνομία είναι ήδη γνώστης αρκετών εκ των ατόμων που πραγματικά προκαλούν σημαντικές υλικές ζημιές, όμως πολύ σπάνια καταφεύγει σε συλλήψεις, και όταν αυτό συμβαίνει οι συλλήψεις είναι ελάχιστες. Αφ’ετέρου, σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ως υφίσταται σήμερα, δηλώνω το εξής: ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς να βρεί διάφορα κλιπάκια από ελληνικές κάμερες παρακολούθησης του οδικού δικτύου που απεικονίζουν ατυχήματα ή ‘αστείες’ (τραγικές) παραβάσεις κατα περίπτωση. Σε αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις είναι εμφανή κάποια διακριτικά στοιχεία των οχημάτων (π.χ. μοντέλο, χρώμα) όπως και χαρακτηριστικά ανθρώπων και κάποια από αυτά συνοδεύονται από ήχο. Παραδείγματα: [1][2][3][4]. Αν είναι τόσο σημαντική η προστασία των προσωπικών δεδομένων όπως προκύπτουν από τις κάμερες αυτές, πως είναι δυνατόν να βρίσκει ο οποιοσδήποτε περιεχόμενο προερχόμενο από αυτές σε έναν διεθνή, δημόσιο ιστότοπο όπως το YouTube;
»

A friend mentioned in his blog an article published on Businessweek regarding the possibility of ISPs charging their subscribers ‘tolls’ for accessing online competitors’ services.

I have been lucky enough to experience the internet from its commercial beginnings. Before it, the most widespread equivalent in Hellas and other parts of the world, were BBSs, or Bulletin Board Services. There, you subscribed to one BBS provider and had access to whatever that provider offered, which was usually nothing by comparison of what is available for free today online, but also extremely limited compared to what was available online, for the cost of a single internet subscription, some years down the road.

The power of the internet lies partly in the freedom of all involved: the developers and content designers, through the use of open standards, the users, through uncensored/unrestricted, fast and cheap access. The former has started becoming reality with Internet Explorer 6 finally starting to support standards (at least partially) and Firefox becoming a decent enough browser, with enough promotion to force developers to take it into account. The latter, has always been cause of concern in many places in the world (even in the most developed parts) as the ‘market’ forces have struggled to maximise their profits without breaking the law (just bending it as much as it goes, thank you very much). A very suitable example of such a case is Hellas.
»