The OLPC project started with the best intentions of bright people. It got hyped beyond reason, first by some of its leaders (viz. Negroponte), then by gullible politicians and — at another level — by gullible idealists that failed to see what was in front of them.

Throughout its history the OLPC was flawed; flawed relationships with corporations, flawed marketing, flawed software. The intentions may have been great, when Negroponte rejected Steve Jobs offer for Mac OS X, because ‘it was not open source’, but a few years down the road, with the OLPC project laying off half of its staff, with Sugar having become something different entirely and many of the key people behind the original laptop out of the project, with Windows XP being targeted as the de facto OS for the second version of the laptop, due in some years I guess, it seems ironic, it seems stupid, but most importantly it proves that the OLPC XO-2 will be nothing if not just another ‘netbook’ device, with no particular focus on education, the open source and free culture/information movements and so on.
»

Διάβασα στο το blog του Παναγιώτη Βρυώνη σχετικά με μια συζήτηση στην οποία συμμετείχε πριν από μερικές ημέρες στο δικτυακό ραδιόφωνο του ελληνικού κόμματος ΠαΣοΚ σχετικά με το πρόγραμμα του MIT Media Lab, One Laptop Per Child (OLPC). Ιδού οι απόψεις μου σχετικά.

Αγνοώντας την αρχική πολιτική φλυαρία είναι εύλογο που ασχολείται κάποιο κόμμα με το OLPC. Απογοητευτική, παρα ταύτα, η συμμετοχή του κ. Παπανδρέου, όχι τόσο χρονικά όσο ποιοτικά. Συνολικά εξέλαβα πως επιφανειακό (στη καλύτερη) είναι το ενδιαφέρον του ΠαΣοΚ και άνευ πραγματικής ουσίας η συζήτηση στο πολιτικό επίπεδο.
»