According to another top official also involved with the program, the NSA made an enormous breakthrough several years ago in its ability to cryptanalyze, or break, unfathomably complex encryption systems employed by not only governments around the world but also many average computer users in the US. The upshot, according to this official: “Everybody’s a target; everybody with communication is a target.”
[…]
The breakthrough was enormous, says the former official, and soon afterward the agency pulled the shade down tight on the project, even within the intelligence community and Congress. “Only the chairman and vice chairman and the two staff directors of each intelligence committee were told about it,” he says. The reason? “They were thinking that this computing breakthrough was going to give them the ability to crack current public encryption.”
Towards a thoroughly electronic Police State. As if more cameras per capita than any place in the world were not enough, the UK’s frightening databases on…well, practically everything are handsomely presented by the Beeb. And some of the data there is, apparently, stored illegally. It’s surprising why this is not a cover story on the BBC web site. Does Britain really want its government to know so much?
Τα Δύο Μηδενικά της Αξιοπρέπειας
Διάβαζω από την ΕΡΤ σχετικά με το πρόστιμο που επέβαλε η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα στην Ελληνική Αστυνομία καθώς:
κατά τη διάρκεια του φοιτητικού συλλαλητηρίου στις 22.3.2007 και παρά την απαγόρευση, στην πορεία που ακολούθησε λειτουργούσαν εκτός από τις κάμερες που είναι για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας των οχημάτων, λειτουργούσαν κι εκείνες που είναι τοποθετημένες σε πλατείες της περιοχής.
Πέρυσι τον Νοέμβριο, μεγάλος μέρος της Αρχής παραιτήθηκε γι’ακριβώς το ίδιο παράπτωμα: η αστυνομία, με τη παρουσία δυο εισαγγελέων, παρακολουθούσε την (ήσυχη και ειρηνική) πορεία του Πολυτεχνείου χρησιμοποιώντας τις κάμερες παρακολούθησης κυκλοφορίας καθώς και άλλες κάμερες που βρισκόντουσαν στις κοντινές πλατείες, παραβαίνοντας το Σύνταγμα, την ελληνική νομοθεσία καθώς και τις αποφάσεις (και συγκεκριμένα την απαγόρευση) της Αρχής.
Επτά μήνες μετά, η νεα ‘Αρχή’ επιβάλλει πρόστιμο €5,000 για την ίδια ακριβώς συμπεριφορά από μέρους της αστυνομίας στη πορεία του Μαρτίου 2007.
Δε ξέρω με ποιό κριτήριο (ή κανόνα) το πρόστιμο ορίσθηκε σε ένα τόσο τραγελαφικό ποσό. Όπως και να έχει κάποιος ξέχασε τα δυο μηδενικά στο τέλος που θα το μετέτρεπαν σε πραγματικό πρόστιμο σε κρατική υπηρεσία που κατ’εξακολούθηση συλλαμβάνεται επ’αυτοφόρω να παρανομεί.
Ο Μεγάλος Αδελφός
Εδώ και περίπου 40 ημέρες επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα των καμερών, των προσωπικών δεδομένων, της παρακολούθησης πολιτών από τις αρχές, τη νομιμότητα χρήσης οπτικοακουστικού περιεχομένου από τις κάμερες ρύθμισης της κυκλφοορίας ως αποδεικτικό στοιχείο κατα ατόμων. Είναι σαφές πως αφ’ενός ο παραγκωνισμός της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, τον υπεύθυνο φορέα λειτουργίας των καμερών κατα τη πορεία της 17ης Νοεμβρίου 2007, αφ’ετέρου η παραίτηση των μελών της Αρχής, μετέτρεψε το θέμα από την άνευ θεσμικής σημασίας επιθυμία της αστυνομίας και δήλωση ενός αναρμόδιου υπαλλήλου του κράτους σε μείζον ζήτημα εσωτερικής πολιτικής. Κι ενώ οι ευθύνες σίγουρα βαραίνουν ως επι το πλείστον τη κυβέρνηση, η στάση της Αρχής θα μπορούσε να ήταν ουσιαστικότερη. Μια καλή, αρκετά πλήρης αν και κάπως φλύαρη σε σημεία, κριτική της στάσης της Αρχής καθώς και παρουσίαση της πρόσφατης τροπολογίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης έχει ετοιμάσει ο e-lawyer εδώ. Αξίζει να τη διαβάσετε.
Το ζήτημα των καμερών μου φαίνεται κάπως τραγελαφικό για διάφορους λόγους: αφ’ενός θεωρώ πως η αστυνομία είναι ήδη γνώστης αρκετών εκ των ατόμων που πραγματικά προκαλούν σημαντικές υλικές ζημιές, όμως πολύ σπάνια καταφεύγει σε συλλήψεις, και όταν αυτό συμβαίνει οι συλλήψεις είναι ελάχιστες. Αφ’ετέρου, σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ως υφίσταται σήμερα, δηλώνω το εξής: ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς να βρεί διάφορα κλιπάκια από ελληνικές κάμερες παρακολούθησης του οδικού δικτύου που απεικονίζουν ατυχήματα ή ‘αστείες’ (τραγικές) παραβάσεις κατα περίπτωση. Σε αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις είναι εμφανή κάποια διακριτικά στοιχεία των οχημάτων (π.χ. μοντέλο, χρώμα) όπως και χαρακτηριστικά ανθρώπων και κάποια από αυτά συνοδεύονται από ήχο. Παραδείγματα: [1][2][3][4]. Αν είναι τόσο σημαντική η προστασία των προσωπικών δεδομένων όπως προκύπτουν από τις κάμερες αυτές, πως είναι δυνατόν να βρίσκει ο οποιοσδήποτε περιεχόμενο προερχόμενο από αυτές σε έναν διεθνή, δημόσιο ιστότοπο όπως το YouTube;
»


