Παρακολούθησα εχθές το βράδυ με αρκετό ενδιαφέρον τη συνέντευξη που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, υποψήφιος πρόεδρος του Συνασπισμού. Η συνέντευξη αυτή αποτελεί σημείο σταθμό για τα ελληνικά δεδομένα. Και αυτό όχι λόγω του εν λόγω πολιτικού, όχι λόγω των απαντήσεων που έδωσε, όχι λόγω των ερωτήσεων που του ασκήθηκαν αλλά επειδή αποτελεί απτή απόδειξη πως η κοινωνία είναι ικανή, δίχως οποιαδήποτε συμμετοχή, εξάρτηση ή υποστήριξη εμπορικών, αδιαφανών οργανισμών — όπως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δίχως την προηγούμενη διασυμβούλευση ‘ειδημόνων’ επικοινωνίας, δίχως προκαθορισμένες ερωτήσεις ή ‘κόκκινες γραμμές’.

Απέδειξε, εν ολίγοις, πως εαν πραγματικά το θέλουμε, είμαστε ικανοί, ως κοινωνία, να εκδημοκρατίσουμε το — σαφώς πάσχον — πολίτευμα μας, ξεκινώντας από τη ρίζα: τους πολιτικούς. Μέσω αυτοοργανωμένων, διαφανών, ανοιχτών συνεντέυξεων, δίχως διαφημίσεις, καλοχτενισμένους και καλοντυμένους δημοσιογράφους να ‘χαϊδεύουν’ τα αυτιά των πολιτικών, δίχως χρονικά όρια λόγω ‘τηλεοπτικού χρόνου’. Δίχως ‘καλής ποιότητας’, καλοστημένων ‘ακριβών’ στούντιο. Μέσω συμμετοχής του κόσμου. Και γιατί όχι, μέσω διαδικτυακών debates.

Η χθεσινή συνέντευξη του Α. Τσίπρα από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη δεν ήταν ιδιαίτερα ‘επαγγελματική’. Ο πρώτος έβρισκε ευκαιρίες να φλυαρήσει, ο δεύτερος συχνά δε κατάφερνε να ελέγχει τον ρυθμό της συνέντευξης. Η ζωντανή μετάδοση είχε ελάχιστη σημασία, δεδομένης της περιορισμένης συμμετοχής των ακροατών. Ο χρόνος, παρ’ότι αρκετός, ήταν ίσως τελικά λίγος — και με βεβαιότητα θα ήταν απολύτως ανεπαρκής εαν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο και όχι προ της εκλογής του προέδρου ενός μικρού κόμματος.
»