Μια αναποτελεσματική σπατάλη.

Πριν από κάποιες ημέρες συζητούσα με ένα φίλο σχετικά με τη σπατάλη που συνεπάγεται η συντήρηση ενός — αναλογικά — ‘ακριβού’ στρατού και κυρίως η μη-αξιοποίηση των συνεργιών που κάτι τέτοιο θα έπρεπε να συνεπάγεται για την ελληνική οικονομία. Λίγες ημέρες αργότερα ο Τάσσσος έγραψε σχετικά με το θέμα στο reality-tape, παρουσιάζοντας παράλληλα την περίπτωση του Ισραήλ και των ΗΠΑ μέσα από το πρίσμα της δικής του επαγγελματικής ενασχόλησης.

Δυστυχώς μετά από σχετικά σύντομη εξέταση των δημόσια διαθέσιμων δεδομένων η όλη σύγκριση πέραν από ουτοπική είναι και αφελής. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σε πάρα πολλά σημεία, τόσο εκπαίδευσης, πειθαρχίας και ετοιμότητος όσο και στο κρίσιμο τομέα της δομής και υλικού εξοπλισμού αποκαλύπτουν όχι μόνον τραγικές ελλείψεις, αλλά και φοβερή σπατάλη. Δεν μπορούμε να μιλούμε για συνεργίες και αξιοποίηση των πόρων για ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας και της τεχνολογικής ανάπτυξης, όταν η βασική αποστολή του στρατού, αυτή της άμυνας της χώρας, της δημιουργίας ενός αποτρεπτικού μέσου για την όποια πιθανή διαμάχη στη περιοχή, διαβρώνεται από πολιτικές, οικονομικές ή άλλες σκοπιμότητες.

Για πολλά χρόνια η (υπερβολική ίσως) λογική της ισορροπίας στρατιωτικής δύναμης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος αποτελούσε βασικό στόχο όλων όσων έβλεπαν την Ελλάδα να σπαταλά δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα ενώ τα σχολεία και τα νοσοκομεία της, η οικονομία και οι δημόσιες υπηρεσίες της έπασχαν. Εν μέρει η αντίθεση είχε γερές βάσεις και δυο σκέλη: αφ’ενός τα χρήματα που σπαταλά η Ελλάδα για την άμυνά της είναι πολύ περισσότερα, ως ποσοστό του ΑΕΠ από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και εντυπωσιακά μεγάλο ποσό ανεξαρτήτως αυτού. Δύσκολα μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως, ανεξάρτητα από τη χρήση τους και σε απόλυτες τιμές, είναι απαραίτητο αυτό το κεφάλαιο για αμυντικούς σκοπούς. Πέραν όμως από την καθαρά ιδεολογική αντίθεση με το στρατιωτικό κονδύλι, υπάρχει και η πραγματιστική αντίθεση. Από ανθρώπους που έβλεπαν τη σπατάλη, τη κακοδιαχείριση αλλά και από ανθρώπους όπως ο Τάσος που διέκριναν την ευκαιρία (αλλά όχι την αξιοποίησή της) για τη διπλή εκμετάλλευση των κεφαλαίων αυτών, τη δημιουργία συνεργιών με την ελληνική βιομηχανία, την απόκτηση και καλλιέργια τεχνογνωσίας και εξειδίκευσης, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, επιχειρήσεων κλπ.

Σε όλες τις περιπτώσεις υπήρχε πάντα η κουρασμένη απάντηση πως τα εξοπλιστικά προγράμματα αυτά, παρ’ότι ακριβά, εξασφάλιζαν την άμυνα της χώρας, δημιουργούσαν αντικίνητρα για την όποια πιθανή στρατιωτική περιπέτεια τυχόν σχεδιάζαν οι γείτονες της Ελλάδας. Ένα “ακριβός αλλά αποτελεσματικός στρατός”. Πρόληψη και ασφάλεια. Στα χρόνια μετά το 1974 η Ελλάδα εκσυγχρόνισε σημαντικά την στρατιωτική της μηχανή, έτσι ώστε να διατηρηθεί η ισορροπία δυνάμεων με τη Τουρκία. Δυστυχώς, μόνον ως ‘παρενέργεια’ δημιουργήθηκαν κάποιες θέσεις εργασίας και κάποιες εταιρίες, όμως σίγουρα οι περιπτώσεις αυτές ήταν είτε σαφώς περιορισμένες ή αποτέλεσμα διαπλεκόμενων συμφερόντων ελάχιστων επιχειρηματιών με πολιτικούς και σε καμία περίπτωση δεν έθεταν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός υγειούς οικοσυστήματος βιομηχανίας, όπως έχει συμβεί π.χ. στο Ισραήλ ή τις ΗΠΑ. Ελάχιστες δε ελληνικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον ευρύτερο χώρο της άμυνας κατάφεραν να έχουν βάσεις που θα επέτρεπαν μακροχρόνια βιωσιμότητα, πόσο μάλλον διεθνή παρουσία.

Είναι ίσως αλήθεια πως μια ισχυρή στρατιωτική υποδομή μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων. Είναι σίγουρα αλήθεια πως, όπως αναφέρει πολύ σωστά ο Τάσος, μπορεί να δημιουργήσει τις συνεργίες για ταχύτατη ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας (μεταξύ άλλων). Τίποτα από τα δύο δε φαίνεται να επιτυγχάνεται σήμερα στα πλαίσια των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες, παρά το ύψος των κονδυλίων, για το αξιόμαχο των ελληνικών στρατευμάτων. Η πρόταση του Τάσου δε βρίσκει (και δε θα μπορούσε να βρεί) ανταπόκριση καθώς τόσο σε θεσμικό όσο και σε κοινωνικό-πολιτισμικό επίπεδο στερείται η ελληνική κοινωνία τις βάσεις για κάτι τέτοιο.

Αφ’ενός από πλευράς εξοπλισμού, αξιοποίησης της τεχνολογίας και ανάπτυξης — αναφέρομαι κυρίως εντός των ενόπλων δυνάμεων — η Ελλάδα βρίσκεται σαφώς πίσω από τη Τουρκία (το βασικό σημείο αναφοράς σε κάθε σύγκριση) τόσο σε ό,τι αφορά την υπάρχουσα υποδομή όσο και σε στρατηγικό επίπεδο, στον σχεδιασμό ενός προγράμματος εκσυγχρονισμού έτσι ώστε να μπορεί η χώρα να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του 21ου αιώνα: κατάργηση της στρατιωτικής θητείας, αναδιάρθρωση με βάση της εμπειρίες και μαθήματα των πρόσφατων πολέμων, δημιουργία ενός πιο ευέλικτου, σύγχρονου και τεχνολογικά εξελιγμένου στρατού. Ενός στρατεύματος που θα μπορούσε, ενδεχομένως, να προσφέρει δυνατότητες ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας σε βάθος χρόνου. Όλα αυτά αποτελούν, κατά την άποψή μου, απαραίτητες βάσεις προτού μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια ουσιαστική συζήτηση για αξιοποίηση και ανάπτυξης της τεχνογνωσίας, επανατροφοδότηση της εγχώριας αγοράς με αμυντικά κονδύλια και δημιουργία οικοσυστημάτων. Και αυτό μόνον εφ’όσον έχουν απαντηθεί οι μέχρι τώρα αναπάντητες βασικές πλήν όμως θεωρητικές ερωτήσεις που έχουν να κάνουν με την πραγματική ανάγκη της Ελλάδος για αμυντικά κονδύλια αυτού του ύψους.

Τα τελευταία τριαντα πέντε περίπου χρόνια οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδος είναι άρρητα συνδεδεμένα με αυτές της Τουρκίας. Κι’όμως, παρά την μετριότητα (σε σχέση πάντα με τα παραδείγματα του Ισραήλ και των ΗΠΑ) της Τουρκικής αμυντικής μηχανής, η Ελλάδα καταφέρνει, όχι μόνον να μην δημιουργήσει τις συνθήκες και υποδομές για συνεργίες στις Ένοπλες Δυνάμεις με την ευρύτερη κοινωνία, αλλά να αγνοήσει ακόμη και βασικές επιχειρησιακές ανάγκες της άμυνας της χώρας. Θα αναφέρω δυο μικρά — και ίσως όχι τα καλύτερα δυνατά — παραδείγματα . Γνωστή σε πολλούς, χάριν στην κάλυψη από τα ΜΜΕ και το ιδιαίτερα μεγάλο κόστος τους, είναι η περίπτωση των πολεμικών αεροσκαφών: από την αρχική παραγγελία και συμμετοχή της Ελλάδος στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Eurofighter Typhoon κοντά στις αρχές της δεκαετίας, μέχρι την ακύρωση και την μετέπειτα αγορά δεκάδων F16.

Η παραγγελία των Eurofighter συνεπάγετο κατασκευή μέρους των αεροσκαφών στην Ελλάδα. Αυτό πρακτικά μεταφράζεται σε εισαγωγή σημαντικής τεχνογνωσίας, δημιουργία αρκετών θέσεων εργασίας και σημαντικό κέρδος για το κράτος, ενώ θα εξασφάλιζε τη φθηνότερη παροχή ενός σαφώς πιο σύγχρονου αεροσκάφους για τη χώρα. Η αρχική παραγγελία αρχικά αναβλήθηκε από τη τελευταία κυβέρνηση Σημίτη, λόγω των Ολυμπιακών του 2004, ενώ αργότερα η κυβέρνηση Καραμανλή την ακύρωσε και αντικατέστησε με την αγορά αμερικάνικων F16 Block 52+, αεροσκάφων σαφώς κατώτερων στα σημεία και σε ιδιαίτερα ακριβή τιμή. Ας σημειωθεί πως αντίστοιχα αεροσκάφη έχει και η Τουρκία, με τη σημαντική διαφορά πως τα κατασκευάζει με άδεια εντός της χώρας εδώ και πολλά χρόνια ενώ σύντομα πρόκεται να τα αντικαταστήσει σταδιακά με αεροσκάφη πέμπτης γενιάς. Σήμερα, μερικά χρόνια μετά το ‘φιάσκο’ με τα Eurofighter, είναι ασαφές ποιό είναι το εξοπλιστικό μέλλον της ΠΑ. Ταυτόχρονα η γειτονική χώρα αποτελεί ιδρυτικό μέλος του consortium του αμερικάνικου F35 JSF, ενός ιδιαίτερα σύγχρονου και συνάμα οικονομικού αεροσκάφους που σίγουρα θα αποτελέσει βασικό μέρος του οπλοστασίου αρκετών χωρών και που ‘κουβαλά’ τεχνολογία και σχεδιαστική τεχνογνωσία από το ‘μεγαλύτερο’ και κατά πολύ ακριβότερο F22. Ένα αεροσκάφος κατά πολύ ανώτερο των F16 που σίγουρα θα αλλάξει κατά πολύ την ισορροπία δύναμης στη περιοχή.

Το δεύτερο παράδειγμα έχει να κάνει με πολύ πιο βασικές ελλείψεις. Από τα τυφέκια των στρατιωτών μέχρι τη δομή των Όπλων, τον αριθμό των στρατιωτών, την εκπαίδευσή τους: Η Ελλάδα χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα — σε συντριπτική πλειοψηφία και με μοναδικές εξαιρέσεις τις Ειδικές Δυνάμεις — τα HK G3A3, τυφέκια σχεδιασμού του 1959 — που στην Γερμανία (αλλά και τις περισσότερες άλλες χώρες που τα χρησιμοποιούν) έχουν αποσυρθεί από το 1997 και αντικασταθεί από το HK G36. Παράλληλα η Τουρκία έχει ήδη υπογράψει συμβόλαιο εγχώριας κατασκευής των κατά πολύ ανώτερων, ελαφρύτερων και σύγχρονων carbines HK416, σχεδιασμού του 2005. Το HK416 αποτελεί έναν βελτιωμένο κλώνο των αμερικάνικων Colt M4, του βασικού τυφεκίου των αμερικάνων στρατιωτών που έχει αντικασταστήσει το M16 εδώ και αρκετά χρόνια. To ΗΚ416 σχεδιάστηκε σε συνεργασία με τις αμερικάνικες ειδικές δυνάμεις (SOCOM Delta, SEALS) και έχει αποτελέσει την επιλογή ειδικών δυνάμεων αλλά και κάποιων πεζικών ως το βασικό τυφέκιο, μέσα σε ελάχιστα χρόνια διάθεσής του. Οι λόγοι; Πολλοί. Το HK416 είναι ελαφρύ, έχει τα λιγότερα jams από οποιοδήποτε assault rifle, ιδιαίτερα μεγάλη ακρίβεια, αντοχή σε άμμο, νερό κλπ. Η διεθνής στροφή προς τα carbines δεν είναι τυχαία: οι απαιτήσεις των σύγχρονων στρατιωτών είναι κατά πολύ διαφορετικές από αυτές των προκατόχων τους στις αρχές και μέσα του 20ου αιώνα. Όπλα σαν το HK416 προορίζονται και για χρήση εντός πόλεων, είναι ελαφρύτερα και πιο ανθεκτικά και έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε να μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν σε διαφορετικές ανάγκες του κάθε Σώματος (σπονδυλωτός σχεδιασμός).

Η απόσυρση του G3 και η αντικατάστασή του με το HK416 σε καμία περίπτωση δε πρόκεται να λύσει τα προβλήματα του ΕΣ. Το αναφέρω απλώς ως ένα παράδειγμα αδιαφορίας για τις εξελίξεις, αδράνειας αλλά και σπατάλης· αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν σε ολόκληρο το φάσμα της υλικής υποδομής των ενόπλων δυνάμεων. Εκεί που η Τουρκία εξοπλίζεται, αριθμητικά αλλά και τεχνολογικά, προσπαθώντας να εισάγει τη κατασκευή οπλικών και άλλων συστημάτων υποστήριξης εντός της χώρας, βοηθώντας έτσι — στον βαθμό που είναι δυνατόν — την οικονομία της, η Ελλάδα παραμένει σε έναν τεχνολογικό μεσαίωνα, με στρατιώτες με ανεπαρκή, εάν όχι αστεία εκπαίδευση και σαφώς παρωχημένο οπλισμό, ενώ εξακολουθεί να ακριβοπληρώνει τον εισαγώμενο εξοπλισμό από τις μεγάλες χώρες-εξαγωγείς αμυντικών συστημάτων με ελάχιστο όφελος τόσο για τις ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο, όσο και για το επίπεδο τεχνογνωσίας της χώρας. Παράλληλα, το κόστος της στρατιωτικής μηχανής είναι τεράστιο, τα αποτελέσματα θλιβερά (και δύσκολα μετρήσιμα).

Η στρατιωτική εμπειρία των Η.Π.Α. και των υπόλοιπων μελών του NATO από τους πολέμους του Κόλπου, Αφγανιστάν και Ιράκ — ανεξαρτήτως της νομιμότητας ή ηθικής συνοχής τους — θα όφειλε να αποτελέσει βασικό κριτήριο και καταλύτης υπερ της αναδιάρθρωσης των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε συνολικά — τόσο από πλευράς δομής και εξοπλισμού — να πληρούν τις σύγχρονες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, η κατάργηση της πολύμηνης θητείας και η μετάβαση σε έναν πλήρως επαγγελματικό στρατό είναι, θαρρώ, βασική προϋπόθεση για την όποια αναδιάρθρωση του στρατού. Η διατήρηση κάποιας, σύντομης, ενδεχομένως ουσιαστικότερης εκπαίδευσης όπως αυτή που πραγματοποιείται στην Ελβετία, θα ήταν ίσως ένας καλός συμβιβασμός. Η συνεργασία με τον ακαδημαϊκό χώρο και η αξιοποίηση των γνώσεων που αυτός παρέχει. Η δημιουργία κινήτρων σε έλληνες νέους για την εισαγωγή γνώσεων, εμπειρίας και τεχνογνωσίας από το εξωτερικό. Η προσπάθεια σύναψης συμβολαίων για κατασκευή σύγχρονων, τεχνολογικά εξελιγμένων αμυντικών συστημάτων εντός της Ελλάδος υπό άδεια από τον κατασκευαστή, και γιατί όχι, ο σχεδιασμός κάποιων υποσυστημάτων στην Ελλάδα.

Μέχρι να υπάρξουν βασικές αλλαγές όμως η σπατάλη στις ένοπλες δυνάμεις είναι και θα εξακολουθήσει να είναι τεράστια και τα παραπάνω ουτοπικά. Όσο το κράτος αγνοεί τις απαιτήσεις των καιρών και ξοδεύει εκατομμύρια σε συντήρηση ενός απαρχαιωμένου στρατού και υποδομών, όσο εθελοτυφλεί για τις προϋποθέσεις αλλά και τις δυνατότητες που η στρατιωτική μηχανή μπορεί να προσφέρει στη χώρα εν καιρώ ειρήνης δε μπορούμε να κοιτάμε τη συνεργία με τη βιομηχανία, την ανάπτυξη εγχώριας οικονομίας. Παρ’ότι το θέμα που θέτει ο Τάσσος είναι σαφώς βασικότερο των ενόπλων δυνάμεων και αγγίζει και τους τομείς της Παιδείας, της επιχειρηματικότητας κλπ., παρ’ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ διαφορετική χώρα τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από το Ισραήλ, νομίζω πως, εαν δε θέλουμε να κάνουμε μια καθαρά ακαδημαϊκή (σχεδόν φιλοσοφική) συζήτηση, αν μη τι άλλο υπάρχουν πολύ βασικότερα ζητήματα προς επίλυση στις ένοπλες δυνάμεις προτού μπορέσουμε να μιλήσουμε για συνεργίες, ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας — ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπ’όψη την σημερινή κατάσταση στις ένοπλες δυνάμεις και τον ρυθμό βελτίωσης της.

5 Responses to “Μια αναποτελεσματική σπατάλη.”

  1. harry says:

    Ωραία προσέγγιση. Η κατάργηση της θητείας όμως δεν είμαι σίγουρος ότι με βρίσκει σύμφωνο και δεν το λέω φυσικά για εθνικιστικούς (ή εστω πατριωτικούς) λόγους αλλά γιατί και δεν βλέπω πως θα ήταν λύση (ή έστω βελτίωση) στα προβλήματα. Το ότι γίνεται αλλού δεν είναι αρκετός λόγος

  2. papo says:

    Συμφωνώ ως συνήθως – σωστές οι παρατηρήσεις. Θα ήθελα να προσθέσω βέβαια λίγο στο θέμα των Eurofighter και γενικότερα της κάθε προμήθειας μαχητικών.Δυστυχώς, οι επιλογές μας κάθε φορά είτε αυτή ήταν η αγορά του Αιώνα το 80 είτε τώρα η επερχόμενη επιλογή – γίνονται βάση κριτηρίων εξωτερικής πολιτικής! Αυτό είναι καλό και κακό! Καλό γιατί προσπαθούμε να εξαργυρώσουμε τα τεράστια ποσά που θα δοθούν για τα μαχητικά – με κάποια χάρη ή support σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, να πιέσουμε κάποιον ισχυρό Ευρωπαίο εταίρο μας να βοηθήσει σε κάτι κτλ κτλ. Τα τελευταία χρόνια – εξαργυρώνουμε βλακωδώς την πίστη μας στον Θείο Sam, με αλλεπάλληλες αγορές χωρίς προγραμματισμό για τα καλά και τίμια F16 τα οποία όμως δεν θα φτάσουν ποτέ τους αριθμούς των απέναντι!

    Οι πραγματική ισχύ στης Π.Α στο πεδίο σύγκρουσης του Αιγαίου έρχεται μέσα από όπλα διαφορετικά από αυτά των απέναντι – και μέχρι τώρα το ισχυρότερο χαρτί ήταν τα γαλλικής κατασκευής Mirage f1 και τώρα πια Mirage 2000 (-5) . Οι ίδιοι οι Γάλλοι δεν μας έχουν φερθεί σε θέματα εξοπλισμών για να λέμε και του στραβού το δίκιο – τα Mirage2000 ήταν συγκριτικά αδύναμα από τα γαλλικά – πάντα με πρόβλημα στα radar , κάνανε τους δύσκολους σε ανταλλακτικά κτλ κτλ.

    Όπως και να έχει – μιας και η αμερικανική εξωτερική πολιτική μάλλον φλερτάρει πάλι έντονα με τους απέναντι μια ευρωπαϊκή λύση θα είναι ένας ακόμα μοχλός πίεσης – είτε αυτό λέγεται Eurofighter είτε Rafale (my fav).

    Δεν ξέρω αν ποτέ θα μπορέσουμε να σταματήσουμε να κάνουμε αγορές με βάση την εξωτερική μας πολιτική και θα διαλέγουμε ανάλογα με τις ανάγκες και τα λεφτά μας!

    Σωστά αναφέρθηκε..είναι ΠΟΛΛΑ τα χρήματα ..και οι καιροί δύσκολοι!

  3. cosmix says:

    @harry: Η κατάργηση της θητείας, έστω σταδιακή, θα δημιοργούσε σημαντικές πιέσεις προς την αναδιάρθρωση των ενόπλων δυνάμεων, κάτι που ενδεχομένως θα έφερνε πιο κοντά στη πραγματικότητα τα όσα περιγράφει ο Τάσος. Η ύπαρξη της θητείας είναι παραπλανητική και επικίνδυνη: αφ’ενός το στράτευμα δεν είναι άρτια εκπαιδευμένο, σπαταλώνται τεράστια κεφάλαια για τη συντήρηση ενός μεγάλου αριθμού στρατιωτών [που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την άμυνα της χώρας] και ενισχύεται η — ήδη παγιωμένη — νοοτροπία της αδράνειας. Η κατάργησή της δεν είναι επαρκής αλλαγή, είναι όμως — θαρρώ — απαραίτητο μέρος μιας μεγαλύτερης αναδιάρθρωσης που χρειάζονται οι ένοπλες δυνάμεις έτσι ώστε να γίνουν αποτελεσματικές αλλά παράλληλα να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για συνεργίες με την ελληνική κοινωνία και οικονομία όπως αυτές που περιγράφει ο Τάσος στο άρθρο του.

    Το τι γίνεται αλλού σίγουρα δεν είναι αρκετός λόγος, όμως ουδέποτε ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Η περίπτωση της Ελβετίας, αλλά και άλλων χωρών, μας παρέχουν (δωρεάν και χωρίς κόπο ή προσπάθεια από μεριάς μας) κάποια καλά παραδείγματα (συμπεριλαμβανομένων παραδειγμάτων προς αποφυγήν) που νομίζω οφείλουμε να μελετήσουμε προσεκτικά προτού αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Σε κάθε περίπτωση η θητεία όπως υφίσταται σήμερα αποτελεί πληγή και όχι εφόδιο και δεν εγγυάται ούτε το αξιόμαχο του στρατεύματος, ούτε την άρτια εκπαίδευση ενώ με βεβαιότητα κοστίζει άμεσα με την απομάκρυνση αυτών των νέων από την πολιτική ζωή (έστω και για εννέα μήνες που κωλοβαρούν στα φυλάκια) και έμμεσα (πολύ περισσότερο) από τα αντικίνητρα που δημιουργεί για την αναδιάθρωση του στρατού αλλά και την ψευδαίσθηση της ασφάλειας που αυτή προσφέρει (σε κάποιους αφελείς).

    @πάπο: Εχείς απόλυτο δίκιο σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, τουλάχιστον στη θεωρία. Το βασικό επιχείρημα του άρθρου — ως συμπλήρωμα/σχόλιο σε αυτό του Τάσου — έχει να κάνει με τους τρόπους που τα τεράστια κονδύλια που σπαταλά η Ελλάδα για αμυντικούς σκοπούς μπορούν να αξιοποιηθούν με ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας, τεχνογνωσίας κλπ.

    Νομίζω πως τα δύο (εξωτερική πολιτική και συνεργίες με την εγχώρια οικονομία ή έστω κάλυψη των πραγματικών αμυντικών αναγκών) δεν είναι αντίθετα και θα μπορούσαν κάλλιστα να συνδυαστούν έτσι ώστε να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη για τη χώρα. Δυστυχώς θαρρώ πως τόσο σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική όσο και την αξιοποίηση των τεράστιων κονδυλίων, νομίζω πως συχνά θυσιάζονται στον βωμό της ενδημικής άγνοιας, τη διαπλοκής και την διαφθοράς.

  4. mparmpadreas says:

    θητεία: νομίζω ότι η κατάργησή της μόνο αρνητικά θα φέρει. Το μόνο που χρειάζεται είναι κατάργηση της θητείας σε Ναυτικό και Αεροπορία, 3μηνη βασική εκπαίδευση για όλους σε περιβάλλον ειδικών δυνάμεων και έπειτα άλλους 3 μήνες εντατική εκπαίδευση στην ειδικότητα του καθενός. Τέλος, κάθε 2 χρόνια υποχρεωτική μετεκπαίδευση για 15 ημέρες σε ασκήσεις με επίστρατους και περιβάλλον πεδίου μάχης, επαφή με τον οπλισμό και τα υπόλοιπα οπλικά συστήματα, συνθήκες καταυλισμού και εκστρατείας + πορείες. Όσο οι κληρωτοί θα περνούν τις μέρες της θητείας τους σε καθαριότητες χώρων, αυλής στρατοπέδου και τουαλετών, τόσο θα θα παράγουμε φανταράκια καθαρίστριες και ποτέ μάχιμους άντρες.

    ατομικό τυφέκιο: συμφωνώ απόλυτα ότι το ΗΚ-G3A3 είναι πλέον ένα παρωχημένο όπλο, χωρίς καμία χρηστικότητα στις συνθήκες του Ελλαδικού χώρου. Μακρύ, βαρύ, δύσχρηστο και με πολλές εμπλοκές ακόμα και με ήπια καταπόνηση. Οι ανακοινώσεις ότι θα το αναβαθμίσουν με νέο πτυσσόμενο κοντάκι και νέο χειροφυλακτήρα μάλλον ανήκουν στα πλαίσια του αστείου. Ο Ελληνικός Στρατός απαιτείται να αντικαταστήσει το G3 με νέου τύπου τυφέκιο ικανού να χρησιμοποιηθεί σε συνθήκες μάχης εντός πόλεων και εκ του συστάδην (αυτό σημαίνει ότι στις υποομάδες ελιγμού και υποστήριξης, ίσως πρέπει να ενταχθούν και λειόκαννα με αυξημένη ισχύ πυρός για πολύ κοντινές αποστάσεις).

    μηχανοκίνητα και φορτηγά: νομίζω ότι τα καημένα τα stayer είναι ώρα να μας αφήσουν. Επιτέλους, ας εκσυγχρονιστούμε στο πιο εύκολο μέρος των στρατού. ΦΟΡΤΗΓΑ!!!! Όσο για τα άρματα μάχης νομίζω ότι τα Leopard δεν είναι και τόσο άσχημα και το προσωπικό έχει προσαρμοστεί τέλεια σ’ αυτά. Τέλος, για το μηχανοκίνητο πυροβολικό νομίζω ότι στα αυτοκινούμενα Μ110 και τα PANZER θα μπορούσαν να προστεθούν τα σέρβικα M-03 ή τα δανέζικα CAESAR 8×8.

{Ping,Track}backs

Have your say.

Write in the language of the post. Comments are meant to encourage on-topic discussion. For general comments, observations, complaints (e.g. about the site), you can use the form found in the Contact page. Make sure you've read the Terms of Use before commenting.

Comments Feed for this post Comments Feed for this entry.