Πρόσφατα κατέβηκα βράδυ στο Σύνταγμα για ένα ρεσιτάλ τσέλου και πιάνου παρέα με τον Μάρκο. Είχα πάρει μαζί μου τη μηχανή (και δύο φακούς) και στην επιστροφή κάναμε μια στάση στο Σύνταγμα και τράβηξα μερικές βραδυνές φωτογραφίες. Παρ’ότι δεν είχα μαζί μου τρίποδο (προφανώς) και αναγκάστηκα να ρυθμίσω τη μηχανή σε υψηλή ευαισθησία (ISO 1600) η 20D έχει εξαιρετική απόδοση ακόμη και με τέτοιες ρυθμίσεις και απόλαυσα ιδιαίτερα το αποτέλεσμα. Ιδού δύο φωτογραφίες από τη βόλτα αν και στο μέγεθος αυτό δε διαφαίνεται τόσο η ποιότητα τους (κλικ για μεγένθυση).
»

< ?php echo '

Με περίπου 30% νικητής του πρώτου γύρου των Προεδρικών εκλογών στη Γαλλία είναι ο Νικολά Σαρκοζύ, πρώην ‘προστατευόμενος’ του κ. Σιράκ, Υπουργός Εσωτερικών μέχρι προ ολίγων εβδομάδων και ιδιαίτερα αμφιλεγόμενης αξίας ηγέτης του συντηρητικού κόμματος UMP. Η ‘σοσιαλίστρια’ Σεγκολέν Ρουαγιάλ, δεύτερη με ~25% αφήνει αρκετά πίσω τον Φρανσουά Μπαϊρού, κεντρώο, πρώην μέλος του UMP ο οποίος απέσπασε μόλις το 18.5% των ψήφων. Αρκετά χαμηλότερα, στο 11%, ο ακροδεξιός ‘βετεράνος’ Ζαν Μαρί Λε Πεν που προκάλεσε την έκπληξη (και τον τρόμο) σε όλη τη χώρα αλλά και την Ευρώπη, στις εκλογές πέντε χρόνια νωρίτερα.

Οι προβλέψεις για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία δείχνουν πλέον έντονα προς μια προεδρία Σαρκοζύ. Η λογική είναι σχετικά απλή: στον δεύτερο γύρο θα συμμετάσχουν μόνον οι δύο υποψήφιοι του σημερινού, πρώτου γύρου με τις περισσότερες ψήφους: ο Νικολά Σαρκοζύ και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Αν υποθέσουμε την ίδια συμμετοχή (>84%, η υψηλότερη τουλάχιστον των τελευταίων 40 ετών σύμφωνα με τη Le Monde), είναι λογικό να θεωρήσουμε πως οι ψήφοι του Λε Πέν με σχετική βεβαιότητα θα περάσουν στο πρόσωπο του Σαρκοζύ σχεδόν καθολικά. Οι ψήφοι του Μπαϊρού είναι λίγο πιο πολύπλοκοι, καθώς ο κεντρώος υποψήφιος θεωρείται πως απέσπασε τόσο ψήφους αριστερών ψηφοφόρων που δεν εκτιμούν την Σεγκολέν, όσο και κεντρώων ή δεξιών που δεν εντυπωσιάζονται ή φοβούνται τον ‘στυγνό’ και σκληρό Σαρκοζύ. Δεδομένης της πολιτικής ‘καταγωγής’ του Μπαϊρού, είναι λογικό να θεωρήσουμε πως οι αρκετοί ψηφοφόροι του είναι σχετικά συντηρητικών πεποιθήσεων ή τέλος πάντων θα προτιμούσαν να ψηφίσουν τον Σαρκοζύ αντί της Ρουαγιάλ στον δεύτερο γύρο. Θεωρώ πως το ποσοστό αυτών των ανθρώπων με σχετική βεβαιότητα ξεπερνά το 50%. Από τους υπόλοιπους υποψηφίους, ένα σημαντικό μέρος θα πάει μάλλον στην Σεγκολέν, όμως τα ποσοστά τους παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλά ώστε να έχουν κάποια σημασία.
»

It’s that time of year again. The latest version of Ubuntu, the most popular linux distribution of the past few years, version 7.04 codenamed “Feisty Fawn” just came out. But what does it bring to the average user?

Before I start my brief review, let me preface this by stating that Feisty is definitely an improvement over earlier versions and most certainly the best Ubuntu release to date.

Yet my concerns with linux on the desktop have little to do with the extremely minor improvements new releases of the main distros bring and have to do with deep-rooted problems regarding system administration and configuration. So is the latest version of Ubuntu alleviating any of the longstanding issues a novice/casual linux user is bound to face? The answer is ‘yes’, although it doesn’t do enough, in my opinion. Two are the additions/improvements in this version that are of importance: Network Manager, by far the most important addition and one that’s bound to affect millions of people as it makes wired and wireless networking as easy as it should’ve been in the first place and — finally — provides WPA support to everyone. Second, the convenience brought by easy, automatic codec installation and data migration from Windows. Other than that the rest are more or less the usual stuff one gets to expect from all new distro releases: new Xorg, new kernel, new versions of applications, dæmons and services, new Gnome, etc. It’s been like that for many years and things have not been changing much in terms of ease of use for the average user.
»