‘Άκουσα’ από το blog του Ματθαίου Τσιμιτάκη την (ηχητική) συνέντευξη της διευθύντριας του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, κα. Ειρήνη Σταματούδη, τόσο σχετικά με το ζήτημα της πειρατείας όσο και σχετικά με το ζήτημα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της διαφύλαξης των πνευματικών δικαιωμάτων.

Υπάρχουν διάφορα σημεία που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικά και άξια συζητήσης και τα οποία, αν μη τι άλλο, φέρνουν στην επιφάνεια το τεράστιο χάσμα που υπάρχει στις ημέρες μας μεταξύ της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου και των ελάχιστων mainstream παραγωγών πολυμέσων¹

Ο ορισμός της πειρατείας

Η βιομηχανία παραγωγής μουσικής και κινηματογράφου (πολυμέσων) από τις αρχές του 20ου αιώνα έχει προσπαθήσει, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της από τη πώληση των έργων αυτών, είτε ελέγχωντας τη παραγωγή τους από τους δημιουργούς (εξέχοντα παραδείγματα αποτελούν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν καλλιτέχνες όπως ο Prince και οι TLC τη περασμένη δεκαετία), είτε τη πώληση και την αναπαραγωγή τους από το κοινό. Σε ό,τι αφορά το τελευταίο, παραδείγματα αποτελούν η στάση της βιομηχανίας απέναντι σε μαγνητικά μέσα εγγραφής, όπως η κασέτα και το 8-track τη δεκαετία του 1960 και οι εγγραφείς VHS τη δεκαετία του 1980 αλλά και άλλα μέσα διανομής όπως η καλωδιακή τηλεόραση, η αντιγραφή δίσκων βινυλίου, CD και DVD ακόμη και η ελεύθερη ανταλλαγή αυτών των προϊόντων εντός ενος νοικοκυριού ή μεταξύ φίλων.

Είναι γεγονός πως το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας θα προτιμούσε να ελέγχει και να πληρώνεται για κάθε θέαση, κάθε ‘χρήση’ από κάποιο ‘άτομο’. Θα προτιμούσε με άλλα λόγια να ελέγχει απόλυτα που, πως και πότε ακούει κανείς τη μουσική του, βλέπει τις ταινίες του και κατ’επέκταση διαβάζει τα βιβλία του ή χρησιμοποιεί το λογισμικό του. Σε κάθε μια από αυτές τις χρήσεις η βιομηχανία θα ήθελε να μπορεί να αμείβεται.
»

As some of you probably know, I’ve been programming computers for the largest part of my life. When I was young I had a lot of time in my hands to experiment and goof around with languages, APIs, platforms etc. But it wasn’t so much time, but mostly passion that allowed (drove?) me to spend most of my free time in front of my machine: the passion to learn and the passion to get stuff working. Over the years, computing was demystified, from the bare metal, or rather silicon, to software engineering all the way to high-level APIs, academic languages and ‘arty-farty’ logic; the computer’s charms largely disappeared, the passion waned and what’s left is that feeling of habit, longlasting love for the machine, nostalgia and a sense of belonging. That certainly wasn’t the case ten or fifteen years ago.

»

There are some films that few people know of. That fewer people have seen. But sometimes they are films that possess qualities surpassing many of the well-known, widely distributed commercial ones.

Take for example Thirteen Conversations About One Thing, a truly fantastic movie about happiness, predictability and order, presented through a series of intertwined events in the lives of four people. This is probably probably the only movie where I found Matthew McConaughey to be quite good. John Turturro, a favourite of mine, and Alan Arkin, another amazing actor, are both excellent their respective roles (Alan Arkin really steals the show). I first saw ‘13 conversations’ about a year ago on the, at the time newly introduced, Hellenic Public Digital TV channel Cine+. I have to admit that, despite being a cinephile I had not heard of it until then. And what a pleasant surprise it was. Among the numerous cheap b-movies, the occasional hollywood blockbuster and the mid 20th century arty films the channel broadcasts (due to lack of funds I presume), jewels such as ‘13 conversations’ occasionally crop up. The movie focuses on the exceptional, the rare type of interaction, between strangers, family members, couples. It presents occasions of extreme sadness and happiness both through everyday events and through exceptional circumstances. The urban setting does not matter in this movie’s appeal; on the contrary: the acting and the richness of the characters, their exceptional stories, so different to their unexceptional lives, blend in, as they would in any environment.

‘13 Conversations’ is one of those pleasant surprises, a jewel hidden among the scores of rubbish coming out of Hollywood. But it’s those little known movies that we get to find once in a while that prove that there’s still hope for U.S. cinema.

Πριν από μερικά χρόνια, ένας φίλος μου πρότεινε να δω το La Cité des Enfants Perdus. Είχα ξεχάσει εντελώς την ύπαρξη του μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε. Εαν σας αρέσουν τα παραμύθια το ‘La Cité’ είναι ενα κρυμμένο διαμάντι. Ξεχάστε προσωρινά το πρόσφατο El Laberinto del Fauno, ξεχάστε τον Tim Burton και τη σειρά των καλοφτιαγμένων-μεν, (αισθητικά) παρεμφερών-δε ταινιών του. Η ταινία τούτη είναι ένα από τα πιο αυθεντικά, πιο συναρπαστικά, πιο σκοτεινά παραμύθια σε εικαστική μορφή. Και παρ’όλο που καλλιτεχνικά αλλά και τεχνικά ξεπερνά τις περισσότερες ταινίες του είδους παραμένει σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό.

Γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Jean-Pierre Jeunet που επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε το πολύ γνωστότερο ‘Amelie’, η ταινία παρουσιάζει έναν περίεργο, σουρρεαλιστικό κόσμο όπου μικρά παιδιά απαγάγονται από μια ομάδα ‘Κυκλώπων’. Σκοπός της απαγωγής είναι η κλοπή των ονείρων τους ως αντίδοτο της ραγδαίας γήρανσης του ηγέτη των ‘Κυκλώπων’, ενός πανέξυπνου όμως δίχως ψυχή γέρου ονόματι Krank, που αδυναττεί να ονειρευθεί. Δυστυχώς γι’αυτόν τα μικρά παιδιά πάντοτε τρομάζουν στη παρουσία του και βλέπουν εφιάλτες παρατείνοντας το μαρτύριο του. Όταν όμως οι ‘Κύκλωπες’ απαγάγουν ένα μικρό παιδί, τον ‘αδελφό’ του One, ενός πρώην ναυτικού που πλέον εργάζεται ως θέαμα δύναμης σε κάποιο τσίρκο ξεδιπλώνεται η ιστορία ελευθέρωσης του που θα ανατρέψει τις ισορροπίες και θα φέρει σε τέλος τη κυριαρχία του Krank.
»