Προ κάποιων εβδομάδων ο Νίκος Σμυρναίος έγραψε στο blog του σχετικά με το ζήτημα της παρακολούθησης των συνδέσεων του διαδικτύου στα πλαίσια της προσπάθειας, τόσο κρατικών όσο και ιδιωτικών φορέων για τη μείωση της ανταλλαγής πνευματικών έργων μέσω του διαδικτύου. Σήμερα διάβασα από το blog του Ματθαίου Τσιμιτάκη ένα παρεμφερές άρθρο που παραπέμπει και εμπλουτίζει το πρώτο. Ας σημειωθεί πως ο Ματθαίος αναφέρει και ένα κείμενο γραμμένο από τον Νίκο Δρανδάκη, το οποίο παρ’ότι συναφές έχει σαφώς διαφορετική θέση και περιεχόμενο και το οποίο δε θα σχολιάσω εδώ.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Όταν διάβασα το άρθρο του Νίκου Σμυρναίου προβληματίστηκα. Η θέση μου σχετικά με την ΑΕΠΙ, τον ΟΠΙ, το copyright και τον επιχειρούμενο δαιμονισμό της μη-κερδοσκοπικής ανταλλαγής μέσων πνευματικής ιδιοκτησίας από τις μεγαλοβιομηχανίες των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης είναι γνωστή σε όσους διαβάζουν τακτικά τα κείμενά μου. Κατα συνέπεια συμφωνώ απόλυτα με και επικροτώ την δημοσιοποίηση της όποιας παράτυπης (πόσο μάλλον παράνομης) ενέργειας από τη πλευρά των εν λόγω οργανισμών και των εκπροσώπων τους σε κάποιο blog ή άλλο δημόσιο μέσο και τη προσπάθεια αποτροπής του στραγγαλισμού των ατομικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο μέσω αδιαφανών, αντικοινωνικών νομοθετικών ή άλλων κανονιστικών πράξεων.
»

Εδώ και κάποιες ημέρες, στη διεύθυνση www.ert-archives.gr, είναι διαθέσιμο ένα μικρό μέρος του Οπτικοακουστικού Αρχείου της ΕΡΤ. Η υπηρεσία διατίθεται δωρεάν στο κοινό και χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα ‘Κοινωνία της Πληροφορίας’ (κατα 80% από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης). Η υλοποίησή της κόστισε €1.95Μ, ένα σχετικά υψηλό ποσό δεδομένου του έργου κατα την άποψή μου, δεδομένων αυτών που έχει να επιδείξει η ΕΡΤ αυτή τη στιγμή.

Το υλικο

Η διάθεση του οπτικοακουστικού αρχείου της ΕΡΤ στο διαδίκτυο είναι έργο ιδιαίτερης σημασίας, τόσο δεδομένου του ιστορικού και πολιτισμικού πλούτου που φυλάσσεται εντός του κτηρίου ΕΡΤ σε παλαιά και ευαίσθητη στη πάροδο του χρόνου μορφή, όσο και δεδομένου του ρόλου της ΕΡΤ ως Δημόσιου Φορέα και την μέχρι σήμερα αδυναμία των πολιτών να έχουν εύκολη και άμεση πρόσβαση στο αρχείο αυτό, το οποίο τους ανήκει.

Όπως αναγράφεται στη σελίδα Ερωτήσεων/Απαντήσεων, το διαθέσιμο υλικό που έχει διατεθεί μέχρι στιγμής είναι περίπου 750 ώρες video (εκ των οποίων 250 ώρες προέρχονται από φίλμ) και 5000 φωτογραφίες. Φυσικά είμαστε ακόμη στην αρχή και η ΕΡΤ έχει ήδη δηλώσει στην ίδια σελίδα πως ο εμπλουτισμός θα είναι συνεχής με απώτερο σκοπό την ψηφιοποίηση και διάθεση ολόκληρου του αρχείου σε μερικά χρόνια από τώρα — κάτι ιδιαίτερα ευχάριστο. Εν αναμονή περισσότερου περιεχομένου λοιπόν, καθ’ότι το υπάρχον υλικό είναι λίγο και όχι ιδιαίτερα ενδιαφερόν (σε εμένα τουλάχιστον) αλλά επίσης καθώς υπάρχει τεράστιος πλούτος εντός της ΕΡΤ τον οποίο θα ήθελα να προσπελάσω.
»

Εδώ και περίπου 40 ημέρες επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα των καμερών, των προσωπικών δεδομένων, της παρακολούθησης πολιτών από τις αρχές, τη νομιμότητα χρήσης οπτικοακουστικού περιεχομένου από τις κάμερες ρύθμισης της κυκλφοορίας ως αποδεικτικό στοιχείο κατα ατόμων. Είναι σαφές πως αφ’ενός ο παραγκωνισμός της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, τον υπεύθυνο φορέα λειτουργίας των καμερών κατα τη πορεία της 17ης Νοεμβρίου 2007, αφ’ετέρου η παραίτηση των μελών της Αρχής, μετέτρεψε το θέμα από την άνευ θεσμικής σημασίας επιθυμία της αστυνομίας και δήλωση ενός αναρμόδιου υπαλλήλου του κράτους σε μείζον ζήτημα εσωτερικής πολιτικής. Κι ενώ οι ευθύνες σίγουρα βαραίνουν ως επι το πλείστον τη κυβέρνηση, η στάση της Αρχής θα μπορούσε να ήταν ουσιαστικότερη. Μια καλή, αρκετά πλήρης αν και κάπως φλύαρη σε σημεία, κριτική της στάσης της Αρχής καθώς και παρουσίαση της πρόσφατης τροπολογίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης έχει ετοιμάσει ο e-lawyer εδώ. Αξίζει να τη διαβάσετε.

Το ζήτημα των καμερών μου φαίνεται κάπως τραγελαφικό για διάφορους λόγους: αφ’ενός θεωρώ πως η αστυνομία είναι ήδη γνώστης αρκετών εκ των ατόμων που πραγματικά προκαλούν σημαντικές υλικές ζημιές, όμως πολύ σπάνια καταφεύγει σε συλλήψεις, και όταν αυτό συμβαίνει οι συλλήψεις είναι ελάχιστες. Αφ’ετέρου, σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ως υφίσταται σήμερα, δηλώνω το εξής: ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς να βρεί διάφορα κλιπάκια από ελληνικές κάμερες παρακολούθησης του οδικού δικτύου που απεικονίζουν ατυχήματα ή ‘αστείες’ (τραγικές) παραβάσεις κατα περίπτωση. Σε αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις είναι εμφανή κάποια διακριτικά στοιχεία των οχημάτων (π.χ. μοντέλο, χρώμα) όπως και χαρακτηριστικά ανθρώπων και κάποια από αυτά συνοδεύονται από ήχο. Παραδείγματα: [1][2][3][4]. Αν είναι τόσο σημαντική η προστασία των προσωπικών δεδομένων όπως προκύπτουν από τις κάμερες αυτές, πως είναι δυνατόν να βρίσκει ο οποιοσδήποτε περιεχόμενο προερχόμενο από αυτές σε έναν διεθνή, δημόσιο ιστότοπο όπως το YouTube;
»

Ήταν μέσα του καλοκαιριού του 2004, ένα μήνας προ των Ολυμπιακών της Αθήνας, όταν οι κάτοικοι του Παρισιού άρχισαν να μαθαίνουν — και να αποκτούν — υπηρεσίες ADSL2+. Εκείνη την εποχή η Βρετανία προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πως είχε καταφέρει να παραμείνει πίσω από αρκετές χώρες της δυτικής και βόρειας ευρώπης στο παιχνίδι της ευρυζωνικότητος. Ήταν, άλλωστε, μια από τις πλουσιότερες και τεχνολογικά ανεπτυγμένες χώρες στην Ευρώπη, με ιδιαίτερο προβάδισμα και ηγεμονία στον χώρο των δικτυακών υπηρεσιών και της επιχειρηματικότητας.

Από το θλιβερό 17% που βρισκόταν το 2003, έφτασε φέτος το 88.4% του πληθυσμού. Το 50% αυτών αφορά συνδέσεις με θεωρητικό μέγιστο τα 2Mbit ή ανώτερο, ενώ μόνον το 4% αφορά συνδέσεις γρηγορότερες των 8Mbit. Παρ’ότι αρκετά εντυπωσιακά, τα ποσοστά ακόμη μεταφέρουν τη δυσκολία που αντιμετωπίζει η Βρετανία στο να ανταγωνιστεί τους κατα πολύ πρωτοπόρους Σκανδιναβούς, τους Γάλλους (που ήδη ετοιμάζονται για FTTH/FTTC ταχυτήτων 50 και 100Mbits) και, φυσικά, ασιατικές χώρες όπως η Κορέα και η Ιαπωνία που — εν συγκρίσει — καθιστούν το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και των ΗΠΑ τηλεπικοινωνιακά πρωτόγονες.
»

Διάβασα πρόσφατα στο metablogging.gr ένα μpost-ερώτηση σχετικά με το εαν παρατηρείται ευρέως ένα φαινόμενο ‘κόπωσης’ στον χώρο των blogs και μου έδωσε την αφορμή για να γράψω κάποιες από τις σκέψεις μου πάνω στο θέμα.

Η εκθετική αύξηση του αριθμού των ελληνικών blogs (άνω των 20,000 μέσα σε έναν χρόνο) δίνει μια πρώτη ιδέα σχετικά με τη αντίληψη του μέσου ως τρόπο έκφρασης από το ευρύ κοινό. Παράλληλα όμως έχουν συμβεί αρκετές σημαντικές αλλαγές στον χώρο: η αίσθηση της μικρής και σχετικά γνώριμης κοινότητας των bloggers, άτομα που παρά τις όποιες διαφορές τους είχαν αρκετά να πουν και να συζητήσουν μεταξύ τους, είχαν με άλλα λόγια ουσιαστικές βάσεις διαλόγου παράλληλα με την ανθρώπινη επικοινωνία στα πλαίσια μιας νεας μορφής επικοινωνίας, έναν νέο τρόπο ευρύτερου κοινωνικού διαλόγου έχει προ πολλού χαθεί. Ήδη πριν κλείσει το monitor του Παναγιώτη Βρυώνη τον περασμένο Ιανουάριο ο ρυθμός των posts είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητικά μεγάλος ώστε να μπορεί κανείς να τον παρακολουθήσει.
»

Yahoo! seems to have yet another social networking site in the works, after the failed 360° and the still in beta mash. Its name is Kickstart. This new network seems to position itself somewhere between LinkedIn and the original Facebook, trying to map student relationships and match them to employer requirements. I really fail to see why and how Yahoo! might ever think that segmenting their efforts to enter the social networking market has a higher probability of success than just developing a good, well-designed and well-engineered social networking site to compete face on with Facebook, Google’s OpenSocial or Myspace. I find their efforts completely irrelevant and — sadly — doomed to fail. With such a crowded market I can see why Google opted to create a platform rather than prop its largely mediocre, fizzled out Orkut network.

Yet everytime I log into Facebook and see notifications of my ‘friends’ finding their friends through the ‘Friend Finder’ I keep remembering how Facebook also volunteers to log into your email accounts, retrieve the names of the people you know and automatically search for them and send them an ‘invitation’ for you. And everytime I think of this I keep wondering. If Facebook can connect to another service with your account (and your permission), what’s stopping the creation of a MetaSocial Network. A network to which you provide the login details for all of the major social networks out there for which you already have accounts, it automatically logs in and accesses your profile information, including your friend list and incorporates everything in a single, beautiful environment. Moreover, what’s stopping anyone from replicating the Facebook API and offering the same services on their own network, after retrieving the details from your account using the login and password you provided during the ‘migration’ step of a registration wizard? A Facebook API clone.
»