A Fist Full of Euros reports on the crucial topic of ISPs, neutrality, surveillance as manifested through the failed ‘three strikes’ french law that’s now reached the European Parliament.

Διάβαζω από την ΕΡΤ σχετικά με το πρόστιμο που επέβαλε η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα στην Ελληνική Αστυνομία καθώς:

κατά τη διάρκεια του φοιτητικού συλλαλητηρίου στις 22.3.2007 και παρά την απαγόρευση, στην πορεία που ακολούθησε λειτουργούσαν εκτός από τις κάμερες που είναι για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας των οχημάτων, λειτουργούσαν κι εκείνες που είναι τοποθετημένες σε πλατείες της περιοχής.

Πέρυσι τον Νοέμβριο, μεγάλος μέρος της Αρχής παραιτήθηκε γι’ακριβώς το ίδιο παράπτωμα: η αστυνομία, με τη παρουσία δυο εισαγγελέων, παρακολουθούσε την (ήσυχη και ειρηνική) πορεία του Πολυτεχνείου χρησιμοποιώντας τις κάμερες παρακολούθησης κυκλοφορίας καθώς και άλλες κάμερες που βρισκόντουσαν στις κοντινές πλατείες, παραβαίνοντας το Σύνταγμα, την ελληνική νομοθεσία καθώς και τις αποφάσεις (και συγκεκριμένα την απαγόρευση) της Αρχής.

Επτά μήνες μετά, η νεα ‘Αρχή’ επιβάλλει πρόστιμο €5,000 για την ίδια ακριβώς συμπεριφορά από μέρους της αστυνομίας στη πορεία του Μαρτίου 2007.

Δε ξέρω με ποιό κριτήριο (ή κανόνα) το πρόστιμο ορίσθηκε σε ένα τόσο τραγελαφικό ποσό. Όπως και να έχει κάποιος ξέχασε τα δυο μηδενικά στο τέλος που θα το μετέτρεπαν σε πραγματικό πρόστιμο σε κρατική υπηρεσία που κατ’εξακολούθηση συλλαμβάνεται επ’αυτοφόρω να παρανομεί.

Another article from Salon, this time on the ‘new gilded age’ and how it’s affecting the U.S. middle class.

It’s funny, but statements like these are probably the reason a large, and increasing, part of the population chooses to treat religion with contempt. I’m quite certain that, at the end of the day, any religious leader would rather see his/her religion treated as a ‘private matter’ than a meaningless joke of yesteryear, for in a modern society it can probably only be one of the two.

Μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια από τον Γιώργο που εκμεταλλεύεται το διαδίκτυο για να δημιουργήσει έναν τόπο συγκέντρωσης πληροφοριών σχετικά με το ολοένα σημαντικότερο θέμα του Ασφαλιστικού στη χώρα μας. Το wiki έχει ήδη εμπλουτισθεί με πλήθος συνδέσμων, κειμένων και βιβλιογραφίας και πιστεύω πως το γεγονός πως αφορά ένα τόσο συγκεκριμένο αλλά συνάμα γενικού ενδιαφέροντος θέμα ίσως το καταστήσει, δεδομένης επαρκούς προβολής, μια καλή πηγή πληροφόρησης.

The lunacy of extended copyright and patent terms, the most threatening aspect of modern society with regards to freedom of information, progress, innovation and business comes to Europe, courtesy of Mr. Charlie McCreevy, the EU’s Internal Market Commissioner.

What Mr. Creevy seems to completely ignore is that the European Union is a completely different market and a different socio-political entity to the U.S., where extended copyright terms are already in place and the patent hell has already resulted in a vastly diminished cultural output¹. And while in the United States there’s increasing concern among academics, lawyers and even corporations (with the exception of the few colossal ones that stand to benefit) regarding the country’s IPR legislation, many of the corporations controlling cultural output globally are European and would certainly like to see things change in Europe too. Given the radical change that the music ‘industry’ has been facing in the past decade, a proposal for the extension of the copyright term for music to 95 years by Mr. Creevy seems like a thinly concealed attempt by panicked record companies to hang on to whatever legislative vehicles are available to them in order to conserve a flawed and harmful (for everyone, but them) status quo.

If anything, the copyright term should be reduced and should be accompanied by an overhaul of the intellectual property rights mechanism that — to this day — keeps musicians from enjoying the wealth that they deserve by forcing them to share the vast majority of the profits of their work with dozens of intermediaries, IPR management, marketing and promotional companies (the ‘industry’).