Climate change is obvious to anyone over twenty five years of age; things have certainly changed since I was a kid. It’s December and the temperature this evening in Athens is 20°C (mornings and afternoons are way worse. Under normal circumstances 15°C would have been considered a very mild evening). At the same time, northern Europe is covered in snow. These temperatures do more than just seem extremely weird for human beings. Take for example my lemon tree: totally confused and blooming, four months before its time (to my knowledge lemon trees bloom between the spring and early summer; definitely not in December). By extension it might be the case that these temperatures affect the whole chain of life; from insects to trees, mammals and fish in some way or another. I would like to believe that nature is resilient enough to cope with this imbalance, but somehow I think it is not.

Εδώ και αρκετούς μήνες έχει ξεκινήσει η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση για την απομάκρυνση των παράνομων υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων. Από τον ιστότοπο του εγχειρήματος διαβάζω για 893 επιβεβαιωμένες καταγγελίες και 175 αποξηλωμένες πινακίδες. Παρατηρώ πως, δυστυχώς, στο blog της προσπάθειας, αλλά και το twitter επήλθε μια σιωπηρή περίοδος γύρω στα μέσα του περασμένου Οκτωβρίου, ενώ μέχρι τότε γινόταν τακτική ανανέωση με ενημέρωση σχετικά με την πρόοδο των αποξηλώσεων και των καταγγελιών.

Είδα, με ενδιαφέρον, το ντοκυμαντέρ του Μανώλη Ανδριωτάκη σχετικά με το θέμα (θα το βρείτε εδώ, όπου μπορείτε να το υποστηρίξετε και οικονομικά μέσω PayPal). Το ζήτημα είναι τεράστιας σημασίας που αγγίζει την ασφάλεια, την αισθητική, την ποιότητα ζωής μας στην πόλη. Το ενδιαφέρον του κόσμου, ενός κόσμου που έμαθε να ανέχεται μια άσχημη, βρώμικη και επικίνδυνη Αθήνα, είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Οι 900 περίπου καταγγελίες είναι νομίζω λίγες δεδομένου του αριθμού των πινακίδων και αφισσών που ρυπαίνουν το αστικό τοπίο, ενώ οι λιγότερες από διακόσιες αποξηλώσεις αυτών ελάχιστες (είναι, βέβαια, σαφές πως αποξηλώνονται πολλές άλλες παράνομες πινακίδες ανεξαρτήτως των καταγγελιών).

Χάρηκα πολύ όταν ανακοινώθηκε το illegalsigns.gov.gr, γιατί θεώρησα πως το ότι δημιουργήθηκε μια — απλοϊκή πλην όμως αποτελεσματική — υπηρεσία διαδικτυακών καταγγελιών ήταν δείγμα σοβαρότητας για την αντιμετώπιση ενός μείζονος προβλήματος της πόλης στην Ελλάδα.

Σήμερα, αρκετούς μήνες μετά, είμαι σχετικά απογοητευμένος· απογοητευμένος διότι οι πρόσφατες εκλογές επιβεβαίωσαν τους φόβους των λιγότερο αισιόδοξων για εφήμερο και χλιαρό ενδιαφέρον της Πολιτείας, την αδυναμία της να επιβάλλει τους Νόμους του κράτους αλλά — πρωτίστως — την αδιαφορία του κόσμου που ζεί και κινείται στην τριτοκοσμική τσιμεντούπολη που οι υπόλοιποι ανεχόμαστε καθημερινά. Στο ντοκυμαντέρ του Ανδριωτάκη, με εικόνες του καλοκαιριού του 2009, διακρίνει κανείς πινακίδες με διαφημίσεις των δυο μεγάλων κομμάτων, των νυν και πρώην πρωθυπουργών, εικόνες από ιστότοπο μεγάλης εταιρίας που δραστηριοποιείται στην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση με λογότυπα των μεγαλύτερων εταιριών της χώρας.

Το στοίχημα δεν είναι απλώς η απομάκρυνση των παράνομων πινακίδων, αλλά η κατάρριψη της ιδέας πως είμαστε ανίκανοι, ως κοινωνία, να κατανοήσουμε τους δεκάδες λόγους για τους οποίους δε θα έπρεπε να υπάρχουν εξ’αρχής.

The past sixty years have been a time of unprecedented peace and prosperity in Europe. A continent devastated by two World Wars, empires undone in the span of a few decades, the formal subjugation of Europe under the United States in return for their assistance in winning World War II, in light of their superior industry, military and economic might. European prosperity, the extremely high quality of life enjoyed by so many states for so long cannot be attributed to anything, but the support of the United States in the decades after World War 2 and, perhaps, the creation of the European Union, a vast and complex organisation that has provided for much of the population of Europe, by smoothing out the differences between the economic output of the north with that of the south, supporting — perhaps excessively in some cases — agriculture, innovation and collaboration, but above all fostering cooperation and trade between European countries.

In 1945 Europe was a devastated continent in what was the end of an era. The three decades of tension and war, extreme economic boom and bust had begun the process of dismantling of the major European empires of old that had dominated the world in the previous several hundreds of years. Throughout this process of redefinition of old Europe under the auspices of the two new superpowers, the European Coal and Steel Community (ECSC) was founded. The ECSC, a precursor to the European Economic Commmunity and, later, the European Union, had only six members in 1951. The organisation’s gradual expansion, both in scope and in geography redefined its existence as the de facto governing body in Europe, an important institution in a globalised world. Despite the clear need for Europe to cooperate, to put aside centuries of pointless nationalistic drivel and rivalry and promote, in whatever way was possible, the European economy and European culture (the people of Europe share quite a lot of their culture, even if they won’t readily admit it), national pride has played a significant part of the evolution of the EU. From de Gaulle’s veto of British accession to the EU, the dominant Franco-German alliance, heavily promoting French and German interests and controlling the politics of the Union, to Thatcher’s British rebate in the 1980s and Poland’s alignment with Bush in the Iraq War of the mid-2000s, national interests have remained a crucial part of the Union.
»

Για την ομάδα του AthensBook οι τελευταίοι μήνες είναι ένα rollercoaster από πολλές πλευρές. Μια αέναη ακολουθία projects, χτίζοντας υποδομές, λογισμικό, συνεργασίες. Προχθές ανακοινώσαμε τον κύκλο Private Beta για το Android, μια έκδοση για την οποία πλέον λαμβάνουμε πολλαπλά email την εβδομάδα — και ήδη μέσα σε περίπου δυο ημέρες από την ανακοίνωση έχουμε δεκάδες ενδιαφερόμενους! Τις επόμενες ημέρες περιμένουμε να διατεθεί στην αγορά η επόμενη έκδοση της εφαρμογής για iOS μια μια ανακαινισμένη κατηγορία που θα ενθουσιάσει ελπίζουμε τους φίλους οδηγούς στην Αθήνα (όσοι ήσαστε στην — εξαιρετική — ομιλία του Γιώργου στο TEDx Academy πριν από μερικές ώρες ίσως προσέξατε το σχετικό sneak peek).

Ένα από τα σημεία που νομίζω πως ο μέσος χρήστης δεν ‘βλέπει’ όταν χρησιμοποιεί το AthensBook είναι πόση δουλειά υπάρχει από πίσω. Τις υποδομές, τους αλγόριθμους, την αποδοτικότητα του συστήματος, το server-side μέρος που εξασφαλίζει ενημερωμένη και ακριβή πληροφορία. Όταν ξεκίνησε η εφαρμογή είχε μόλις τρείς κατηγορίες· κατηγορίες ‘χρηστικές’ όπως τα ανοιχτά φαρμακεία, τα ανοιχτά πρατήρια με τιμές και τα νοσοκομεία. Κατηγορίες για τις οποίες τα δεδομένα ήταν ημι-’δημόσια’ και των οποίων την ενημέρωση αυτοματοποιήσαμε γράφωντας δικό μας λογισμικό.

Βασική επιθυμία χρηστών μας ήταν οι κατηγορίες διασκέδασης. Προσθέσαμε πολλές κατηγορίες από την πρώτη εκείνη έκδοση του AthensBook. Τα μουσεία για παράδειγμα με την ένδειξη τιμής εισόδου (το AthensBook ξέρει ακόμη πότε είναι ελεύθερη η είσοδος!), τις δημόσιες υπηρεσίες με τα περίεργα και μη-ντερμινιστικά ωράριά τους (με δεκάδες τηλεφωνήματα και ελέγχους που κάναμε σε ΚΕΠ, δημαρχεία κλπ.), την κίνηση στους δρόμους και τα ΜΜΜ σταθερής τροχιάς (κατηγορία που έχει πάρει ήδη σειρά προτεραιότητας για ανακαίνιση). Προσθέσαμε Ζαχαροπλαστεία, Κάβες, Εστιατόρια και Κινηματογράφους, κατηγορίες διασκέδασης που βασίσαμε σε μεγάλο βαθμό σε user-generated content το οποίο επεξεργαστήκαμε και εμπλουτίσαμε καθώς και συνεργασίες με εταιρίες και συνεργάτες και που από τον Φεβρουάριο συμπεριλαμβάνουν την δυνατότητα εκδήλωσης προτιμήσεων από τους χρήστες (βλ. την καρδούλα στα αριστερά). Μέσα σε ελάχιστους μήνες από την πρώτη κυκλοφορία συλλέξαμε χιλιάδες καρδούλες. Καταστήματα που είχαν αρκετές άρχισαν να έχουν εικονιδιάκια ‘thumbs up’, πρώτα ένα και μετά δυο — μια γρήγορη απεικόνιση του πόσο δημοφιλή είναι.

Πιστεύω ειλικρινά πως παρά τη γερή δόση καινοτομίας και ποιότητας των υπηρεσιών μας, παρά το γεγονός πως οι χρήστες (και οι χρήσεις) της εφαρμογής ανεβαίνουν με τρομακτικούς ρυθμούς (μόνον η κυκλοφορία του iPhone4 τριπλασίασε τον ρυθμό registrations), είναι δύσκολο μια εφαρμογή όπως το AthensBook σήμερα να γίνει καθημερινή ‘συνήθεια’ για σημαντικό μέρος από τους δεκάδες χιλιάδες χρήστες μας. Γιατί;

Η απάντηση είναι πιο σύνθετη απ’ότι φάινεται. Εν μέρει διότι πολλά κομμάτια της υπηρεσίας μας δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένα και δεν αντικατοπτρίζουν επαρκώς το όραμα που έχουμε. Ίσως γιατί η αρχική εντύπωση (που προσπαθούμε σκληρά να ξεπεράσουμε) ήταν μιας εφαρμογής που είχε έξυπνη μεν αλλά μόνον ‘χρηστική’ δε πληροφορία και πολύς κόσμος δεν έχει ασχοληθεί με τις νεότερες (και εντυπωσιακότερες) κατηγορίες. Ίσως γιατί ο κόσμος δεν έχει ακόμη μάθει να ψάχνει για πληροφορίες εν κινήσει χρησιμοποιώντας το iPhone του.

Για παράδειγμα, σήμερα μπορεί κανείς να φιλτράρει πολύ γρήγορα και εύκολα όλα τα εστιατόρια/φαγάδικα που κάνουν delivery βάσει κουζίνας και να τα ταξινομήσει βάσει απόστασης, δημοτικότητας ή τιμής. Κι’όμως σε συζήτηση που είχα τις προάλλες με κάποιους γνωστούς και ενώ είχαν εγκατεστημένο και χρησιμοποιούσαν το AthensBook τακτικά δεν είχαν ποτέ αναρωτηθεί τι κάνει αυτό το κουμπάκι στο πάνω δεξιά μέρος της οθόνης. Δεν είχαν ποτέ δει πως μπορούν να δούν όλα τα σημεία στον χάρτη. Πως μπορούν να φιλτράρουν ή να ταξινομήσουν την πληροφορία με διάφορους τρόπους. Πως μπορούν να επιλέξουν να δούν μόνον ανοιχτά σημεία ή όλα τα σημεία κοντά τους.

Ίσως να αποτελώ εξαίρεση, λόγω τρέλας, λόγω επαγγέλματος, λόγω συνήθειας, ίσως να είμαι ‘μπροστά’ απο την εποχή μου ως προς αυτό, όμως το AthensBook με έχει ‘σώσει’ αρκετές φορές. Όχι επειδή χρειάστηκα φαρμακείο τα ξημερώματα (ευτυχώς), αλλά επειδή έψαχνα ένα νεο μέρος να φάω σε μια γειτονιά της Αθήνας που δεν γνώριζα και είχε να μου προτείνει μια καλή λύση. Έχω βρεί έτσι εξαιρετικά μέρη για φαγητό ή για γλυκό και φαντάζομαι πως αν σύχναζα ακόμη σε μπαρ, όπως έκανα μικρότερος θα έβρισκα και ένδιαφέροντα μέρη να βγώ.
»

Ubuntu 10.10 is just around the corner. In this version some preliminary signs of Ubuntu’s design efforts are slowly showing, although there’s still a vast amount of work to do. One of the ‘new’ things in 10.10 as far as the user experience is concerned is the new Ubuntu font.

I am very happy to see Hellenic supported from this early stage. As others have commented however, there are considerable problems with the typeface. The font has several controversial features, like the ‘short chi’ glyph and the weird gamma among others.

The short chi (χ) is not really a problem as far as I am concerned, although it is a departure from the norm. Most modern well-designed hellenic fonts have a chi with a descender. In ‘classical’ hellenic typography chi almost always has a descender; there are, however, a few good examples of contemporary designs with ‘short’ chi (Gotham Greek by Cannibal Fonts — one of the premier foundries in Greece — comes to mind) and I believe it’s acceptable in a modern, informal typeface.

Gamma (γ), on the other hand, as found in the ‘final’ version of the font included with the Ubuntu 10.10 RC, is poor and betrays the ignorance of the designers with respect to hellenic type; it reminded me of Myriad Pro; a beautiful roman typeface (recently popularised because its adoption by Apple as the company’s corporate font) that has been butchered in its hellenic version.

There are other, less important, issues with the hellenic glyphs in the font, but even those I mention above are enough to demonstrate the intricancies involved in designing hellenic fonts (esp. by people who don’t have a feel for the language).

Turning roman fonts, even excellent ones, to hellenic is a tough job, even for skilled professionals with many years of experience with the language, the alphabet and hellenic typography. Many of the good hellenic fonts have been designed by font designers outside of Greece and have been iteratively improved over the span of many years before they reached a level of comparable quality to their roman counterparts.

I appreciate the effort by Maag and Canonical and I really love the fact that the language is included as a first-class citizen in the new Ubuntu font.

I also think, however, that you need to get a better understanding of Hellenic typography as well as — seemingly — better advice, before the ‘Ubuntu’ font can claim that it is a well-designed hellenic font.

Τον τελευταίο καιρό συζητείται το ‘άνοιγμα’ των κλειστών επαγγελμάτων. Οι ‘φασαρία’ που έχει προκαλέσει η επαναλαμβανόμενη απεργιακή κινητοποίηση των μεταφορεών, ιδιοκτητών φορτηγών δημοσίας χρήσης και λοιπών επαγγελματιών/επιχειρηματιών του κλάδου μπορεί να έχει, στο μυαλό των περισσοτέρων, ταυτίσει το ‘άνοιγμα’ των κλειστών επαγγελμάτων με αυτήν την κοινωνική/οικονομική ομάδα, όμως τα επαγγέλματα είναι πολλά και ποικίλα και οι κοινωνικές ανάγκες που καλύπτουν εξίσου διαφορετικές.

Ένα από αυτά τα επαγγέλματα είναι οι φαρμακοποιοί. Επέλεξα να γράψω για τους φαρμακοποιούς, αφ’ενός επειδή έχω αρκετούς συγγενείς και φίλους που ιστορικά βρίσκονται στον χώρο και θεωρώ πως γνωρίζω, περισσότερο ίσως από τον μέσο όρο, τις ιδιαιτερότητες του κλάδου, αλλά και επειδή — παρ’ότι συμφωνώ απολύτως με την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και θεωρώ πως η Ελλάδα έχει ήδη αργήσει πολύ — θαρρώ πως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων δεν είναι σε καμία περίπτωση μια μονοσήμαντη διαδικασία, πως το κάθε επάγγελμα έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και η όποια κανονιστική ρύθμιση πραγματώνει την απελευθέρωση του οφείλει να τις λάβει υπόψη της (κάτι που σίγουρα εν διαμέσω κρίσης και πανικού δεν πραγματοποιείται στην Ελλάδα του 2010).

Διάβασα στην Καθημερινή το άρθρο ‘Οι τιμές των φαρμάκων‘ του Στέφανου Μάνου. Σε αυτό παραθέτει την συζήτησή του (και τον παραλογισμό) ενός φοιτητή της Φαρμακευτικής, του οποίου η οικογένεια έχει φαρμακείο και πρόκεται να ‘θιχτεί’ από την απελευθέρωση, ως εισαγωγή σε ένα, ως επι το πλείστον αφελές, κείμενο που αντιπαραθέτει ως παράδειγμα προς μίμηση τα περιθώρια κέρδους των φαρμακείων στην Σουηδία. Και παρ’ότι τα παραδείγματα του κ. Μάνου είναι ενδιαφέροντα και εικάζω πως είναι ειλικρινής και πιστεύει αυτά που γράφει, φαίνεται να αγνοεί τι ακριβώς συνεπάγεται το επαγγέλμα των φαρμακοποιών, η αγορά του φαρμάκου, ο τρόπος που δουλεύουν και τι σημαίνει η απελευθέρωσή του.

Τα φαρμακεια σημερα

Με το υπάρχον σύστημα, τα φαρμακεία είναι περιορισμένα ως προς τον τόπο στον οποίο μπορούν να ανοίξουν, βάσει του πληθυσμού του κάθε τόπου αλλά και βάσει της παλαιότητος του φαρμακείου — αυτός πρακτικά είναι ένας τρόπος να εξυπηρετηθούν οι παλαιοί φαρμακοποιοί που σήμερα μπορούν να μεταφέρουν το φαρμακείο τους πρακτικά όπου θέλουν ανά πάσα στιγμή μετά από κάποια χρόνια λειτουργίας. Με αυτόν τον τρόπο πριν ‘πουλήσουν’ την άδειά τους (με σημαντικό κέρδος) μεταφέρουν το φαρμακείο σε ένα πολύ καλό σημείο και το πουλούν ακριβότερα. Αυτή η νομοθετική ρύθμιση καθιστά το φαρμακείο ‘κλειστό’ επάγγελμα, δηλαδή επιβάλλει την ‘αγορά’ μιας υπάρχουσας άδειας από έναν νέο φαρμακοποιό που επιθυμεί να ανοίξει φαρμακείο, καθώς νέες άδειες δεν εκδίδονται (παρά μόνον υπό προϋποθέσεις: βλ. γεωγραφικοί, πληθυσμιακοί περιορισμοί κλπ). Φυσικά κάτι τέτοιο είναι άδικο και καθιστά την απόκτηση άδειας δύσκολη υπόθεση για όσους δεν έχουν τα μεγάλα ποσά που εδώ και χρόνια απαιτούνται για την αγορά τους.
»