2012.12.01

Oh my God, it’s full of funds!

Νεοφυείς επιχειρήσεις. Καινοτομία. Εξωστρέφεια. Επιχειρείν. Ένα μεγάλο γαϊτανάκι από εραστές του φιλελευθερισμού, πιστούς του καπιταλισμού, των αγορών, κάποιους τολμηρούς και άξιους, κάποιους — απλώς — θιασώτες της όλης υποκουλτούρας, της ‘φάσης’, του χαβαλέ και της (σαφέστατα υποκριτικής) αίσθησης της αυτονομίας, της ελευθερίας κλπ. που επικαλούνται συχνά οι δορυφόροι της επιχειρηματικότητας. Παράλληλα ένα τεράστιο κενό σοβαρών επενδυτών. Μια τεράστια έρημος σοβαρής επιχειρηματικής νοοτροπίας και φιλοδοξίας.

Κι’όμως, εχθές ‘αποκτήσαμε’ τέσσερα χρηματοδοτικά οχήματα σημαντικού μεγέθους. Yippi ki-yay! Οχήματα με αρκετές δεκάδες εκατομμύρια προς διάθεση για την υποστήριξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Δεν γνωρίζω σε βάθος τα άτομα που απαρτίζουν και τα τέσσερα, όμως γνωρίζω κάποια από αυτά. Γράφω το εξής άρθρο λοιπόν, ως μια φιλική συμβουλή προς τους (νεοελευθέντες) διαχειριστές των funds, από τον Πραγματικό κόσμο του Επιχειρείν, από την Αγορά: οι έλληνες επενδυτές, στον βαθμό που έχω εκτεθεί σε αυτούς, πολύ συχνά δεν έχουν απολύτως καμία συναίσθηση των διαφορών μεταξύ των ιδίων και των θεσμικών, υπερπολλαπλάσιων σε μέγεθος και εντελώς διαφορετικού πλαισίου λειτουργώντων funds της Κοιλάδας του Πυριτίου. Σκέφτονται και φέρονται με τον ίδιο, παράλογο τρόπο, μόνον που, επιπλέον τους λείπει η εξωστρέφεια, το όνειρο και η φιλοδοξία. Τους λείπει η παιδεία και το πραγματικό ενδιαφέρον για τις επενδύσεις τους. Συν τοις άλλοις, στην κοιλάδα το παράλογο γίνεται λογικό: Η υπερβολή είναι ο κανόνας. Η προσφορά και το ταλέντο περισσεύουν. Η αγορά είναι στρεβλή και οι μεγάλοι επενδυτές είναι ο θεσμός και όχι απλώς ένα μέρος του συστήματος. Μην κάνετε τα ίδια λάθη με αυτούς, μην προσπαθήσετε να τους αντιγράψετε. Η Ελλάδα δεν είναι Silicon Valley, και τα funds που στήθηκαν δεν θα την κάνουν SV μέσα σε μια νύχτα. Φερθείτε εξυπνότερα, εκμεταλλευόμενοι αυτά που μπορείτε για να αφήσετε και εσείς το λιθαράκι σας στο να μπορούμε κάποτε, εμείς ή οι επόμενες γενιές, να λέμε πως πήγαμε την Ελλάδα μπροστά. Έστω και λίγο.

»

comments


» Mazower’s Opinions

Mark Mazower has, for some time now, been writing poignant and increasingly strongly worded opinion articles about the effects of the crisis, the social and political repercussions that few politicians and economists bother worrying about while trying, unsuccessfully, if not plain badly, to enforce a flawed economic policy throughout Europe. His articles are grounded, accurate with the facts and highly worrisome, a scarily intense forewarning of how things can go wrong; they demonstrate the kind of foresight you would expect but seldom find in the foolish, greedy and highly myopic politicians currently governing Europe.

1 comments

» Εκτός κατάταξης

Δεν ξέρω αν θα ήμασταν πάνω από την μεγάλη πλειοψηφία των Αφρικανικών χωρών στο Web Index του Tim Berners Lee, αλλά είμαι βέβαιος πως το γεγονός πως δεν είμαστε πουθενά στην κατάταξη είναι δείγμα της έλλειψης σοβαρότητας, ενδιαφέροντος και αξίας που δίνουμε στην δικτύωσή μας ως χώρα. Αν μη τι άλλο, εν διαμέσω κρίσης, οι επενδύσεις για την βελτίωση των δικτύων ευρυζωνικότητας φαίνεται να έχουν παύσει, οι επιδόσεις των υφιστάμενων συνδέσεων έχουν παγώσει ή χειροτερέψει για πολύ κόσμο και εκεί που η Ευρώπη περνά ταχύτατα σε δίκτυα νέας γενιάς με ευρεία διαθεσιμότητα VDSL2+ και FTTC/FTTB/FTTH εμείς ακόμη συζητούμε για εγκατάσταση περισσότερων mini DSLAMs έτσι ώστε να μην βρίσκεται η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας καταδικασμένη σε ταχύτητες κάτω των 5-6MBps. Φυσικά, στα μάτια των πολλών, όταν το διακύβευμα είναι η ίδια η επιβίωση, η ευρυζωνικότητα καταντά ένα γραφικό αντικείμενο συζήτησης. Κι’όμως, αν μη τι άλλο, αν η ‘ανταγωνιστικότητα’ της Ελλάδος θέλουμε να σημαίνει κάτι παραπάνω από την εξαθλίωση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της, αν ο στόχος μας δεν είναι η εργατική τάξη, η αποδοτικότητα του δημοσίου ή η διαφθορά της Κίνας ή της Ινδίας αλλά αυτές της Σουηδίας ή της Φινλανδίας, τότε η ευρυζωνικότητα θα έπρεπε να θεωρείται μείζον θέμα στους κύκλους των αρμόδιων υπηρεσιών και υπουργείων. Και προφανώς αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα — μάλλον — θα έπρεπε να εμφανίζεται στο ευρετήριο του Tim Berners Lee και δη σε θέση που δεν θα μας προκαλούσε συλλογικά κατάθλιψη.

comments


2012.08.20

Euroend.

The holidays are almost over, for those lucky enough to be able to have holidays, not in the not_working sense, but rather the peace_of_mind sense. Suddenly people remember the misery of their reality, the lack of prospects, the bleak predictions and — above all — that those who are, in theory, responsible for fixing this, at an institutional level, that is those in power, both at home and abroad, are selfish, corrupt and myopic blockheads. Here in Greece we’ve been expecting ‘talks’ about the ‘deferment’ of some payments, the ‘extension’ of the support programme even since the ‘new’ government was elected, over two months ago. Interest in Greece waned, as Europeans collectively headed to the beaches, mountains etc., but now that the summer is all but ending, whispers about Greece, its exit from the Eurozone and its central position in the world affairs are growing stronger, consuming ever more bandwidth, storage space, ink and gray matter.

The collective delusion continues as the public is constantly fed all sorts of stories about Greeks and Greece, more than ever before in my lifetime; stories often painting Greece as something much less or much more than it is, giving rise to completely flawed impressions about the country and its people, and perpetuating the myth that what the Eurozone is experiencing is a crisis that started and is dependent on Greece, as if the minuscule fraction of the world’s GDP that Greece possesses or its membership to the Euroclub had anything to do with it.
»

comments

2012.07.15

Αστικές δικαιολογίες

Διαβάζω στο podilates.gr σχετικά με την συνάντηση που έκαναν μέλη του site με τον δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καμίνη σε συνέχεια επιστολής που του είχαν αποστείλει πριν από μερικούς μήνες. Στο σχετικό post αναγράφονται λεπτομερώς τα θέματα που συζητήθηκαν κατά την συνάντηση αυτή. Είμαι φίλος του ποδηλάτου και αναγνωρίζω πως η Αθήνα είναι μια ιδιαίτερα εχθρική πόλη προς αυτό, όμως αφ’ενός η κρίση, αφ’ετέρου οι ολοένα μεγαλύτερες οργανωμένες προσπάθειες προώθησής του έχει, τα τελευταία χρόνια, αυξήσει το ενδιαφέρον και την χρήση του όχι μόνον ως μέσο αναψυχής αλλά και μεταφοράς.

Με ιδιαίτερη θλίψη μου, διαβάζω όμως πως κάποια από τα πιο κραυγαλέα προβλήματα που επηρεάζουν τόσο τους ποδηλάτες όσο και τους πεζούς αλλά και οδηγούς αντιμετωπίζονται με φθηνές δικαιολογίες αντί προγράμματος και λύσεων. Γίνεται, για παράδειγμα, λόγος για τα έργα που πραγματοποιούνται σε πολλούς δήμους, κυρίως για την τοποθέτηση οπτικών ινών. Γράφεται στο άρθρο, ως δήλωση της αντιδημάρχου τεχνικών υπηρεσιών κ. Νανάς Σπυροπούλου: “Μετά από μήνες τα μπαλώματα χαλάνε και οι δρόμοι γίνονται επικίνδυνοι. Θα έπρεπε να είχαν βάλει έναν σωλήνα απ’ τον οποίο να περνάνε όλες οι οπτικές ίνες. Αλλά δεν έγινε έτσι και κάθε εταιρία κάνει καινούργια σκαψίματα. Ο δήμος έχει προσθέσει εγγυητικές επιστολές στη διαδικασία, αλλά τα προβλήματα παρουσιάζονται αργότερα.”

Αργότερα; Για πόσο καιρό ‘εγγυάται’ ο εκάστοτε εργολάβος το έργο του; Στην δική μου εμπειρία τα προβλήματα εμφανίζονται ελάχιστους μήνες μετά την ολοκλήρωση του έργου, επηρεάζουν δε τους οδηγούς εξίσου με τους ποδηλάτες καθώς το ανώμαλο οδόστρωμα προκαλεί ζημιές στους τροχούς, τα αμορτισέρ αλλά και άλλα μέρη των αυτοκινήτων. Γιατί δεν μεριμνά ο δήμος έτσι ώστε οι συμβάσεις του εκάστοτε εργολάβου να είναι τόσο αυστηρές ώστε να εγγυώνται μια σχετικά υψηλή ποιότητα κατασκευής; Γιατί δεν μπήκε αυτός ο περιβόητος σωλήνας και πόσο έχει κοστίσει το επαναλαμβανόμενο σκάψιμο του κάθε δρόμου; Αποζημιώνεται ο δήμος για την ταλαιπωρία; Αν όχι, κάνει κάτι γι’αυτό;

Επιπλέον, αναγράφεται κάπου, δημόσια και ευκόλως προσβάσιμα η ταυτότητα του κάθε εργολάβου που έχει αναλάβει έργο σε κάποιον δρόμο, έτσι ώστε να μπορεί ο καθένας να ενημερωθεί (και να κυνηγήσει νομικά εφ’όσον προκύψουν ζημιές ή τραυματισμοί από την κακοτεχνία του) ποιός είναι υπεύθυνος για τα έργα σε κάθε δρόμο; Ακόμη καλύτερα, πως επιλέγει ο κάθε δήμος τον πλέον κατάλληλο εργολάβο για κάθε έργο; Απλά βάσει τιμής; Υπάρχει, για παράδειγμα, δημόσιος κατάλογος με εργολάβους που δικαιούνται να μειοδοτήσουν για έργα; Εάν ένας εργολάβος κάνει κακή δουλειά, υπάρχει κάποια κεντρική βάση δεδομένων που θα επιτρέψει στον δήμο, αλλά και άλλους δήμους και φορείς του δημοσίου να τον αποκλείσουν για κάποιο χρονικό διάστημα ή και οριστικά από διαγωνισμούς αν έχει επανελλημένως αποδεδειγμένα κάνει κακή δουλειά; Δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια, ούτε πόρους κάτι τέτοιο και είμαι βέβαιος πως, “ως δια μαγείας”, οι δρόμοι, τα κτήρια και οι υποδομές που σήμερα είναι έρμαια κακοτεχνιών, απάτης και κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος θα ήταν πολύ καλύτερα. Φυσικά αυτό θα σήμαινε πως η ίδια η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα έπαιρνε συχνά μέρος αυτής της κατασπατάλησης, κάτι που κατά τα φαινόμενα συμβαίνει.
»

comments

2012.06.05

Η Επικίνδυνη Μυωπία της Δύσης

Από την αρχή της ‘κρίσης’ μέχρι σήμερα, η υπεραπλούστευση των προβλημάτων που μαστίζουν την οικονομία, την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Δύση αλλά και τον κόσμο γενικότερα είναι, θαρρώ, θλιβερό χαρακτηριστικό της προσπάθειας αντιμετώπισης της. Η υπεραπλούστευση αυτή τελείται σε πολλαπλά επίπεδα, και καταλήγει, εν διαμέσω λαϊκισμού και μονολιθικών πολωτικών και συχνά αφοριστικών θέσεων στο ευρύ κοινό, συχνά επικαλούμενη τα συναισθήματα και ένστικτα της δικαιοσύνης, πατριωτισμου ή/και εθνικισμού, ανθρωπισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας κλπ.

Στο ανώτατο εκτελεστικό επίπεδο, αυτό της ΕΕ και των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που την απαρτίζουν, παρατηρείται μια αμφίσημη θέση που συχνά ταυτίζει (εάν όχι μπερδεύει) το — σαφέστατα υπαρκτό και μείζον — πρόβλημα χρέους της δυτικής οικονομίας (ένα πρόβλημα, το ίδιο πολύ βαθύτερο από αυτό που αντιλαμβάνεται ή έστω παραδέχεται η Δύση μέχρι σήμερα) με τη πληθώρα δομικών και βαθύτατων προβλημάτων των ελληνικών θεσμών, πολιτείας και κοινωνίας. Η ταύτιση αυτή είναι βολική για τους πολιτικούς γιατί αφαιρεί από τους ώμους τους την ανάγκη να αντιμετωπίσουν τα σαφώς δυσκολότερα αλλά και πολιτικώς κοστοβόρα ζητήματα που βαραίνουν τις χώρες τους· όσο η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει έναν ικανοποιητικά πειστικό αποδιοπομπαίο τράγο τα ‘πυρά’ μπορούν να αποστρακιστούν σε αυτή. Η εξήγηση είναι βολική και για οικονομολόγους, τραπεζίτες και λοιπούς θεασωτές της ‘ελεύθερης αγοράς’, που συχνά επιλέγουν να εθελοτυφλήσουν απέναντι στο ναυάγιο της θεωρίας που υποστηρίζουν, ενδεχομένως ανέπτυξαν, μιας θεωρίας που θέλει την ‘αγορά’ να επιτυγχάνει την αυτορύθμιση σε κάθε περίπτωση, ένα μοντέλο που τοποθετεί τις τραπεζικές επενδύσεις πάνω από την πραγματική, δημιουργική οικονομία. Στα πλαίσια αυτής της εθελοτυφλίας μπορεί κανέις να αποδώσει την εμμονή πολλών με την Έλλάδα, εμμονή που επιλεκτικά πιστεύω αγνοεί την τραγική κατάσταση της δυτικής οικονομίας γενικότερα. Η άρνηση της Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ αποτυπώνεται στην ευρύτερη πολιτική ρυθμίσεων στις εθνικές αλλά και υπερεθνικές οικονομίες τα τελευταία πέντε χρόνια.

Θα περίμενε κανείς πως μια τόσο κακή πολιτική θα είχε αποτύχει πλήρως. Κι’όμως, μέχρι στιγμής έχει πετύχει σε ανεξήγητα μεγαλύτερο βαθμό απ’ότι θα περίμενε κανείς λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα: παρά την προσχώρηση τριών χωρών στο πλαίσιο ‘υποστήριξης’ των ΔΝΤ/ΕΚΤ/ΕΕ, την κάκιστη κατάσταση της βρετανικής οικονομίας (η οποία δεν φαίνεται να βελτιώνεται σύντομα), την τραγική πορεία της οικονομίας της ευρωζώνης αλλά και την ανησυχία για την οικονομία των ΗΠΑ, που παρά τα $1.2+ τρισεκατομμύρια που δόθηκαν στις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας από τον Σεπτέμβριο 2008, ως συνδυασμός παροχών εγγυήσεων αλλά και στα πλαίσια της μερικής ‘συμμετοχής’ της κυβέρνησης ως μηχανισμός κεφαλαιοποίησής τους για αντιμετώπιση της κρίσης του 2008, ελάχιστα ευνοήθηκε η πραγματική οικονομία. Φυσικά, παρά το γεγονός πως ο Henry Paulson, πρώην CEO της Goldman Sachs και υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ κατά την διάρκεια της τραπεζικής κρίσης των subprime mortgages το 2008, έγραψε στο βιβλίο του On the brink για την δραματική έλλειψη κεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος, ο μηχανισμός που χρησιμοποιήθηκε για να τις ‘σώσει’ κινήθηκε χρησιμοποιώντας ακριβώς στην ίδια εργαλεία και αποτυγχάνοντας να σπρώξει την αμερικάνικη οικονομία προς μια κατεύθυνση που θα της επέτρεπε, σε κάποιο βάθος χρόνου, να επανακάμψει υγειώς. Μόνον οι ‘απεχθείς’ για τους μεγάλους φίλους των ‘αγορών’ (αλλά παρά ταύτα και σαφώς ανεπαρκείς) ‘σοσιαλιστικές’ ή ‘κρατικιστικές’ παρεμβάσεις του προέδρου Obama φαίνονται να είχαν κάποια μικρά θετικά αποτελέσματα για την αμερικάνικη οικονομία (ένα καλό παράδειγμα είναι η General Motors). Υπάρχει μια μη-γραμμικότητα, τόσο στην πορεία της δυτικής οικονομίας, όσο και στην αντιλαμβανόμενη πτώση του επιπέδου ζωής για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, απόρεια αυτής.

»

comments


» Τουλάχιστον να γνωρίζουμε.

Πριν από περίπου ενάμιση μήνα ‘υποβαθμίστηκε’ η ταχύτητα της σύνδεσής μου στο σπίτι, για λόγους που μπορώ να αποδώσω μόνον στην ανικανότητα του ΟΤΕ. Παρ’ότι ενδιαφέρουσα περίπτωση που συνδυάζει τεχνική ανικανότητα και μια γερή δόση Κάφκα — δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες (ζούμε άλλωστε μια ιδιαίτερα σουρρεαλιστική εποχή που κάνει ασήμαντη την εν λόγω προσωπική ιστορία), αποφάσισα να ψάξω λίγο online για παρόμοια προβλήματα, την θέση της ΕΕΤΤ για το χάλι των ευρυζωνικών συνδέσεων στην Ελλάδα κλπ.

Στο ψάξιμο βρήκα το εξής: Εν διαμέσου κρίσης, στα μέσα του καλοκαιριού που μας πέρασε ξεκίνησε την πιλοτική του λειτουργία το ΣΑΠΕΣ, το Σύστημα Αποτίμησης Ποιότητας Ευρυζωνικών Συνδέσεων της ΕΕΤΤ, το οποίο καταγράφει την ταχύτητα της ευρυζωνικής σας σύνδεσης και άπεικονίζει τα στοιχεία ως overlay σε χάρτη. Παρ’ότι τα αποτελέσματα είναι ακόμη σχετικά λίγα, η εικόνα είναι ενδιαφέρουσα και οι ‘μαύρες’ τρύπες, περιοχές με φοβερά κακή ποιότητα ευρυζωνικής σύνδεσης, πολλές.

Εαν δεν το γνωρίζετε ήδη, εγγραφείτε (είναι γρήγορο και σχεδόν ανώνυμο — χρειάζεται ένα email και την διεύθυνσή σας) και κάντε μια μέτρηση της ταχύτητας της σύνδεσής σας, ιδιαίτερα εάν αντιμετωπίζετε πρόβλημα με αυτή. Όσοι περισσότεροι συμμετάσχουν, τόσο περισσότερες πληροφορίες θα έχει η ΕΕΤΤ και ευελπιστώ πως αν υπάρξει καλή συμμετοχή ενδεχομένως να αποκτήσουμε καλύτερες συνδέσεις μια ώρα αρχύτερα.

2 comments


2011.08.08

Ανωνυμία

Έχει επανέλθει στο προσκηνιο το θέμα της ανωνυμίας στο διαδίκτυο και είναι τρομακτική η διαφορά, όχι στο νομικό status quo αλλά τις τάσεις, διεθνείς και εγχώριες, που παρατηρούνται στο διαδικτύο τα τελευταία χρόνια. Τάσεις που με πλήθος τρόπων, μεθόδων και ρητορικής βλέπει την ανωνυμία να εξοστρακίζεται στη σφαίρα του εγκληματικού, του ανεπιθύμητου, του ανήθικου και του επικίνδυνου για την κοινωνία, όταν η ύπαρξή της μάλλον έχει προσφέρει πολύ περισσότερο απ’όσο έχει βλάψει το κοινωνικό σύνολο.

Δεν είναι όμως μόνον ορατή η αξία της ανωνυμίας (ή της ψευδωνυμίας) σε μείζονως σημασίας ζητήματα· είναι επίσης απλά μια ιδιαίτερα βολική επιλογή για άτομα που θέλουν να εκφραστούν χωρίς να συμπαρασύρουν στο κείμενό τους την ‘κληρονομιά’ του ονόματός τους ή την ιστορία τους, την καταγωγή ή το φύλο τους. Πολέμιοι της ανωνυμίας ήταν — και παραμένουν — αυτοί που θίγονται, οικονομικά ή επικοινωνιακά διεθνώς από αυτή· αυτοί που απειλούνται από την δυνατότητα οποιουδήποτε να εκφράσει ουσιώδη σχόλια που ενδεχομένως, έστω κι αν τα σχόλια αυτά δεν συνοδεύονται από την νομιμοποίηση ενός άξιου αρθρογράφου ή ομιλητή, θα πείσουν τους αποδέκτες. Φυσικά, και εκεί βασίζονται οι περισσότερες ενστάσεις στο θέμα, υπάρχει και η διάσταση της συκοφάντησης, της εξύβρισης κλπ. Αφ’ενός μια εθνική ή ακόμη και υπερ-εθνική νομοθεσία δεν μπορεί να περιορίσει την ελευθερία της έκφρασης σε ένα παγκόσμιο βήμα όπως το διαδίκτυο. Αφ’ετέρου, σε περιπτώσεις παρανομίας υπήρχε (ανέκαθεν) η δυνατότητα προσφυγής στην δικαιοσύνη και η ανωνυμία δεν αποτελεσε ποτέ ουσιαστικό ζήτημα — η εν πάση περιπτώσει η ανωνυμία, ως γενικότερο δικαίωμα στο διαδίκτυο, δεν ήταν αυτή που την επέτρεπε: είναι σαφές πως σε περιπτώσεις συστηματικής εξύβρισης ή συκοφάντησης ατόμων μέσω ιστοτόπων κλπ. μπορεί να επιχειρηθεί η ταυτοποίηση και σε πολλές περιπτώσεις αυτό έχει συμβέι, με την συνδρομή των σχετικών παρόχων κλπ. Φυσικά αυτό δεν είναι πάντα τεχνικώς δυνατό (και — ξανά — στα πλαίσια μιας παγκόσμιας πλατφόρμας όπως το διαδίκτυο αφελές), όμως δεν βλέπω πως μια νομοθετική ρύθμιση κατά της ανωνυμίας θα αποτρέψει έστω και στο ελάχιστο τον τεχνικά ικανό συκοφάντη να συνεχίσει το έργο του και να κάνει χρήση όλων των σχετικών μεθόδων που έχει στη διάθεσή του (tor, proxies, botnets) για να επιτύχει τον στόχο του. Παράλληλα, με βεβαιότητα η νομοθεσία αυτή θα έχει κάνει την δημόσια έκφραση στο διαδίκτυο κατά πολύ φτωχότερη.

Όμως παρά την αφέλεια της κυβέρνησης και την φλυαρία για την ανωνυμία από αδαείς πολιτικούς, η μεγαλύτερη απειλή δεν προέρχεται από νόμους τριτοκοσμικών χωρών αλλά από τις ελάχιστες πλέον εταιρίες που ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής δραστηριότητας στο διαδίκτυο. Εταιρίες όπως η Google και το Facebook που κάνουν σημαντική προσπάθεια τα τελευταία χρόνια να καταρρίψουν την έννοια της ανωνυμίας στο διαδίκτυο, όπως αυτή υφίστατο από τις αρχές των 90ς, με τρόπο οργανικό και — ως επι το πλείστον — φιλικό, ήτοι αποδεκτό από τους χρήστες τους. Αργά και πολύ σταδιακά η έννοια της ανωνυμίας έχει αρχίσει να εξαλείφεται ως βασική δυνατότητα της χρήσης του διαδικτύου. Η πρώτη εταιρία, πανταχού παρούσα, με στοχευμένες διαφημίσεις και καταγραφή ιστορικού, δεκάδες δωρεάν υπηρεσίες και πλέον το Google+ το οποίο καταρρίπτει πλέον την ανωνυμία στο Web ακόμη και εντός αποτελεσμάτων αναζήτησης της μηχανής αναζήτησης της ίδιας εταιρίας. Η δεύτερη με τα ‘κοινωνικά’ plugins που διαθέτει και την επώνυμη εξατομίκευση και ευκολία που υπόσχονται που πλέον χρησιμοποιούνται σε χιλιάδες ιστότοπους και εκατοντάδες υπηρεσίες τρίτων εδώ και δυο-τρία χρόνια. Φυσικά κανείς δεν επιβάλλει την χρήση του facebook, όπως κανείς δεν επιβάλλει και την χρήση οποιασδήποτε υπηρεσίας της Google ή την δημιουργία λογαριασμού σε αυτές τις εταιρίες. Όμως τείνει να γίνει μέρος της καθημερινότητας των περισσοτέρων, παρά τους κινδύνους και την έλλειψη ανωνυμίας (και όχι μόνον!) που αυτά συνεπάγονται.

Γράφει ο Παναγιώτης στο blog του και ήθελα να προσυπογράψω την παρακάτω πρόταση:

Και η δυνατότητα της ανωνυμίας αντιμετώπισε τους κοινωνικούς παράγοντες που μας αποτρέπουν να μιλήσουμε για κάποια θέματα δημόσια.

Κατά την γνώμη μου, η σημαντικότερη διάσταση της ανωνυμίας στο Internet είναι κοινωνική και όχι νομική. Η ανωνυμία επιτρέπει να παρακαμφθούν ταμπού, αδυναμίες και κοινωνικές πιέσεις και νόρμες -και πολλοί από αυτούς που την προτιμούν, αυτά προσπαθούν να ξεπεράσουν, όχι τον νόμο

Διάβασα το άρθρο του Παναγιώτη και έλεγα να αφήσω εκεί ένα σχόλιό αντί αυτού του μικρού άρθρου μα, σε αντίθεση με το παρελθόν, χρησιμοποιεί μια υπηρεσία που για να σχολιάσει κανείς εκεί πλέον πρέπει να έχει φτιάξει λογαριασμό. Έστω και με ψευδώνυμο. Ή να κάνει login με το Facebook, Google ή Twitter account του, μεταξύ άλλων. =)

3 comments

DigitalOcean. Affordable, Fast, SSD VPS