» Willingly At the Forefront or Perpetual Testing Ground?

Mark Mazower is perhaps one of the most prominent historians of his generation, one that I respect and whose works I’ve have studied extensively over the past decade. This is his latest article on the NY Times and a good read; it may not be comprehensive — as no newspaper article could ever be — it may skim over a two thousand year period, in the process making an impossibly romantic, and if it weren’t for its author I’d dare call it naive, argument: that Greece has repeatedly throughout its history had a leading role in shaping world events by being a forerunner of (r)evolution. The argument is romantic and flattering, but it’s also flawed. It purposefully ignores that Greece has long lost its position as an enviable country (if it ever really had one) and nation, that it encompasses a society, a state and (a modern) culture admired by very few people that can discern between Classical Greece and Modern Greece. It hides the fact that since the founding of the modern Hellenic state in 1830, it is seldom Greece (the state) or its people that have chosen to shape the world, as Mazower puts it, but rather the world that has repeatedly coerced, if not forced, it to partake in its experiments, a guinea pig of sorts, the testing ground for change; whether for the imposition of western european monarchy on newly constituted nation-states in the 19th century, the fight against the Axis, the field testing of napalm in the 1940s, or the slow dismantling of the post-WWII status quo in Europe and the West that’s happening now. In that respect, Mazower’s article is unfounded and misleading; it makes the same mistake so many western historians, philhellenes and intellectuals have made over the past two hundred years: it flatters an intellectually, politically and economically corrupt state and an ignorant yet proud people by ignoring the very causes of their predicament, viewing the world through the stained rose tinted glasses of its long and glorious history and a form of nationalism, irrational as it always is. And that is the last thing that Greece needs, right now and — arguably — has ever needed.




My generation has been fortunate enough to grow up in a society where the horrors of racial hatred were not the norm but the exception, where the rule of law — despite the rampant, by Scandinavian standards, corruption — prevailed over extremism, mass murder, hate crimes, street mobs and racial violence.

The events that took place this week in Athens are exceptional; not only in their barbarism, not only because they — collectively — in an almost cynical way, showcase all those fragments of fundamentally explosive issues present in hellenic society today (the lack of proper policing, extremism within the police force, the ghettoisation of the historic centre of Athens, rampant crime in some areas of the Hellenic capital, deep and criminally violent racial and nationalist sentiment among people of lesser intelligence, education and integrity), but because they are an embarrassment to all sane, decent Hellenes.

I cannot remember, in living memory, any instance where I felt a distinct similarity between the events happening in Greece to the Nazi Germany pogroms against Jews and communists of the 1930s; not only a sign of a society where the rule of law is totally absent, not only where the state fails to protect its citizens, but one in which the state, be it due to inability/incompetence, tolerance or will, encourages extremism; the near fatal beating of a protester by riot police corroborates the view that the state is, perhaps unwillingly, party to such actions.

With the Hellenic government having lost the support of a large number of people due to the financial crisis and the widespread criticism it faces from all sides of the political spectrum, any tolerance (let alone apparent encouragement by state employees) of extremism can and will most certainly bring about grave consequences for the people of this country, unless the it takes action and bring about justice. Justice that is blind, that doesn’t take sides, that is not a charade.

The police are bound to know by now — even if they didn’t before — of the identities of most of the criminal extremists that chased, attacked and injured immigrants, that destroyed and looted shops belonging to non-Greeks, in yesterday’s pogrom in Athens. Extremists that exploited the brutal murder of a Greek man, on his way to take his wife to the hospital to give birth, by three immigrants a few days earlier. Those people should face justice, in the same way the murderers of the Greek man and the riot policemen who almost killed a person for no reason should (suspending the policemen, as the government did, is no punishment for an act of this gravity).

Justice is a prerequisite to social peace and I’m afraid that — right now — you’d be hard pressed to find it in this country, no matter where you looked. Crime is rampant in parts of Athens, immigrant groups are afraid and persecuted by extremists, racial hatred is brewing and poverty is threatening a vast number of people. When the economy falters, the conditions are ripe for extremism, crime and unrest. It is the government’s job to bring all those responsible for illegal, let alone reprehensible actions to justice, no matter what their nationality, colour, haircut, or creed is, as soon as possible. Anything else risks inciting a cycle of violence and unravel this country’s social cohesion to a level unseen for many decades.



Μια Προσωρινή Πολιτική Τρικλοποδιά ή Μόνιμη Απαξίωση της Ευρώπης;

Διαβάζω το άρθρο στο BBC για τα παιχνίδια με Προσωρινές Άδειες Παραμονής σε Τυνήσιους μετανάστες στην Ιταλία, το Σένγκεν και τα τρένα. Η γειτονική μας χώρα, χρόνια ‘σκληρή’ απέναντι στους μετανάστες που κατέφθαναν στα λιμάνια της από την Αφρική, αλλά και την Αλβανία, αντιμέτωπη με αυξημένη, ενδεχομένως υπερβολική, εισρροή μεταναστών από την βόρεια Αφρική μετά τις πρόσφατες εξελίξεις σε αρκετές πλέον χώρες της περιοχής, μεταθέτει το ‘βάρος’ της φιλοξενίας των μεταναστών στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες. Αντίστοιχη συμπεριφορά είχε, εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια, η Βρετανία απέναντι στις ορδές μεταναστών που της χτυπούσαν την πόρτα και προσπαθούσαν — συχνά με κίνδυνο της ζωής τους — να φτάσουν στα παράλιά της, μέσω του Eurotunnel, των διάφορων ferries, οχημάτων κλπ. Την ίδια στιγμή η Ευρώπη αδυνατεί συνολικά να βρεί ένα βιώσιμο, δίκαιο και ανθρώπινο πλαίσιο αντιμετώπισης των κοινωνικών και οικονομικών συνεπειών της απότομης εισρροής εκατοντάδων χιλιάδων ανειδίκευτων, εξαθλιωμένων ανθρώπων από εμπόλεμες, φτωχές χώρες στην γειτονιά της και όχι μόνον.

Αν μη τι άλλο, το ζήτημα των μεταναστών είναι μείζον, κάτι που φαίνεται να μην κατανοεί καν (πόσο μάλλον να μπορεί να δώσει λύσεις) το πολιτικό στερέωμα της Ευρώπης· η λύση σίγουρα δεν είναι το Φρούριο Ευρώπη και οι φασιστικές, ρατσιστικές ιαχές των ηλιθίων που μιλούν σε βιολογική βάση (‘ράτσας’, ‘έθνους’), όπως δεν είναι και η αδράνεια και αυτόματη αποδοχή της κατάστασης σε ένα τριπάκι ενός παγκοσμιοποιημένου ‘high’ που φαντάζεται μια ουτοπική πολυπολιτισμική κοινωνία δίχως προβλήματα — μια πολυπολιτισμική κοινωνία δίχως προβλήματα φυσικά και είναι θεωρητικά δυνατή, χρειάζεται όμως στέρεα κοινωνικά θεμέλια, γερή οικονομία, παιδεία και, πάνω απ’όλα, χρόνο μέχρις ότου γίνει πραγματικότητα.

Η ευρωπαϊκή πολιτεία σήμερα δεν βρίσκει λύσεις και οι οικονομικές προεκτάσεις της εξωτερικής πολιτικής — ενίσχυση της εσωτερικής οικονομίας των χωρών αυτών, του εμπορίου, των επενδύσεων από δυτικές επιχειρήσεις κλπ., που ίσως ήταν διαθέσιμες προ δεκαετίας — έχουν εξανεμιστεί, τόσο λόγω των πολέμων και της πολιτικής αστάθειας, όσο και λόγω της ασταθούς και ευάλωτης ευρωπαϊκής οικονομίας που πλέον απειλεί την κοινωνική συνοχή των ίδιων των ευρωπαϊκών χωρών της περιφέρειας.

Το ότι η Ιταλία καταφεύγει σε νομικού τύπου ‘παιχνίδια’ για να μεταθέσει την ευθύνη και το βάρος της φιλοξενίας των μεταναστών είναι ίσως το πιο χειροπιαστό παράδειγμα της αδυναμίας της Ευρώπης να κατανοήσει και να δώσει λύση στο πλέον σημαντικό ίσως ζήτημα που θα απασχολήσει την Ευρωπαϊκή κοινωνία τις επόμενες δεκαετίες. Μακάρι το ‘πολιτικό’ παιχνίδι να αποτελέσει τη χειρότερη έκφανση του ζητήματος, όμως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η αποτύπωση της ευρωπαϊκής νευρικότητας, της αδυναμίας και, εν τέλει, της αφέλειας που αυτό συνεπάγεται — ενδεχομένως προπομπός ενός τέλματος και μιας ακρότητας που σίγουρα ουδείς λογικός άνθρωπος επιθυμεί.




Today, Greece and Portugal saw their credit ratings downgraded, once again. Greece’s socio-economic mess notwithstanding, reading the linked BBC article made the absurdity of the dependence on the ‘markets’ (and the ‘unrated’ rating agencies that drive them) clearer than ever: in 2010 Greece woke up to the realisation — or at least some in that country did; others had realised much earlier and a portion of the population was in denial — that it was in dire straits. It became clear that a massive existing debt, years of mismanagement, corruption, collective contempt for law, binging on a false sense of wealth, frivolous consumption and a norm promoting a degenerate unproductive lifestyle meant that the country could never meet even its most fundamental obligations alone, so it turned to the support of the European states in an attempt to secure funds with reasonable terms and — in the process — convince and calm the markets, so that it could lower the interest rate of its bonds that had skyrocketed in the period of a few months. At least that was the official explanation. This mechanism came, first in an ad-hoc form, and now in the form of the ESM. Let’s be clear about something: the ESM is meant to be a stabilisation mechanism that ensures that states in the eurozone will be able to secure funds with relatively reasonable terms; terms better than those offered by the markets, but not exactly a free ride. The ESM is not panacea; it is primarily meant to benefit those commercial entities that have invested in states that make use of it, even if there is a possibility of partial or full restructuring of the debt —a measure which would lead to losses for the lenders of those states. Since the ‘crisis’ erupted Greece’s credit rating was downgraded several times. The latest downgrade, it was argued, was reflecting the fact that the ESM might facilitate a restructuring of the debt, leading to a loss for the lenders, thus making any investment in Greece riskier. This makes little sense: the main reason the ESM was created was to help EU states requiring assistance to secure funds with reasonable terms and avoid default — thus satisfying the markets concerned that those states might not be a good investment for them and in the process lowering interest rates. Yet, the very existence of the ESM was now being used as a reason for a further downgrade, under the pretext that since under the ESM it is possible for a state to restructure its debt under certain circumstances, any investment in this state’s bonds is less attractive.



»  Divergent Thinking

With the occasion of the University of Cambridge planning to raise the tuition fees to home/EU students to £9K/year, and the increasingly flawed, purely economics-based view of education, here’s another one of the RSAnimate sketches, based on a lecture by (Sir) Ken Robinson.



Τέλος Εποχής για το VoIP στην HOL.

Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, με το ADSL να γράφει μόνον έναν χρόνο ζωής στην χώρα μας, η Hellas On Line έκανε το αδιανόητο: πρόσφερε, μέσω του προγράμματος evoice, την δυνατότητα απόκτησης αριθμού αθηνών (213xxxxxxx) χωρίς πάγιο τέλος, βασισμένο σε SIP και με ιδιαίτερα ανταγωνιστικές χρεώσεις για αστικούς και υπεραστικούς προορισμούς.

Γνώρισα την υπηρεσία το φθινόπωρο του 2006, και έγραψα γι’αυτό λίγους μήνες αργότερα. Από το 2006, μόλις δυο χρόνια μετά την έναρξη του προγράμματος, ήταν σαφές πως η HOL δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις υπηρεσίες VoIP. Ήταν η εποχή που όλοι οι πάροχοι παπαγάλιζαν το double (και μερικές φορές το triple) play, ενώ η μισή Ελλάδα δεν ήξερε καν τι είναι το ADSL και η υπόλοιπη καταριόταν τις πανάκριβες τιμές, την κακή απόδοση και το απαρχαιωμένο δίκτυο.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ΕΕΤΤ, ο ΟΤΕ και οι ‘εναλλακτικοί’ ομαλοποίησαν τις διαδικασίες φορητότητας, η αγορά ‘ωρίμασε’, οι υπηρεσίες βελτιώθηκαν. Μπορεί, στα μάτια ενός αδαούς, πολλά από τα πλεονεκτήματα μιας VoIP σύνδεσης να μην είχαν τόσο νόημα, στην εποχή των απεριόριστων κλήσεων, των φθηνών τιμών για διεθνείς κλήσεις και τους ‘γρήγορους’ χρόνους φορητότητας, όμως στην πραγματικότητα η πρωτοπορία της HOL με το eVoice στα μέσα της περασμένης δεκαετίας είχε τεράστιο νόημα τόσο οικονομικό όσο και εμπορικό· ήταν, δυστυχώς, κάτι που η HOL ως εταιρία ουδέποτε κατάλαβε ούτε αξιοποίησε όπως μπορούσε: ήδη από το 2006 ήταν σαφές πως το eVoice αποτελούσε μια ξεχασμένη υπηρεσία, ένα αποτυχημένο, θαραλλέο ίσως, ‘πείραμα’ που λειτουργούσε στο αυτόματο. Η εταιρία δεν έκανε καμία προσπάθεια διευκόλυνσης των πελατών της έτσι ώστε να κάνει την υπηρεσία ελκυστική. Για παράδειγμα, ήταν απίστευτα δύσκολο το να προπληρώσει κανείς ένα ποσό έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει κλήσεις μέσω της σύνδεσής eVoice, όταν — σήμερα — εταιρίες όπως η viva έχουν κάνει την διαδικασία παιχνίδι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, πέραν της βλακείας, για τον οποίο αυτό δε θα μπορούσε να το είχε κάνει και η HOL πριν από τέσσερα χρόνια.

Πριν από λίγες ημέρες η εταιρία ενημέρωσε και τους τελευταίους συνδρομητές της υπηρεσίας πως αυτή έφτασε στο τέλος της και πως αν θέλουν, μπορούν να μεταφερθούν σε κάποιο από τα υπόλοιπα προγράμματα της HOL ή να μεταφέρουν τον αριθμό τους σε κάποιον άλλο πάροχο. Η αντιμετώπιση της υπηρεσίας από την εταιρία μπορεί ποτέ να μην ήταν η πρέπουσα, αλλά το τέλος της προδίδει άγνοια βασικών εμπορικών κανόνων και έλλειψη επικοινωνιακών ικανοτήτων: δεδομένου του ότι η υπηρεσία λειτουργούσε τόσο καιρό και εξυπηρετούσε, έστω και στον μικρό βαθμό που της επέτρεπε η HOL να λειτουργεί, κάποιους συμπολίτες μας, πόσο δύσκολο θα ήταν για μια εταιρία του μεγέθους της HOL να αρχίσει να χρεώνει ένα μικρό πάγιο, ακριβώς όπως κάνουν τόσες άλλες εταιρίες παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης της προαναφερθείσας viva (ένα πάγιο της τάξεως του €1 μηνιαίως), επιτρέποντας σε αυτούς τους πελάτες τους να διατηρήσουν τον αριθμό τους και αποκομίζοντας κάποιο οικονομικό όφελος. Αν δε, το συνδύαζε με έναν μηχανισμό ηλεκτρονικών πληρωμών (‘απλά’ πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα εν έτει 2011) όπως π.χ. πιστωτική κάρτα, paypal, ηλεκτρονικός κωδικός μέσω τραπέζης, είμαι σίγουρος πως όχι απλώς θα κατάφερνε να διατηρήσει τους υπάρχοντες πελάτες της αλλά θα τους αύξανε εντυπωσιακά.

Την εποχή που όλοι, ιδιώτες και επιχειρήσεις, επιθυμούν την απεμπλοκή του λογικού από το φυσικό, την απεξάρτηση από την φυσική ‘γραμμή’, την γραφειοκρατία, την εποχή που η ικανοποίηση πρέπει να είναι στιγμιαία και η αναμονή απαράδεκτη, που όλοι επιλέγουν το διαδίκτυο για την επικοινωνία τους, την εποχή που το Skype δεν είναι μια τεχνολογική περιέργεια, αλλά mainstream τρόπος επικοινωνίας, το να καταργείς μια υπηρεσία VoIP που έφτιαξες πριν την εποχή της (αντί να τη βελτιώνεις και να την επαυξάνεις) και να προσπαθείς να πουλήσεις παλιομοδίτικες υπηρεσίες ‘φορητότητας’ και πακέτα double play σε ανθρώπους που κατά πάσα πιθανότητα ήδη τα έχουν, φαντάζει τουλάχιστον αφελές. Και δυστυχώς, τόσο η HOL όσο και οι περισσότεροι πάροχοι στην χώρα μας, δεν έχουν καταλάβει πως ο καθένας μας χρειάζεται ΜΙΑ σύνδεση, μια γραμμή, μια υπηρεσία double ή triple play, αλλά δεκάδες υπηρεσίες πάνω από αυτές. Η σύνδεση στο διαδίκτυο είναι η μοναδική υποδομή πάνω στην οποία θέλει, μπορεί και απαιτεί να μπορεί να κάνει ο καθένας μας τα πάντα.


» Why a student should pay a graduate tax on top?

The linked mini-article at ‘A Fistful of Euros’ goes to show how wrong the British Government got it with regards to the tuition fees at British universities. It’s one thing to argue that higher-quality education can only be the product of additional private funding of universities, as opposed to public funding which — as in many other parts of Europe — is being reduced, and another to argue that profit should be made out of the loans students take to fund their studies. Both make little sense to me, but the latter makes no sense at all, besides being totally unfair for those borrowing money to study.



Eternal Spring

Climate change is obvious to anyone over twenty five years of age; things have certainly changed since I was a kid. It’s December and the temperature this evening in Athens is 20°C (mornings and afternoons are way worse. Under normal circumstances 15°C would have been considered a very mild evening). At the same time, northern Europe is covered in snow. These temperatures do more than just seem extremely weird for human beings. Take for example my lemon tree: totally confused and blooming, four months before its time (to my knowledge lemon trees bloom between the spring and early summer; definitely not in December). By extension it might be the case that these temperatures affect the whole chain of life; from insects to trees, mammals and fish in some way or another. I would like to believe that nature is resilient enough to cope with this imbalance, but somehow I think it is not.

Lemon tree blooming in December


DigitalOcean. Affordable, Fast, SSD VPS