The OLPC project started with the best intentions of bright people. It got hyped beyond reason, first by some of its leaders (viz. Negroponte), then by gullible politicians and — at another level — by gullible idealists that failed to see what was in front of them.

Throughout its history the OLPC was flawed; flawed relationships with corporations, flawed marketing, flawed software. The intentions may have been great, when Negroponte rejected Steve Jobs offer for Mac OS X, because ‘it was not open source’, but a few years down the road, with the OLPC project laying off half of its staff, with Sugar having become something different entirely and many of the key people behind the original laptop out of the project, with Windows XP being targeted as the de facto OS for the second version of the laptop, due in some years I guess, it seems ironic, it seems stupid, but most importantly it proves that the OLPC XO-2 will be nothing if not just another ‘netbook’ device, with no particular focus on education, the open source and free culture/information movements and so on.
»

I’ve been interested in the OLPC project ever since it started in early 2005. For one it represents a great humanitarian effort that — in theory — promises to bridge the gap between the technologically advanced US and Europe and the under-developed or developing countries in Africa, Asia and Latin America. In late 2006 I wrote an article rebutting [article in Hellenic] a — largely ridiculous — claim that the leader of the Panhellenic Socialist Party made at the time whereby he pledged that if his party was elected, they would provide OLPC laptops to everyone from pupils, all the way to university students. I presented a number of arguments as to why such a statement implies ignorance of what the OLPC stands for and what its capabilities are, but more importantly how it diminishes the image of that party (and its leader, a known technophile) with regards to technology whilst at the same time offends anyone who knows a thing or two about technology, usability and the OLPC. What was especially annoying is that the claim took advantage of a good project in order to ‘fool’ those sensitive to educational matters, but ignorant about technology. From anyone even remotely following the project, it is clear that the OLPC is not intended for adults (or even teenagers). It is, after all, one of the ‘core principles’ of the programme and it is also evident throughout the hardware and software design decisions. In that article I also made it clear that I believed that while the OLPC might be an excellent educational and recreational tool that brings computing to the mainstream for millions of children between the ages of 6 and, say, 12 years of age, there should first be a review of the options available to the Hellenic Government when the time comes to procure such a tool and — equally importantly — Hellas, as an EU country, should be very well capable of providing ‘grown-up’ laptops to pupils over the age of 15 and should definitely be able to afford higher end laptops than the OLPC for university students.
»

Διάβασα στο το blog του Παναγιώτη Βρυώνη σχετικά με μια συζήτηση στην οποία συμμετείχε πριν από μερικές ημέρες στο δικτυακό ραδιόφωνο του ελληνικού κόμματος ΠαΣοΚ σχετικά με το πρόγραμμα του MIT Media Lab, One Laptop Per Child (OLPC). Ιδού οι απόψεις μου σχετικά.

Αγνοώντας την αρχική πολιτική φλυαρία είναι εύλογο που ασχολείται κάποιο κόμμα με το OLPC. Απογοητευτική, παρα ταύτα, η συμμετοχή του κ. Παπανδρέου, όχι τόσο χρονικά όσο ποιοτικά. Συνολικά εξέλαβα πως επιφανειακό (στη καλύτερη) είναι το ενδιαφέρον του ΠαΣοΚ και άνευ πραγματικής ουσίας η συζήτηση στο πολιτικό επίπεδο.
»

Πάνε χρόνια από τότε που άρχισα να επισκέπτομαι την ΒικιΠαιδεία. Εδώ και μερικούς μήνες παρακολουθώ διάφορα θέματα στα οποιά μπορώ να συνεισφέρω, συγκεκριμένα σε θέματα ιστορίας, τεχνολογίας και επιστήμης των υπολογιστών και ειδικότερα και σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης και λογικής. Μέχρι στιγμής ελάχιστη είναι η συνεισφορά μου και αυτή σε όχι ιδιαίτερου βάρους θέματα. Συζητώντας με φίλους σκέφτηκα πως ένας πολύ καλός τρόπος να αναπτυχθεί η φτωχή και χαμηλού επιπέδου κατα μέσον όρο ελληνική ΒικιΠαιδεία, πέραν από την ιδιωτική/ατομική πρωτοβουλία είναι η συγγραφή άρθρων από μαθητές: η καθηγήτρια ορίζει ένα θέμα/εργασία, οι μαθητές ερευνούν και συγγράφουν το θέμα, η καθηγήτρια διαβάζει και διορθώνει και μετέπειτα στην τάξη γίνεται μια συλλογική συγγραφή του άρθρου προς έκδοση στη Βικιπαιδεία.

Ο παραπάνω τρόπος εμπλουτισμού της ΒικιΠαιδείας πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα θεμιτός. Αφ’ενός πολλές εργασίες, κάποιες αρκετά υψηλού επιπέδου, μαθητών γυμνασίου και λυκείου ‘χάνονται’ πέραν από την ολοκλήρωση και βαθμολόγησή τους από τον εκάστοτε καθηγητή. Αφ’ετέρου οι μαθητές, αν και ίσως δεν έχουν την δυνατότητα συγγραφής ενός μεγάλου, θεματικά, εύρους, θεμάτων που απαιτούν εξειδικευμένη γνώση, κρίση/ωριμότητα, εμπειρία, μπορούν σίγουρα να συνεισφέρουν καλύτερα από πολλά μέρη του πληθυσμού σε πλειάδα θεμάτων. Όχι μόνον αυτό αλλά το κάνουν καθημερινά, με τις εργασίες τους, έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν και η παραπάνω πρόταση συμπεριλαμβάνει μια ιδιαίτερα έγκριτη επικύρωση της εγκυρότητος των κειμένων: ελέγχονται τόσο από τη τάξη όσο και από τον εκάστοτε καθηγητή.

Εχθές το βράδυ επισκέφθηκα τις σελίδες της ελληνική ΒικιΠαιδείας και απελπίστηκα διαπιστώνοντας πως έιναι πρακτικά κενή από θέματα και πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας (από το 1830 και μετέπειτα) ενώ υπάρχουν διάφορα θέματα που βρίσκονται λόγω του ειδικού ενδιαφέροντος κάποιου επισκέπτη και πιθανόν να μην απασχολήσουν τους αναγνώστες της ΒικιΠαιδείας. Χωρίς να θέλω να μειώσω την αξία αυτών των άρθρων, συμφωνώ και επικροτώ την προσπάθεια ενός παλιόυ φίλου για την περαιτέρω ανάπτυξη της ΒικιΠαιδείας στα ελληνικά.

Προσωπικά σκοπεύω, όποτε αυτό είναι δυνατό, να συνεισφέρω είτε διορθώνοντας είτε ξεκινώντας νεα άρθρα. Θα τα πούμε στην ΒικιΠαιδεία λοιπόν!