Έάν μπορούσε κανείς να κατατάξει σε έναν κατάλογο τους λόγους για τους οποίους η Αθήνα πάσχει ως πόλη, είμαι βέβαιος πως τα πεζοδρόμια (ή μάλλον η έλλειψη αυτών), παρ’ότι φαινομενικά ελάσσων και κοσμητικός λόγος, είναι ίσως βασική έλλειψη της πόλης που συμπαρασύρει σειρά προβλημάτων, όπως το κυκλοφοριακό, η έλλειψη πρασίνου κλπ.

Είναι δύσκολο σε κάποιον εκτός της πολεοδομίας και των απανταχού Δήμων της Ελλάδος να κατανοήσει αφ’ενός γιατί τα πεζοδρόμια έχουν φάρδος που απ’ότι φαίνεται απευθύνεται σε μικρά τετράποδα και όχι σε ανθρώπους, και αφ’ετέρου γιατί συχνά συναντά κανείς μικρά σχετικά δέντρα ή άλλα φυτά φυτεμένα στο κέντρο αυτών και αφημένα στην τύχη τους, με ελάχιστο χώρο για να αναπτύξουν τις ρίζες τους και συχνά χωρίς νερό.

Παρατηρώντας τη κατάσταση των πεζοδρομίων στην Αθήνα, θα έλεγε κανείς πως η κατασκευή τους είναι τυπολατρική· τηρεί πιστά κάποιους καλοπροαίρετους πλήν όμως αποτυχημένους κανόνες που επιβάλλουν την ύπαρξη ίσως του πεζοδρομίου αυτού καθεαυτού, την ύπαρξη δέντρων και άλλων φυτών και ένα ίσως (αστείο) ελάχιστο φάρδος, αλλά αποτυγχάνουν στο ζητούμενο: να δημιουργήσουν ένα ποιοτικό, βιώσιμο δίκτυο πεζοδρομίων όπου πεζοί πολίτες θα μπορούν να μετακινούνται με ασφάλεια ενώ παράληλλα θα περιτριγυρίζονται από χώρους πρασίνου.
»

Δεν ήθελα να γράψω. Φοβούμαι όμως για τις επόμενες ημέρες, για τις επόμενες γενιές, για το πόσο πίσω — τελικά — είμαστε ως κοινωνία, ως κράτος, ως πολιτισμός.

Μερικές σκέψεις:

1. Αναρχικός != ανεγκέφαλος ‘μπάχαλος’. Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ ‘αναρχικού’, με την έννοια του υποστηρικτή θεωριών αναρχισμού, και αυτών που καίνε, χτυπούν, καταστρέφουν και λεηλατούν τη πόλη με μολότωφ. Για την ακρίβεια το ένα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, είναι αμοιβαία αποκλειόμενο του άλλου, παρά τα όσα λεγόνται.
2. Ο Αλέξανδρος δεν ήταν αναρχικός· αμφιβάλλω εαν ήξερε τι πραγματικά σημαίνει ο όρος. Όπως, κατα πάσα πιθανότητα δεν είχε και καμία σχέση με τους όσους που καταστρέφουν τη πόλη, οργανωμένα και μη, καθώς γράφω αυτά τα λίγα. Σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες ήταν απλά ένα άτυχο παιδί που προκλήθηκε από ανεγκέφαλους, απαίδευτους αστυνομικούς — όπως τόσο συχνά συμβαίνει στα Εξάρχεια — και απάντησε λεκτικά στις προκλήσεις τους.
3. 

   Η Ελληνική Αστυνομία περιλαμβάνει άτομα ακραίας ιδεολογίας, ελάχιστης νοημοσύνης, ανίκανα να πράξουν το έργο για το οποίο έχουν προσληφθεί (στη καλύτερη). Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, όπως και η στυγνή, υπερβολική, παράλογη βία που αντικρύσαμε όλοι από μέρους της Αστυνομίας τις τελευταίες ημέρες απέναντι σε εντελώς λάθος άτομα, ακόμη και σε μεροληπτικά ΜΜΕ που αποκλίνουν συστηματικά από την αντικειμενική δημοσιογραφία, είναι ντροπή για την Αστυνομία και την Ελλάδα γενικότερα. Αν μη τι άλλο η κυβέρνηση θα έπρεπε — για να διαφυλάξει την όποια αξιοπρέπεια μπορεί να της έχει απομείνει — να είχε ‘ξηλώσει’ προ πολλού την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας σε βάθος καθώς και να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο, τον τρόπο και τη νοοτροπία των μελών της. Το ότι ακόμη και σήμερα επιβραβεύει με την απραξία της τέτοιες ενέργειες, ενώ παράλληλα αδυνατεί να τελέσει το έργο της, να προστατεύσει τις υποδομές, τη περιουσία και τους πολίτες της χώρας τη καταδικάζουν και καθιστούν ανίκανη να επιτελέσει το έργο της. Ο πρωθυπουργός, δια της απουσίας του, όχι μόνον δε διαφυλάσσει τη θέση του, αλλά επιβεβαιώνει την αδιαφορία και αδυναμία του να χειρισθεί τη κρίση που προφανώς επακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το Σάββατο. Η ανάγκη για ριζική αναδιάρθρωση της αστυνομίας αποτελεί μέρος της ανάγκης για ευρύτερη αναδιάρθρωση των θεσμών και θεμελίων της Πολιτείας και δεν είναι μεμονωμένο ζήτημα. Η σημερινή κυβέρνηση έχει μάλλον τη χειρότερη συνολικά απόδοση στα θέματα της αστυνομικής εκπαίδευσης, προσέγγισης και — δυστυχώς — βίας κατα πολιτών, αλλά και την απόλυτη ευθύνη για την επαναφορά μιας νοοτροπίας άλλων εποχών που αποτελεί μελανό σημείο της νεώτερης ιστορίας του τόπου και θα έπρεπε να αποτελεί μόνον αυτό.

   Προφανώς, το θέμα που προκύπτει από τα φαινόμενα της ‘ζαρτινιέρας’, της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου αλλά και τις κρατικής καταστολής δε περιορίζεται στη σημερινή κυβέρνηση. Αφορά τόσο τη σημερινή όσο και τις παλαιότερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (βλ. δολοφονία Καλτεζά 1985 και τις επιχειρήσεις ‘αρετής’, αλλά και οι ετήσιες συμπλοκές/καταστροφές στην Αθήνα αλλά και άλλες πόλεις από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα).

4. Το ξύλο και η διαμάχες μεταξύ ΜΑΤ/Αστυνομίας και των όσων το επιθυμούν/επιδιώκουν είναι μια βλακώδης μεταφορά παιδικών τσακωμών σε αυλή δημοτικού σχολείου σε ενήλικη έκδοση με φόντο ένα αστικό σκηνικό — δυστυχώς — με τεράστιο κόστος, που απ’ότι φαίνεται περιλαμβάνει και ανθρώπινες ζωές. Δεν έχει, ούτε θα μπορούσε να έχει, συμβολική ή άλλη αξία, ούτε θέση σε μια δημοκρατική κοινωνία. Δεν έχει επίσης κανένα πολιτικό αποτέλεσμα ούτε κάποια ιδιαίτερη σημασία, πέραν της καταστροφής που προκαλεί προς ικανοποίηση των συμμετέχωντων. Είναι κατανοητή η αντίδραση και οργή του κόσμου για τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου· δε νομίζω όμως πως τα μέλη της μαθητικής ή φοιτητικής κοινότητας που επιλέγουν τη χρήση βίας συλλαμβάνουν τη σημασία των πράξεων τους αλλά και τις συνέπειες που οι πράξεις αυτές έχουν σε όσους επιθυμούν να εκφράσουν ειρηνικά την ανυπακοή, απόγνωση και διαμαρτυρία τους.
5. Κανένας ελπίζω δε μένει ασυγκίνητος από τον θάνατο του Αλέξανδρου. Αυτοί που σφετερίζονται την οργή του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των Μ.Μ.Ε. αλλά και την επιθυμία του για ειρηνική διαμαρτυρία με τη μορφή πορείας ή διαδήλωσης είναι, θεωρώ, δειλοί. Σε καμία περίπτωση δε μπορεί κανείς να επιχειρηματολογήσει υπέρ της εκμετάλλευσης των γεγονότων στα πλαίσια μιας δημοκρατίας. Η επίκληση υπαρκτών και σεβαστών ζητημάτων που αφορούν το μέλλον, τη νεολαία, τη διαφθορά, τον οικονομικό αποκλεισμό κλπ στα πλαίσια της διαμαρτυρίας και η αόριστη χρήση αυτών ως δικαιολόγηση για τη καταστροφή είναι επίσης αυθαίρετα. Δε βλέπω πως η αντίδραση αυτή μπορεί να καταστεί αποδεκτή και γιατί επιτρέπουμε, εμείς οι οργισμένοι με την δολοφονία του Αλέξανδρου πολίτες, να πραγματοποιούνται στο όνομά μας τέτοιες καταστροφές καταστρέφωντας το όποιο νόημα έχει μια δημόσια διαμαρτυρία. Η ανοχή και η πραγματοποίηση της καταστροφής στην Αθήνα αλλά και άλλες πόλεις μας καταδικάζει ως πολιτισμό. Δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές θέσεις, διαμαρτυρία ή πορείες και αποτελεί έγκλημα. Φοβάμαι πως πιθανή κλιμάκωση ίσως προκαλέσει περαιτέρω απώλεια ζωής.

Βρήκα εξαιρετικό, και προσυπογράφω το κείμενο του Rowan Thorpe που διάβασα μέσω buzz. Αν μη τι άλλο φωτίζει την θλιβερή παρουσία των “δημοσιογράφων” αλλά και την ανωριμότητα τόσο των θεσμών όσο και της κοινωνίας εν γένει.

Update: Διαβάστε επίσης στα αγγλικά το άρθρο της Dajieblack.

Αναστάτωση έχει προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την έκφραση στο διαδίκτυο, ενδιαμέσω ενός γελοίου, τόσο νομικά, όσο και επιστημονικά ή ηθικά, νομοσχεδίου. Η αναστάτωση αυτή, πέραν της έκφανσης της στα ελληνικά ΜΜΕ (τα οποία δε παρακολουθώ και για τα οποία ακούω από φίλους) είχε ως αποτέλεσμα έναν σημαντικό όγκο σχετικών άρθρων στο διαδίκτυο — θα παραπέμψω στο κείμενο του Γιώργου από το Reality Tape που θεωρώ πως αξίζει τη προσοχή σας, αλλά συν τοις άλλοις είναι ιδιαίτερα πλούσιο στις παραπομπές που κάνει σε κάποια άλλα αξιόλογα άρθρα.

Η λογοκρισία στο διαδίκτυο, στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας (cf. μιας δικτατορίας όπως το Πακιστάν), έστω και στη περίπτωση μιας πολιτισμικά και κοινωνικά χρεωκοπημένης χώρας όπως η Ελλάδα, είναι τεχνικά και πολιτικά αδύνατη. Η εμμονή της κυβέρνησης με τα ‘blogs’ — πέραν από κατάχρηση της λέξης ‘blog’ και τη σπασμωδική, γελοία αντιμετώπισή της τεχνολογίας — προδίδει αμηχανία και δίνει συνέχεια στη μακρά παράδοση των ελληνικών κυβερνήσεων στο να εξευτελίζονται διεθνώς, αλλα συνάμα αποτελεί τρανή απόδειξη του πόσο ανήμπορη είναι η σημερινή κυβέρνηση στο να ανταπεξέλθει σε έναν κόσμο που η ελευθερία του λόγου έχει πάρει μια σαφώς ουσιαστικότερη έννοια από αυτή που είχε μέχρι σήμερα, σε έναν κόσμο που η ανωνυμία (ή η απουσία της) έχει και αυτή τη θέση της και επηρεάζει — δίνωντας ιδιάζον βάρος στην υπογραφή του εκάστοτε συγγραφέα — περισσότερο από ποτέ την αξία της πληροφορίας. Δείχνει την άρνησή της να δεχθεί πως η ελευθερία του λόγου συμπεριλαμβάνει και λαϊκίστικο τύπο, παραπληροφόρηση, μυθοπλασία, αλλά εν τέλει η αποδοχή τους οδηγεί στο οργανικό αλλά μη-συστημικό, ελεύθερο φιλτράρισμά τους. Δείχνει μια ανωριμότητα σε καμία περίπτωση πρωτόγνωρη αλλά σίγουρα θλιβερή και μια αντίδραση επιπόλαιη και αναποτελεσματική.
»

Η ευθύνη των μηχανών αναζήτησης (και κατ’επέκταση των aggregators, καθ’ότι και αυτοί τελούν παρόμοιο έργο) είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και επίμαχο θέμα που εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί και που όμως μέχρι σήμερα δεν είχα σχολιάσει μέσω του cosmix.org.

Η χθεσινή ανακοίνωση του Νίκου Δρανδάκη στο Nylon σχετικά με μια καταγγελία πιθανώς παράνομου περιεχομένου και απαίτηση αφαίρεσής του από το sync από τρίτο πρόσωπο επανέφερε στο προσκήνιο την υπόθεση του blogme.gr για πολύ κόσμο και αποτέλεσε την αφορμή που μάζεψα κάποιες σημειώσεις μου από πέρυσι και έγραψα αυτό το άρθρο.

Φαντάζομαι πως οι τακτικοί αναγνώστες του cosmix.org, έχουν ακουστά την υπόθεση του blogme.gr. Για όσους πιθανόν δεν την γνωρίζουν ακολουθεί μια σύνοψη: Η περίπτωση του blogme.gr είναι σχετικά γνωστή τόσο εντός όσο και εκτός της κοινότητας αυτών που παρακολουθούν, από κοντά ή μακριά, τα ελληνικά blogs. Προ περίπου ενάμιση έτους ο ιδιοκτήτης του blogme.gr, ενός εκ των ελληνικών aggregators, εναν δικτυακό τόπο δηλαδή που με αυτοματοποιημένο τρόπο συλλέγει και παραθέτει συνδέσμους σε δημοσιεύσεις από blogs, μηνύθηκε από άγνωστο (αργότερα έγινε γνωστή η ταυτότητα του μηνυτή — ήταν ο, σχετικά δημοφιλής σε χιλίαδες τηλεθεατές συμπολίτες μας τρίτης ηλικίας καθώς και αρκετούς άλλους αμφίβολης νοημοσύνης, βιβλιοπώλης/τηλεπωλητής/’μυθιστοριογράφος’ Δημοσθένης Λιακόπουλος) καθώς συμπεριελάμβανε στα blog που παρακολουθούσε ένα σατυρικό — προς το πρόσωπό του — blog.

Ίσως λόγω — των απαράδεκτων, — λαθών του εισαγγελέα σχετικά με τον τρόπο που διαχειρήστηκε την υπόθεση τότε (π.χ. την σύλληψη του κ.Τσιπρόπουλου και τη κατάσχεση του προσωπικού υπολογιστή του) καθώς και τη σειρά αναβολών που πήρε η δίκη έκτοτε, δημιουργήθηκε ένα ανάμεικτο κλίμα φόβου, ανασφάλειας και μετρημένης ελπίδας εντός και εκτός των ελληνικών blogs: μια καταδίκη του blogme.gr, όσο απίθανη κι αν αυτή ήταν, θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που ελληνικός δικτυακός τόπος, και δη ουσιαστικά μια μηχανή συγκέντρωσης πληροφοριών από ελληνικά site (έστω blog για τους σχολαστικούς), αποτελούσε πιθανό αποδέκτη νομικών κυρώσεων για το έργο του.
»

Η τελευταία φορά που επισκέφθηκα ελληνική έκθεση τεχνολογίας ήταν το 1994. Τότε που η χωρητικότητα των σκληρών δίσκων μετριώνταν σε ΜΒ, η Μicrosoft δεν ήταν ακόμη ο παντοδύναμος κυρίαρχος της αγοράς των προσωπικών υπολογιστών, το λίνουξ ήταν παντελώς άγνωστο στο 99.999999% του πληθυσμού και υπήρχαν ακόμη κάποια — έστω λίγα — δείγματα πρωτοπορίας και ενθουσιασμού σε μια καινοτομικά φθίνουσα, οικονομικά ακμάζουσα αγορά.

Αυτά μέχρι σήμερα, που επισκέφθηκα τη dte στην Ανθούσα. Παρα τις μηδενικές προσδοκίες μου δε διστάζω να πω πως η dte αποτελεί το απόλυτο αίσχος! Η απόλυτη τεχνολογική φτώχια, ασχήμια και αναχρονισμός. Εκθέσεις κενές, περίπτερα μίζερα, κόσμος αδαής, εκθέματα αδιάφορα. Η έκθεση στην ελληνική πραγματικότητα ήταν καταθλιπτική. Το τεράστιο περίπτερο της Microsoft με ασήμαντες προτάσεις για media centre και τα Windows Vista. Το τεράστιο περίπτερο της Αtcom δίχως ίχνος περιεχομένου αλλά 5-6 καλοντυμένους πωλητές. Ο ΟΤΕ, η Cisco, η htc, η Αμυ με επιμορφωτικές αξιώσεις έδινε μαθήματα χρήσης υπολογιστών 101. Λίγες δεκάδες μικρά περίπτερα άγνωστων εκδοτικών, συμβουλευτικών και αντιπροσώπων.

Ανέκαθεν θεωρούσα την ελληνική αγορά φτωχή και αντίστοιχα την παρακμή της ελληνικής τεχνολογικής κουλτούρας — σε κάποιο βαθμό — συνέπεια αυτής της φτώχιας. Αν η dte αποτελεί το εξέχον δείγμα, την μεγαλύτερη ελληνική έκθεση τεχνολογίας, σημείο αναφοράς σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής τεχνολογικής συνέιδησης και ενασχόλησης, τότε φοβούμαι πως βρισκόμαστε σε έναν τεχνολογικό μεσαίωνα. Αν πάλι όχι, τότε μάλλον η φετινή έκθεση θα έπρεπε να αποτελεί το κύκνειο άσμα μιας αποτυχημένης οργάνωσης.

Γιατί η φετινή dte, όπως την έζησα προ μερικών ωρών όχι μόνον δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, αλλά ένα θλιβερό δείγμα τεχνολογικής αμάθειας, αδιαφορίας και φτώχιας.

Αυτό είναι ένα άχρηστο άρθρο. Δε γράφω τίποτα νεο. Τίποτα άγνωστο. Κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχει. Κανονικά δε θα έπρεπε να είναι δυνατή μια τέτοια καταστροφή.

Βρισκόμαστε σε μια χώρα που βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης. Αντιμετωπίζουμε χρόνια προβλήματα πυρκαγιών και λειψυδρίας. Η εξαφάνιση του δάσους αποτελεί το πρώτο βήμα της μετατροπής της χώρας μας σε έρημο και απειλεί άμεσα τη πανίδα της χώρας καθώς και τους κατοίκους της. Τι κάνουμε γι’αυτό;

Ανεχόμαστε μια πολιτική ηγεσία και τις διοικητικές επιλογές της που εδώ και δεκάδες χρόνια έχει αποδείξει την ανικανότητα και την αλαζονία της. Φέτος, για πρώτη φορά, αντικρύσαμε μια καταστροφή που κόστισε (μέχρι στιγμής) τη ζωή σε περισσότερους από εξήντα συνανθρώπους μας. Ο κ. Καραμανλής μιλάει για εθνική ενότητα και ‘τρομοκρατικές επιθέσεις’ και ‘ασύμμετρες απειλές’, σε μια προσπάθεια να εμφανισθεί ως το ‘θύμα’ της περίστασης, ενώ ο κ. Παπανδρέου ενώ κράτησε αρχικά μια σεμνή στάση, εν’όσο καιγόντουσαν δεκάδες σπίτια και άνθρωποι μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, επέστρεψε εχθές το βράδυ στον λαϊκιστικο λόγο και τους τραγελαφικούς (από τη θέση του) αφορισμούς που τον έχουν χαρακτηρίσει από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη προεδρία του κόμματος του. Δεν έλειψαν φυσικά και οι μικρότεροι πολιτικοί αρχηγοί που — ως συνήθως — επίσης δεν φαίνονται να έχουν πολλά να πούν (ή να πράξουν).

Τι πρέπει να γίνει για να κάνουμε κάτι; Πρέπει πάντα να περιμένουμε μια καταστροφή τέτοιου (ή μεγαλύτερου) μεγέθους για να γίνουμε λιγότερο αδιάφοροι ή ανεκτικοί στην διαφθορά και την ανικανότητα; Η Πάρνηθα ακολουθήθηκε από μια μικρή διαδήλωση και μούτζες. Αλήθεια πόσοι από αυτούς που συμμετείχαν θα (ξανα)ψηφίσουν ΠαΣοΚ ή ΝΔ; Λίγες εβδομάδες έχουν περάσει και η Πάρνηθα, το Πήλιο, η Πεντέλη για τους περισσότερους έλληνες έχουν ‘ξεχαστεί’. Θα τα θυμηθούν σε ενημερωτική εκπομπή αναδρομής στο τέλος τους έτους. Ίσως τα θυμηθούν χρόνια μετά όταν θα καεί το/η/ο [μέρος με πράσινο στην Ελλάδα]. Έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ, να πεθάνουν δεκάδες άνθρωποι, να καταστραφούν δεκάδες χωριά, να καούν εκατοντάδες σπίτια, για να βγούν από το λήθαργο οι συμπολίτες μας; Θυμάστε το Σάμινα; Τι έχει αλλάξει από τότε; Είμαστε βέβαιοι πως μια ακόμη τραγωδία δε θα επαναληφθεί; Τι θα έχει αλλάξει στον τομέα της προστασίας του δάσους και των ανθρωπίνων καταυλισμών σε εννέα-δέκα χρόνια; Πόσο από το χαμένο δάσος θα προστετευθεί και θα αναδασωθεί (τεχνητά ή φυσικά) και πόσο θα έχει χτιστεί και αποχαρακτηρισθεί;
»