Αναστάτωση έχει προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την έκφραση στο διαδίκτυο, ενδιαμέσω ενός γελοίου, τόσο νομικά, όσο και επιστημονικά ή ηθικά, νομοσχεδίου. Η αναστάτωση αυτή, πέραν της έκφανσης της στα ελληνικά ΜΜΕ (τα οποία δε παρακολουθώ και για τα οποία ακούω από φίλους) είχε ως αποτέλεσμα έναν σημαντικό όγκο σχετικών άρθρων στο διαδίκτυο — θα παραπέμψω στο κείμενο του Γιώργου από το Reality Tape που θεωρώ πως αξίζει τη προσοχή σας, αλλά συν τοις άλλοις είναι ιδιαίτερα πλούσιο στις παραπομπές που κάνει σε κάποια άλλα αξιόλογα άρθρα.

Η λογοκρισία στο διαδίκτυο, στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας (cf. μιας δικτατορίας όπως το Πακιστάν), έστω και στη περίπτωση μιας πολιτισμικά και κοινωνικά χρεωκοπημένης χώρας όπως η Ελλάδα, είναι τεχνικά και πολιτικά αδύνατη. Η εμμονή της κυβέρνησης με τα ‘blogs’ — πέραν από κατάχρηση της λέξης ‘blog’ και τη σπασμωδική, γελοία αντιμετώπισή της τεχνολογίας — προδίδει αμηχανία και δίνει συνέχεια στη μακρά παράδοση των ελληνικών κυβερνήσεων στο να εξευτελίζονται διεθνώς, αλλα συνάμα αποτελεί τρανή απόδειξη του πόσο ανήμπορη είναι η σημερινή κυβέρνηση στο να ανταπεξέλθει σε έναν κόσμο που η ελευθερία του λόγου έχει πάρει μια σαφώς ουσιαστικότερη έννοια από αυτή που είχε μέχρι σήμερα, σε έναν κόσμο που η ανωνυμία (ή η απουσία της) έχει και αυτή τη θέση της και επηρεάζει — δίνωντας ιδιάζον βάρος στην υπογραφή του εκάστοτε συγγραφέα — περισσότερο από ποτέ την αξία της πληροφορίας. Δείχνει την άρνησή της να δεχθεί πως η ελευθερία του λόγου συμπεριλαμβάνει και λαϊκίστικο τύπο, παραπληροφόρηση, μυθοπλασία, αλλά εν τέλει η αποδοχή τους οδηγεί στο οργανικό αλλά μη-συστημικό, ελεύθερο φιλτράρισμά τους. Δείχνει μια ανωριμότητα σε καμία περίπτωση πρωτόγνωρη αλλά σίγουρα θλιβερή και μια αντίδραση επιπόλαιη και αναποτελεσματική.
»

Η ευθύνη των μηχανών αναζήτησης (και κατ’επέκταση των aggregators, καθ’ότι και αυτοί τελούν παρόμοιο έργο) είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και επίμαχο θέμα που εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί και που όμως μέχρι σήμερα δεν είχα σχολιάσει μέσω του cosmix.org.

Η χθεσινή ανακοίνωση του Νίκου Δρανδάκη στο Nylon σχετικά με μια καταγγελία πιθανώς παράνομου περιεχομένου και απαίτηση αφαίρεσής του από το sync από τρίτο πρόσωπο επανέφερε στο προσκήνιο την υπόθεση του blogme.gr για πολύ κόσμο και αποτέλεσε την αφορμή που μάζεψα κάποιες σημειώσεις μου από πέρυσι και έγραψα αυτό το άρθρο.

Φαντάζομαι πως οι τακτικοί αναγνώστες του cosmix.org, έχουν ακουστά την υπόθεση του blogme.gr. Για όσους πιθανόν δεν την γνωρίζουν ακολουθεί μια σύνοψη: Η περίπτωση του blogme.gr είναι σχετικά γνωστή τόσο εντός όσο και εκτός της κοινότητας αυτών που παρακολουθούν, από κοντά ή μακριά, τα ελληνικά blogs. Προ περίπου ενάμιση έτους ο ιδιοκτήτης του blogme.gr, ενός εκ των ελληνικών aggregators, εναν δικτυακό τόπο δηλαδή που με αυτοματοποιημένο τρόπο συλλέγει και παραθέτει συνδέσμους σε δημοσιεύσεις από blogs, μηνύθηκε από άγνωστο (αργότερα έγινε γνωστή η ταυτότητα του μηνυτή — ήταν ο, σχετικά δημοφιλής σε χιλίαδες τηλεθεατές συμπολίτες μας τρίτης ηλικίας καθώς και αρκετούς άλλους αμφίβολης νοημοσύνης, βιβλιοπώλης/τηλεπωλητής/’μυθιστοριογράφος’ Δημοσθένης Λιακόπουλος) καθώς συμπεριελάμβανε στα blog που παρακολουθούσε ένα σατυρικό — προς το πρόσωπό του — blog.

Ίσως λόγω — των απαράδεκτων, — λαθών του εισαγγελέα σχετικά με τον τρόπο που διαχειρήστηκε την υπόθεση τότε (π.χ. την σύλληψη του κ.Τσιπρόπουλου και τη κατάσχεση του προσωπικού υπολογιστή του) καθώς και τη σειρά αναβολών που πήρε η δίκη έκτοτε, δημιουργήθηκε ένα ανάμεικτο κλίμα φόβου, ανασφάλειας και μετρημένης ελπίδας εντός και εκτός των ελληνικών blogs: μια καταδίκη του blogme.gr, όσο απίθανη κι αν αυτή ήταν, θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που ελληνικός δικτυακός τόπος, και δη ουσιαστικά μια μηχανή συγκέντρωσης πληροφοριών από ελληνικά site (έστω blog για τους σχολαστικούς), αποτελούσε πιθανό αποδέκτη νομικών κυρώσεων για το έργο του.
»

Η τελευταία φορά που επισκέφθηκα ελληνική έκθεση τεχνολογίας ήταν το 1994. Τότε που η χωρητικότητα των σκληρών δίσκων μετριώνταν σε ΜΒ, η Μicrosoft δεν ήταν ακόμη ο παντοδύναμος κυρίαρχος της αγοράς των προσωπικών υπολογιστών, το λίνουξ ήταν παντελώς άγνωστο στο 99.999999% του πληθυσμού και υπήρχαν ακόμη κάποια — έστω λίγα — δείγματα πρωτοπορίας και ενθουσιασμού σε μια καινοτομικά φθίνουσα, οικονομικά ακμάζουσα αγορά.

Αυτά μέχρι σήμερα, που επισκέφθηκα τη dte στην Ανθούσα. Παρα τις μηδενικές προσδοκίες μου δε διστάζω να πω πως η dte αποτελεί το απόλυτο αίσχος! Η απόλυτη τεχνολογική φτώχια, ασχήμια και αναχρονισμός. Εκθέσεις κενές, περίπτερα μίζερα, κόσμος αδαής, εκθέματα αδιάφορα. Η έκθεση στην ελληνική πραγματικότητα ήταν καταθλιπτική. Το τεράστιο περίπτερο της Microsoft με ασήμαντες προτάσεις για media centre και τα Windows Vista. Το τεράστιο περίπτερο της Αtcom δίχως ίχνος περιεχομένου αλλά 5-6 καλοντυμένους πωλητές. Ο ΟΤΕ, η Cisco, η htc, η Αμυ με επιμορφωτικές αξιώσεις έδινε μαθήματα χρήσης υπολογιστών 101. Λίγες δεκάδες μικρά περίπτερα άγνωστων εκδοτικών, συμβουλευτικών και αντιπροσώπων.

Ανέκαθεν θεωρούσα την ελληνική αγορά φτωχή και αντίστοιχα την παρακμή της ελληνικής τεχνολογικής κουλτούρας — σε κάποιο βαθμό — συνέπεια αυτής της φτώχιας. Αν η dte αποτελεί το εξέχον δείγμα, την μεγαλύτερη ελληνική έκθεση τεχνολογίας, σημείο αναφοράς σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής τεχνολογικής συνέιδησης και ενασχόλησης, τότε φοβούμαι πως βρισκόμαστε σε έναν τεχνολογικό μεσαίωνα. Αν πάλι όχι, τότε μάλλον η φετινή έκθεση θα έπρεπε να αποτελεί το κύκνειο άσμα μιας αποτυχημένης οργάνωσης.

Γιατί η φετινή dte, όπως την έζησα προ μερικών ωρών όχι μόνον δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, αλλά ένα θλιβερό δείγμα τεχνολογικής αμάθειας, αδιαφορίας και φτώχιας.

Αυτό είναι ένα άχρηστο άρθρο. Δε γράφω τίποτα νεο. Τίποτα άγνωστο. Κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχει. Κανονικά δε θα έπρεπε να είναι δυνατή μια τέτοια καταστροφή.

Βρισκόμαστε σε μια χώρα που βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης. Αντιμετωπίζουμε χρόνια προβλήματα πυρκαγιών και λειψυδρίας. Η εξαφάνιση του δάσους αποτελεί το πρώτο βήμα της μετατροπής της χώρας μας σε έρημο και απειλεί άμεσα τη πανίδα της χώρας καθώς και τους κατοίκους της. Τι κάνουμε γι’αυτό;

Ανεχόμαστε μια πολιτική ηγεσία και τις διοικητικές επιλογές της που εδώ και δεκάδες χρόνια έχει αποδείξει την ανικανότητα και την αλαζονία της. Φέτος, για πρώτη φορά, αντικρύσαμε μια καταστροφή που κόστισε (μέχρι στιγμής) τη ζωή σε περισσότερους από εξήντα συνανθρώπους μας. Ο κ. Καραμανλής μιλάει για εθνική ενότητα και ‘τρομοκρατικές επιθέσεις’ και ‘ασύμμετρες απειλές’, σε μια προσπάθεια να εμφανισθεί ως το ‘θύμα’ της περίστασης, ενώ ο κ. Παπανδρέου ενώ κράτησε αρχικά μια σεμνή στάση, εν’όσο καιγόντουσαν δεκάδες σπίτια και άνθρωποι μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, επέστρεψε εχθές το βράδυ στον λαϊκιστικο λόγο και τους τραγελαφικούς (από τη θέση του) αφορισμούς που τον έχουν χαρακτηρίσει από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη προεδρία του κόμματος του. Δεν έλειψαν φυσικά και οι μικρότεροι πολιτικοί αρχηγοί που — ως συνήθως — επίσης δεν φαίνονται να έχουν πολλά να πούν (ή να πράξουν).

Τι πρέπει να γίνει για να κάνουμε κάτι; Πρέπει πάντα να περιμένουμε μια καταστροφή τέτοιου (ή μεγαλύτερου) μεγέθους για να γίνουμε λιγότερο αδιάφοροι ή ανεκτικοί στην διαφθορά και την ανικανότητα; Η Πάρνηθα ακολουθήθηκε από μια μικρή διαδήλωση και μούτζες. Αλήθεια πόσοι από αυτούς που συμμετείχαν θα (ξανα)ψηφίσουν ΠαΣοΚ ή ΝΔ; Λίγες εβδομάδες έχουν περάσει και η Πάρνηθα, το Πήλιο, η Πεντέλη για τους περισσότερους έλληνες έχουν ‘ξεχαστεί’. Θα τα θυμηθούν σε ενημερωτική εκπομπή αναδρομής στο τέλος τους έτους. Ίσως τα θυμηθούν χρόνια μετά όταν θα καεί το/η/ο [μέρος με πράσινο στην Ελλάδα]. Έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ, να πεθάνουν δεκάδες άνθρωποι, να καταστραφούν δεκάδες χωριά, να καούν εκατοντάδες σπίτια, για να βγούν από το λήθαργο οι συμπολίτες μας; Θυμάστε το Σάμινα; Τι έχει αλλάξει από τότε; Είμαστε βέβαιοι πως μια ακόμη τραγωδία δε θα επαναληφθεί; Τι θα έχει αλλάξει στον τομέα της προστασίας του δάσους και των ανθρωπίνων καταυλισμών σε εννέα-δέκα χρόνια; Πόσο από το χαμένο δάσος θα προστετευθεί και θα αναδασωθεί (τεχνητά ή φυσικά) και πόσο θα έχει χτιστεί και αποχαρακτηρισθεί;
»

Δε παρακολουθώ τον ελληνικό τύπο (έντυπο ή ηλεκτρονικό). Ό,τι μαθαίνω για την Ελλάδα το μαθαίνω από τον διεθνή τύπο και τα λιγοστά ελληνόφωνα sites που διαβάζω συχνά και εκτιμώ· αποφεύγω έτσι τη λαϊκίστικη, προσβλητική κάλυψη των καναλιών, τις ατελείωτες συζητήσεις με ανεγκέφαλους καλεσμένους και δημοσιογράφους, τις πολωμένες, γεμάτες σκοπιμότητα απόψεις διατυπωμένες σε άρθρα εφημερίδων. Κυρίως όμως με ενοχλεί το πόσο απροκάλυπτη είναι η αδιαφορία, η διαφθορά και η ανικανότητα των ελλήνων πολιτικών.

Για τη περίπτωση του βίντεο της Ομόνοιας, έμαθα μέσω του blog του κ. Βρυώνη το Σάββατο το απόγευμα. Είναι ειρωνικό πως ένα video αρκεί για να φουντώσει η αντίδραση του κόσμου, όσο εφήμερη και επιφανειακή μπορεί να είναι αυτή, και να αρχίσουν οι ρητορείες από τους πολιτικούς. Διάβασα για ‘παραδειγματική τιμωρία’ και ταυτόχρονα για ‘διαθεσιμότητες’ και ‘ΕΔΕ’. Φυσικά λίγο ιδρώνει το αυτί αυτών που ευθύνονται, είτε ποινικά είτε διοικητικά· τέτοια φαινόμενα θαρρώ πως είναι ιδιαίτερα συνηθισμένα απλά ποτέ δε τα ακούμε και όταν τα διαβάσουμε δε σε κάποιο ιστολόγιο ή τόπους όπως το Ιndymedia τα απορρίπτουμε ως προπαγάνδα των κάποιων ακραίων θαμώνων τους και ανακριβή. Και όχι άδικα καθώς, ως γνωστόν, ένα σημαντικό μέρος των όσων γράφονται στο διαδίκτυο συχνά έχει μια — ας την χαρακτηρίσουμε — κακή σχέση με τη πραγματικότητα.

Διαβάζω σήμερα λοιπόν (μέσω του buzz) στα Νέα:

Στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης φοβούνται ότι θα υπάρξουν και άλλα παρόμοια βίντεο, καθώς σύμφωνα με πηγές της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου το «τράβηγμα» παρόμοιων σκηνών έχει εξελιχθεί σε ένα είδους χόμπι για ορισμένα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις τελευταίες ημέρες, μετα την αποκάλυψη του βίντεο της Ομόνοιας, στο οποίο αρχιφύλακας εμφανίζεται να κακοποιεί δύο κρατουμένους, ο κ. Β. Πολύδωρας έδωσε αυστηρές οδηγίες σε όλους τους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. να προχωρήσουν σε επιχείρηση μαζικών ελέγχων για την ανακάλυψη και καταστροφή παρόμοιων βίντεο.

Εμφαση δική μου.
»

Στην Ελλάδα φαίνεται πως έχουμε ‘λύσει’ το πρόβλημα προ πολλού. Ενώ τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια τάση επανεξέτασης της πολεοδόμησης και της συνύπαρξης ανθρώπινων καταυλισμών και φύσης στον δυτικό κόσμο, στην χώρα μας προχωρούμε στη ταχύτατη ανοικοδόμηση της Ανατολικής και Βόρειας Αττικής αλλά και της υπόλοιπης επικράτειας με τρόπο που δε διαφέρει σε τίποτα από αυτόν με τον οποίο κατέστρεψαν οι γηραιότεροι συμπολίτες μας την Αθήνα τα τελευταία σαράντα χρόνια. Κακή δόμηση, έλλειψη σχεδίου, εξαφάνιση των ανοιχτών χώρων, καταστροφή των όποιων οικοσυστημάτων και της φύσης, αυθαιρεσία, αδιαφορία, διαφθορά.

Η παραπάνω δορυφορική εικόνα προέρχεται επίσης από το Google Earth. Δυστυχώς δεν αποτελεί κοντινό πλάνο του DeathStar από κάποια ταινία Starwars, είναι η ελληνική πρωτεύουσα, η Αθήνα. Εαν αφήσετε το βέλος του ποντικιού σας πάνω στην εικόνα θα δείτε αντίστοιχα μια — ιδίου εμβαδού — εικόνα σχετικά κεντρικής περιοχής του Λονδίνου της Μ.Βρετανίας (αντίστοιχα κεντρικής με αυτή των Αθηνών). Η περιοχή που επέλεξα από το Λονδίνο δεν είναι σε καμία περίπτωση ιδιαίτερη αλλά θα έλεγα τυπική — υπάρχουν περιοχές με σαφώς περισσότερο πράσινο και ανοιχτούς χώρους στη πόλη αυτή αλλά και κάποιες — λίγες — περιοχές με λιγότερους ανοιχτούς χώρους και πιο πυκνή δόμηση. Η εικόνα της Αθήνας είναι επίσης χαρακτηριστική πολλών περιοχών πλησίον του κέντρου της πόλης: Νεάπολη, Κυψέλη, Γαλάτσι, Παγκράτι, Ιλίσια, Αμπελόκηποι κ.ο.κ. Οι εικόνες αυτές αποτελούν μέρος του παραδόξου της πραγματικότητος στη χώρα μας: παρ’ότι ως χώρα έχουμε σχετικά μεγάλη οικοδομήσιμη έκταση σε σχέση με τον πληθυσμό, παραμένουμε συγκεντρωμένοι σε μια ιδιαιτέρως μικρή περιοχή επηρεάζοντας έτσι αρνητικά το επίπεδο ζωής της πλειοψηφίας του πληθυσμού της. Παρ’ότι έχουμε δημιουργήσει ολόκληρο υπουργείο με σκοπό την αποκέντρωση, ο πληθυσμός στην επαρχία μειώνεται συνεχώς, οι εφιαλτικές μικρές πόλεις, κωμόπολεις και χωριά μαραζώνουν και η Αθήνα διογκώνεται συνεχώς και η ανοικοδόμηση συνεχίζει ανεξέλεγκτη. Από μεγαλύτερο ύψος, η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή των Αθηνών θυμίζει γκρί παράσιτο πάνω στην Αττική. Ακόμη και από το διάστημα, δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, η Αθήνα φαντάζει — και είναι — εντελώς εχθρική στο περιβάλλον που τη φιλοξενεί. Συν τοις άλλοις, ακόμα και οι νέες οικοδομές συχνά στερούνται οποιασδήποτε στρατηγικής, μακροπρόθεσμης πολεδομικής μελέτης, όπως αποκαλύπτει η θέα που αντικρύζει κανείς στις ραγδαία ανοικοδομούμενες περιοχές της χώρας όπως τα Μεσόγεια Αττικής αλλά και αντίστοιχες περιοχές στην ευρύτερη περιοχή αστικών κέντρων όπως αυτό της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου, της Πάτρας κ.ο.κ.
»