Διαβάζω το άρθρο στο BBC για τα παιχνίδια με Προσωρινές Άδειες Παραμονής σε Τυνήσιους μετανάστες στην Ιταλία, το Σένγκεν και τα τρένα. Η γειτονική μας χώρα, χρόνια ‘σκληρή’ απέναντι στους μετανάστες που κατέφθαναν στα λιμάνια της από την Αφρική, αλλά και την Αλβανία, αντιμέτωπη με αυξημένη, ενδεχομένως υπερβολική, εισρροή μεταναστών από την βόρεια Αφρική μετά τις πρόσφατες εξελίξεις σε αρκετές πλέον χώρες της περιοχής, μεταθέτει το ‘βάρος’ της φιλοξενίας των μεταναστών στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες. Αντίστοιχη συμπεριφορά είχε, εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια, η Βρετανία απέναντι στις ορδές μεταναστών που της χτυπούσαν την πόρτα και προσπαθούσαν — συχνά με κίνδυνο της ζωής τους — να φτάσουν στα παράλιά της, μέσω του Eurotunnel, των διάφορων ferries, οχημάτων κλπ. Την ίδια στιγμή η Ευρώπη αδυνατεί συνολικά να βρεί ένα βιώσιμο, δίκαιο και ανθρώπινο πλαίσιο αντιμετώπισης των κοινωνικών και οικονομικών συνεπειών της απότομης εισρροής εκατοντάδων χιλιάδων ανειδίκευτων, εξαθλιωμένων ανθρώπων από εμπόλεμες, φτωχές χώρες στην γειτονιά της και όχι μόνον.

Αν μη τι άλλο, το ζήτημα των μεταναστών είναι μείζον, κάτι που φαίνεται να μην κατανοεί καν (πόσο μάλλον να μπορεί να δώσει λύσεις) το πολιτικό στερέωμα της Ευρώπης· η λύση σίγουρα δεν είναι το Φρούριο Ευρώπη και οι φασιστικές, ρατσιστικές ιαχές των ηλιθίων που μιλούν σε βιολογική βάση (‘ράτσας’, ‘έθνους’), όπως δεν είναι και η αδράνεια και αυτόματη αποδοχή της κατάστασης σε ένα τριπάκι ενός παγκοσμιοποιημένου ‘high’ που φαντάζεται μια ουτοπική πολυπολιτισμική κοινωνία δίχως προβλήματα — μια πολυπολιτισμική κοινωνία δίχως προβλήματα φυσικά και είναι θεωρητικά δυνατή, χρειάζεται όμως στέρεα κοινωνικά θεμέλια, γερή οικονομία, παιδεία και, πάνω απ’όλα, χρόνο μέχρις ότου γίνει πραγματικότητα.

Η ευρωπαϊκή πολιτεία σήμερα δεν βρίσκει λύσεις και οι οικονομικές προεκτάσεις της εξωτερικής πολιτικής — ενίσχυση της εσωτερικής οικονομίας των χωρών αυτών, του εμπορίου, των επενδύσεων από δυτικές επιχειρήσεις κλπ., που ίσως ήταν διαθέσιμες προ δεκαετίας — έχουν εξανεμιστεί, τόσο λόγω των πολέμων και της πολιτικής αστάθειας, όσο και λόγω της ασταθούς και ευάλωτης ευρωπαϊκής οικονομίας που πλέον απειλεί την κοινωνική συνοχή των ίδιων των ευρωπαϊκών χωρών της περιφέρειας.

Το ότι η Ιταλία καταφεύγει σε νομικού τύπου ‘παιχνίδια’ για να μεταθέσει την ευθύνη και το βάρος της φιλοξενίας των μεταναστών είναι ίσως το πιο χειροπιαστό παράδειγμα της αδυναμίας της Ευρώπης να κατανοήσει και να δώσει λύση στο πλέον σημαντικό ίσως ζήτημα που θα απασχολήσει την Ευρωπαϊκή κοινωνία τις επόμενες δεκαετίες. Μακάρι το ‘πολιτικό’ παιχνίδι να αποτελέσει τη χειρότερη έκφανση του ζητήματος, όμως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η αποτύπωση της ευρωπαϊκής νευρικότητας, της αδυναμίας και, εν τέλει, της αφέλειας που αυτό συνεπάγεται — ενδεχομένως προπομπός ενός τέλματος και μιας ακρότητας που σίγουρα ουδείς λογικός άνθρωπος επιθυμεί.

Θυμάμαι σαν εχθές τη στιγμή που κατέφθασα στην Πάτρα, τον Ιούνιο του 2005. Είχα μπροστά μου έναν γεμάτο μήνα: μετά από επτά χρόνια διαμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο, έπρεπε να μαζέψω και να αποστείλλω τα πράγματά μου — ένα ολόκληρο σπίτι — στην Ελλάδα, να χαιρετήσω τους φίλους και γνωστούς μου, να απολαύσω το Λονδίνο μαζί τους, όπως δεν το είχα απολαύσει ποτέ, πριν το αποχαιρετήσω και ξεκινήσω το ταξίδι της επιστροφής.

Το πρατήριο ήταν στην είσοδο της πόλης και η απλή αμόλυβδη βενζίνη μόλις άγγιζε τα €0.85/λίτρο. Το ΦΠΑ είχε μόλις αυξηθεί στο 19% και οι τιμές είχαν ανέβει κάπως, όμως αυτό δεν με πτοούσε. Γνωρίζοντας τι με περίμενε στην άλλη πλευρά του Ιονίου, γέμισα το ρεζερβουάρ. Είχα μπροστά μου λίγο παραπάνω από δυόμιση χιλιάδες χιλιόμετρα (και άλλα τόσα για την επιστροφή) και λιγοστά χρήματα έτσι στόχος ήταν να ελαχιστοποιήσω τα έξοδα όσο γινόταν. Στην Ιταλία και την Γαλλία έβαλα βενζίνη αρκετές φορές — σαφώς περισσότερες από τις στάσεις. Η βενζίνη εκεί ήταν τρομακτικά ακριβότερη: €1.15 ακόμη και €1.25/λίτρο. Εντύπωση μου είχε κάνει η πολύ μικρή διαφορά της τιμής της απλής βενζίνης από την πολύ ακριβότερη σούπερ αμόλυβδη (αυτή των 98 και των 100 οκτανίων): κάποιες φορές είχε νόημα να βάλει κανείς την ακριβότερη βενζίνη καθώς ήταν δεδομένο πως, με τόσο μικρή διαφορά στην τιμή, θα κέρδιζε (σε χιλιόμετρα).

Επιστρέφωντας, έναν μήνα αργότερα, και έχοντας ξοδέψει αρκετά σε βενζίνη — τόσο στην πανάκριβη Βρετανία, όσο και στην υπόλοιπη Ηπειρωτική Ευρώπη — ένιωσα ανακούφιση ανακατεμένη με αηδία οδηγώντας πίσω στους Ελληνικούς δρόμους: είχα επιστρέψει πίσω στο ‘χωριό’ της Ευρώπης που ονομάζουμε Ελλάδα, τη χώρα που η ‘εθνική οδός’ αποτελεί δρόμο μιάμισης λωρίδας, που οι οδηγοί δεν ήξεραν να οδηγούν και που η βενζίνη ήταν φθηνή.

Από τότε μέχρι σήμερα το αυτοκίνητο — όπως και σε πολλούς από εμάς — ήταν και παραμένει αναγκαίο μέσο. Όσο και να το αποφεύγω, όσο και να προτιμώ να χρησιμοποιώ το Μετρό, το ποδήλατο ή να περπατώ στον προορισμό μου (όταν αυτό είναι εφικτό), σε μια χώρα με ελλιπές δίκτυο Μαζικών Μέσων Μεταφοράς, έλλειψη αγωγής και υποδομών (που κάνουν το ειδάλλως εξαιρετικό ποδήλατο ένα εν πολλοίς γραφικό και επικίνδυνο μέσο) το αυτοκίνητο αποτελεί εύκολη και πρακτική λύση.

Πολύ γρήγορα όμως, από τα τέλη του καλοκαιριού του 2005, έγινε σαφές πως η τιμή της βενζίνης είχε πάρει την ανίουσα και με ελάχιστες εξαιρέσεις αποδείχθηκε μονοτονική η τάση της. Μπορεί η τιμή του 1 ευρώ ανά λίτρο να φάνταζε ακριβή το 2006 και το 2007, όμως ‘χρειάστηκε’ η ‘κρίση’ του 2008 και το €1.25/λίτρο εκείνου του Αυγούστου για να γίνει περισσότερο σαφές: το αυτοκίνητο στην Ελλάδα άρχισε να κοστίζει πολύ, όπως τόσα άλλα πράγματα άρχισαν να ‘κοστίζουν’ πολύ. Δύο χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2010 ζούμε την αμόλυβδη του €1.5. Σε κάποιον βαθμό η αύξηση οφείλεται στην ανάγκη της κυβέρνησης να αυξήσει τα έσοδά της και δεν αντικατοπτρίζει την αγορά: η αύξηση του ΦΠΑ στο 21 και το 23% τον Μάρτιο και τον Ιούλιο, αλλά και οι απανωτές αυξήσεις των έμμεσων φόρων μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου, έφτασαν την βενζίνη να βρίσκεται σχεδόν δυο φορές ακριβότερη απ’ότι ήταν το καλοκαίρι μετά τους Ολυμπιακούς.
»

I came to know of C4 after finding online videos from some of the talks there in 2007. Living in an — almost bankrupt financially, intellectually and creatively — land, the C4 videos brought a glitter of hope; like Google Video lectures, Microsoft’s MURL (now ResearchChannel), C4 presented a community, a world so rare in Hellas; interesting people, knowledgeable people, smart people working with fascinating technology, talking about their work and actually having interesting things to say. This was no ‘ordinary’ commercial conference; not an academic exercise in intellectual masturbation. It was hands-on, to the point and pleasant.

The next year we were starting AthensBook and Geo|Ads and I looked for videos of that year’s C4 (C4[2]), but they were nowhere to be found. Yet C4 continued and I had almost forgotten about it until earlier today when my customary visit to my feed reader informed me that C4 was no more; the reason: Apple’s continued world-domination-driven policy of restricting developer freedom, enforcing its own terms down their customers’ throats, but more importantly how the latter effectively accept it.

And while I — too — am concerned about the direction Apple has taken in the past few years (especially when contrasted with their policy, image and general position a decade ago, when they were weak and trying to restore their financial condition and technical standing in the market), I am not quite certain that discontinuing C4 is really helpful for the Mac, iPhone or wider software development community, or that it will have any significant impact in Apple’s decision making in the future.

Γράφει το σχετικό άρθρο του BBC:

But to meet targets on renewable energy, the scientists say a grid is required that will take energy from the areas with an abundance of sun, wind and tidal power to those without.

Βρίσκω την ιδέα αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά κυρίως στρατηγικά άρτια και ουσιαστικότερη, πέραν του συνηθισμένου, της αλλοτριωμένης εγχώριας σκέψης σε ό,τι αφορά την ευρύτερη ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης αλλά και τις προοπτικές της Ελλάδος: μια μικρή χώρα με σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις που προέρχονται τόσο από τη γεωγραφία της, τον ‘πολιτισμό’ της, τα βαθιά ριζωμένα προβλήματά σε θεσμούς, νόμους και νοοτροπία όσο και από τη θέση της στην ΕΕ. Μια χώρα που τυγχάνει ιδιαίτερα ευνοϊκών χαρακτηριστικών που δυνητικά θα μπορούσαν να τη κάνουν πρωτοπόρα στον χώρο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καθώς και βασικό εξαγωγέα ενέργειας στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ας δούμε όμως τα νούμερα: Με σαφώς μικρότερες ενεργειακές ανάγκες τον χειμώνα από τις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λόγω του Μεσογειακού κλίματος και των ήπιων χειμώνων, και συνάμα τεράστιο δυναμικό ανανεώσιμων πηγών ενέργειας [βλ. π.χ. εδώ για μια γρήγορη περιγραφή του ηλιακού ενεργειακού δυναμικού της χώρας, PDF], ο τομέας της ενέργειας θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει βασικό καταλύτη ανάπτυξης και βελτίωσης της ελληνικής επαρχίας αλλά και της οικονομίας την επόμενη εικοσαετία.
»

Η συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία έκλεισε για μία εβδομάδα τα γραφεία της, έχει συμβάσεις με τους ΗΣΑΠ και την ΕΒΟ. Ιδιωτικές εταιρείες έχουν αναλάβει εργολαβικά τον καθαρισμό σχεδόν όλων των ΔΕΚΟ.

Έτσι κλείνει το προχθεσινό άρθρο στη Καθημερινή.

Η περίπτωση της Κωνταντίνας Κούνεβα δεν είναι η πρώτη προσπάθεια δολοφονίας συνδικαλιστή στην χώρα μας και μάλλον δε θα είναι και η τελευταία. Κι’όμως, όσο κι αν κανείς αντιπαθεί τους — κατα κόρον — συμβιβασμένους, διεφθαρμένους συνδικαλιστές που τόσο συχνά, σα μαριονέτες θα έλεγε κανείς, αναμασούν την ίδια ρητορική δημοσίως όταν παράλληλα το έργο τους δεν έχει τίποτα να επιδείξει υπερ των εργαζομένων για τους οποίους υποτίθεται πως μάχονται, δε μπορεί παρα να αναγνωρίσει πως υπάρχουν και εξαιρέσεις· εξαιρέσεις που ξεφεύγουν από τη μικροπολιτική του συνδυκαλισμού και των κομμάτων. Μια τέτοια εξαίρεση ίσως αποτελεί η Κωνταντίνα· ένα άτομο μορφωμένο, κατα τα φαινόμενα ακέραιο, που τόλμησε να αμφισβητήσει τις πενιχρές και παράνομες συνθήκες εργασίας της και να πράξει επ’αυτού. Όχι με πορείες, ή δημόσια συλλαλητήρια, αλλά εμπράκτως, επισημαίνωντας τα λάθη, τις παρανομίες και κάνωντας χρήση του δικαιώματός της να τα δημοσιεύσει και να τα καταγγείλει για να προστατεύσει τον εαυτό της και τους/τις συναδέλφους της, παρά την αδιαφορία του κράτους.
»

Η δικτυακή ουδετερότητα είναι ένα ζήτημα που φέρνει κοντά πολύ κόσμο που κατανοεί την αξία της ελευθερίας του επιχειρείν, της έκφρασης και της επικοινωνίας στο διαδίκτυο, ανεξαρτήτως της ευρύτερης ιδεολογίας του και πολιτικών θέσεων.

Θεωρητικά, η βέλτιστη προσέγγιση στο θέμα της ουδετερότητας — και με την οποία τείνω να συμφωνήσω — θέλει τη πολιτεία να εξασκεί ουσιαστικά τον ρόλο του ρυθμιστή και μετέπειτα να αφήνει την αγορά να λειτουργήσει όπως αυτή μπορεί. Πρακτικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, καθώς η αγορά των τηλεπικοινωνιών είναι σαφώς ολιγοπωλιακή, με ελάχιστους συμμετέχοντες, λιγότερους κυρίαρχους και φοβερά εμπόδια εισόδου για νέες επιχειρήσεις. Στη πράξη οι πολιτικοί διεθνώς παίρνουν θέση συμμαχώντας είτε με τη Μεγάλη_Βιομηχανία είτε με τα συμφέροντα και επιθυμίες του κόσμου, όμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρατηρείται κάτι διαφορετικό: μια ισορροπημένη, διπλωματική ίσως και εν γένει αόριστη φλυαρία που ευελπιστεί να καθησυχάσει τόσο τους πολίτες που αγαπούν, εργάζονται και βασίζονται στο διαδίκτυο για την ενημέρωση, επικοινωνία, ψυχαγωγία και επιμόρφωσή τους, αυτούς που μέχρι σήμερα λατρεύουν την ελευθερία που η άναρχη δομή του τους παρέχει και, στον αντίποδα, τις μέχρι σήμερα εύπορες και δικτυωμένες πολυεθνικές επιχειρήσεις που βλέπουν σε αυτή την ελευθερία το μεγαλύτερο εμπόδιο για ακόμη μεγαλύτερο κέρδος.
»

Λίγο πριν την αναχώρηση για τις Βρυξέλλες, έκατσα και συγκέντρωσα σημειώσεις, bookmarks και σκέψεις σχετικά με τα θέματα προς συζήτηση. Μπορεί κανείς να συνοψίσει τα βασικά ζητήματα στο παρακάτω πίνακα:

Στη κορυφή του πίνακα παραθέτω τις χαρακτηριστικές ‘εφαρμογές’, ή αν προτιμάτε δραστηριότητες που φέρονται να ‘απαιτούν’ επιπλέον νομοθετική ‘ρύθμιση’. Αφ’ενός το peer to peer, ή ελληνιστί η ανταλλαγή αρχείων μέσω του διαδικτύου και συγκεκριμένα η ανταλλαγή έργων πνευματικής ιδιοκτησίας, αφ’ετέρου η ελεύθερη έκφραση μέσω των ιστολόγιων, που δεν είναι παρα δικτυακοί τόποι και λογισμικό που καθιστά εύκολη και άμεση — ακόμη και στον μη-καταρτισμένο τεχνικά χρήστη υπολογιστή — την έκδοση κειμένων.
»